II SA/Wa 1476/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział W. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Zainteresowany nie odwołał się od powyższej decyzji, przez co stała się ona ostateczna. W dniu [...] grudnia 2005 r. W. S. złożył do Dowódcy Wojsk Lądowych wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Decyzję tę doręczono skarżącemu listem poleconym w dniu 11 lutego 2006 r., wraz z pouczeniem. W dniu 27 lutego 2006 r. W. S. złożył odwołanie od tej decyzji do Ministra Obrony Narodowej. Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., na podstawie art. 134 kpa, stwierdził, że odwołanie zostało wniesione przez zainteresowanego z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 kpa. W uzasadnieniu między innymi organ wskazał, iż skarżącemu, zgodnie z otrzymanym pouczeniem, przysługiwało prawo złożenia odwołania do Ministra Obrony Narodowej w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, z którego to prawa zainteresowany w tym czasie nie skorzystał. W. S. złożył odwołanie dopiero w dniu 27 lutego 2006 r. (data stempla pocztowego), tj. w szesnastym dniu od daty doręczenia przedmiotowego rozkazu. Natomiast ostatni dzień terminu do wniesienia odwołania przypadał na datę 25 lutego 2006 r. (sobota), który to dzień nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Fakt wniesienia odwołania w dniu 27 lutego 2006 r. jest potwierdzony stemplem pocztowym na kopercie, w której zainteresowany nadesłał odwołanie. Z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia odwołania – odwołanie pozostawiono bez rozpoznania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 129 § 1 i 2 kpa w związku z art. 57 § 45 kpa oraz naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. została skarżącemu doręczona w sobotę 11 lutego 2006 r., w związku z powyższym, upływ 14-dniowego terminu powinien również przypadać w sobotę 25 lutego 2006 r. Jednakże, zgodnie z § 4 przepisem art. 57 kpa, jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni, a więc w tym przypadku poniedziałek 27 lutego 2006 r. Sobota, uwzględniając wykładnię funkcjonalną art. 57 § 4 kpa – powinna być niewątpliwie interpretowana analogicznie, jak dzień ustawowo wolny od pracy, a więc w sposób pozwalający stronie na dokonanie czynności nadania pisma w urzędzie pocztowym w terminie przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Każdy obywatel, zgodnie z art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji RP ma prawo do jawnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Dlatego też jedynie wykładnia funkcjonalna, a nie literalna i formalna interpretacja użytego w art. 57 § 4 kpa zwrotu "ustawo wolny od pracy" pozwala na stosowanie tego przepisu w sposób zgodny z wymienionym konstytucyjnym prawem do sądu, a więc także w odniesieniu do sobót. Zdaniem skarżącego, takie stanowisko zawarte jest w Uchwale Składu 7 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2001 r. FPS 7/00 oraz w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 r. sygn. akt III RN 78/00. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy ściśle kwestii prawnej, która sprowadza się do oceny skuteczności dokonanej przez skarżącego czynności polegającej na wniesieniu odwołania od decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Stosownie do treści art. 57 § 4 kpa, "jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni". Bezspornym w sprawie jest, iż decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. skarżący otrzymał w dniu 11 lutego 2006 r. Zgodnie z pouczeniem znajdującym się w przedmiotowej decyzji, przysługiwało mu prawo złożenia odwołania do Ministra Obrony Narodowej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 25 lutego 2006 r., a dniem tym była sobota. Skarżący złożył odwołanie w dniu 27 lutego 2006 r., czego dowodem jest data stempla pocztowego. Faktu tego skarżący nie kwestionuje. Artykuł 57 § 4 kpa ogranicza sposób obliczania terminów tylko do przypadków "dni ustawowo wolnych od pracy". Przepisy kpa nie określają definicji "dni ustawowo wolnych od pracy". Podstawą ustalenia dnia wolnego od pracy jest wyłącznie ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 6, poz. 297 ze zm.), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych ustawą z dnia 15 lutego 1989 r. o ustanowieniu Narodowego Święta Niepodległości (Dz. U. Nr 6, poz. 34), która w art. 2 stanowi, że dzień 11 listopada jest dniem wolnym od pracy, ustawą z 6 kwietnia 1990 r. o przywróceniu Święta Narodowego Trzeciego Maja (Dz. U. Nr 28, poz. 160), zgodnie z którą w art. 2 ustanowiono dzień 3 maja dniem wolnym od pracy, ustawą 21 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w PRL (Dz. U. Nr 29, poz. 154), która w art. 74 pkt 3 dokonała zmiany ustawy o dniach wolnych od pracy, wprowadzając 15 sierpnia dniem ustawowo wolnym od pracy oraz ustawą z 6 kwietnia 1990 r. o zniesieniu 22 lipca jako Narodowego Święta Odrodzenia Polski (Dz. U. Nr 28, poz. 159). Dniami ustawowo wolnymi od pracy nie są dodatkowe dni wolne od pracy – tj. soboty. W razie uchybienia terminu z powodu trudności w nadaniu pisma procesowego (np. podania, odwołania, zażalenia), z powodu trudności w dostępie w dzień dodatkowo wolny od pracy polskiej placówki pocztowej, stanowi to przesłankę przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Rozwiązanie przyjęte we wskazanych przez pełnomocnika skarżącego uchwałach składu 7 sędziów NSA z dnia 25 czerwca 2001 r. oraz postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2001 r. odnoszą się do kwestii 30-dniowego terminu do wniesienia skargi do Sądu i zostały uregulowane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Artykuł 83 § 2 tej ustawy stanowi bowiem, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu przyjmuje się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wskazać natomiast należy, zdaniem Sądu, iż uchwałą Sądu Najwyższego, mającą moc zasady prawnej, z dnia 23 kwietnia 2003 r. sygn. akt III CZP8/03 Sąd Najwyższy przyjął, iż soboty nie są dniami, które można uznać za ustawowo wolne od pracy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.