II SA/Wa 1476/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Joanna Kube, Adam Lipiński, Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego dotyczącego wstrzymania dodatku służbowego oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. K. Ł. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku służbowego. W jego ocenie powołany rozkaz został wydany przez niewłaściwy organ, nie był opatrzony podpisem, nie zawierał uzasadnienia, pouczenia o możliwości odwołania, nie został mu też doręczony. K. Ł. rozkaz ten, a ściślej - jego odpis, otrzymał dopiero przy piśmie Komendy Wojewódzkiej Policji [...] z [...] stycznia 2007 r., po zażądaniu jego doręczenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. Uznał, iż wydał go uprawniony organ, gdyż decyzją z dnia [...] października 1992 r. Komendant Wojewódzki Policji w W. skierował funkcjonariusza do służby w Komisariacie Policji w B. KRP w W. Komendant Rejonowy był więc władny do wstrzymania dodatku służbowego. Organ nie stwierdził jednoznacznie, czy przedmiotowy rozkaz został K. Ł. doręczony, jednakże ocenił, iż skoro wówczas nie kwestionował on zmniejszenia uposażenia to znaczy to, że rozkaz dotarł do wiadomości strony i był jej znany. Wskazał ponadto na obowiązującą wówczas praktykę doręczania wyciągu z rozkazu zbiorczego oraz na fakt, iż zainteresowany nie dochodził swoich roszczeń na drodze postępowania sądowego, choć roszczenia te, zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, przedawniają się z upływem 3 lat. Nie znajdując w rozkazie wad określonych w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odmówił zatem stwierdzenia jego nieważności, choć przyznał, że rozkaz ten zawiera "uchybienie formalne". W odwołaniu od decyzji z [...] kwietnia 2007 r. K. Ł. podał, iż nigdy nie doręczono mu decyzji z dnia [...] października 1992 r. o przeniesieniu do służby w KRP, nie doręczono mu również rozkazu z dnia [...] listopada 1992 r. o wstrzymaniu dodatku służbowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Organ odwoławczy wskazał, iż w aktach osobowych K. Ł. znajduje się rozkaz z dnia [...] listopada 1992 r., który zawiera wymagany podpis, rozstrzygnięcie oraz określa adresatów. Są to elementy wystarczające do uznania go za decyzję administracyjną. W ocenie organu strona została zapoznana z rozkazem, skoro rozkaz ten wykonano poprzez wstrzymanie dodatku służbowego, a K. Ł. nie kwestionował tego w owym czasie. Brak dowodu doręczenia nie świadczy o tym, że rozkazu nie doręczono, zwłaszcza, że stosowano wówczas praktykę doręczania wyciągów ze zbiorczych rozkazów lub ogłaszania treści decyzji stronie. Organ uznał w związku z tym, iż zarzut strony co do wadliwego doręczenia przedmiotowego rozkazu jest jedynie uchybieniem formalnym. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K. Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1640/07 uchylił zarówno zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję. W ocenie Sądu zgromadzone w sprawie dokumenty nie pozwalały na stwierdzenie, że kwestionowany rozkaz został skarżącemu rzeczywiście doręczony albo że wprowadzono go do obrotu prawnego na zasadzie ustnego ogłoszenia. Brak jednoznacznych ustaleń organów w tej kwestii, będących jedynie przypuszczeniami i domysłami, uniemożliwiał prowadzenie postępowania nadzorczego. Sąd stwierdził również, iż jeśli w dalszym postępowaniu organy nie ustalą w sposób kategoryczny, że kwestionowany rozkaz został skarżącemu doręczony, konieczne będzie wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania nadzorczego na podstawie art. 157 § 3 kpa, a nie decyzji merytorycznie oceniającej ważność rozkazu. Wskazał także, iż ewentualne postępowanie nadzorcze możliwe będzie tylko po formalnym doręczeniu rozkazu, gdyż brak doręczenia nie jest jedynie, jak twierdzi organ odwoławczy, "formalnym uchybieniem". Mając na uwadze powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Komendant Wojewódzki Policji [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku służbowego. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu podał, iż w materiałach dotyczących niniejszej sprawy brak jest potwierdzenia doręczenia rozkazu nr [...] skarżącemu, tj. dokumentu wskazującego konkretny dzień, w którym czynność ta została dokonana. Jednocześnie organ stwierdził, iż wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie związany był oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1640/07. Na powyższą decyzję K. Ł. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia zarówno jej, jak i poprzedzającej ją decyzji. Jednocześnie wniósł o zbadanie przedmiotowej sprawy "nie tylko co do zasad ogólnych, ale również w zakresie Konstytucji RP, Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Traktatu o Unii Europejskiej" oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie został zachowany jego interes prawny przez przywrócenie kwestionowanego dodatku służbowego oraz wyrównanie wraz z ustawowymi odsetkami. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty powołane w wydanych w sprawie decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W niniejszej sprawie decydujące znaczenie mają ustalenia i wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1640/07. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego oznacza zaś, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 527/97, LEX nr 47275). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organ zastosował się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 7 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1640/07. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] listopada 1992 r. w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku służbowego była bowiem wynikiem realizacji wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartych w powołanym wyroku. Sąd ten wskazał, iż jeśli w dalszym postępowaniu organy nie ustalą w sposób kategoryczny, że kwestionowany rozkaz został skarżącemu doręczony, konieczne będzie wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania nadzorczego na podstawie art. 157 § 3 kpa. Wskazał również, iż ewentualne postępowanie nadzorcze możliwe będzie tylko po formalnym doręczeniu rozkazu. Po uprawomocnieniu się wyroku z dnia 7 stycznia 2008 r. organ ustalił, iż w materiałach dotyczących niniejszej sprawy brak jest dokumentu, potwierdzającego w sposób niebudzący wątpliwości, że rozkaz nr [...] został doręczony skarżącemu. Zgodnie zatem ze wskazaniami Sądu, do uwzględnienia których, co ponownie należy podkreślić, organ był zobligowany, prawidłowo odmówił on stronie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu. Zarzuty zawarte w skardze nie są więc zasadne, albowiem abstrahują od wytycznych i ustaleń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r. Jednocześnie stwierdzić należy, iż decyzje wydane w sprawie spełniają wszystkie wymogi, o których mowa w art. 107 § 1 kpa. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ stosownie do treści art. 200 powołanej ustawy, zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.