II SA/Wa 1477/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych – oddala skargę – Rada Wydziału [...] Akademii Obrony Narodowej w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r., powołując w podstawie art. 18a ust. 11 i 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, biorąc pod uwagę dorobek oraz negatywne opinie recenzentów, postanowiła nie nadawać dr. M.L. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...]w dyscyplinie [...]. W uzasadnieniu Rada Wydziału wskazując na 18a ust. 11 i 19 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r. poz. 1852 - z późniejszymi zmianami) podała, że po zapoznaniu się z opinią Komisji habilitacyjnej powołanej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego dr. M.L. oraz po przeprowadzonej dyskusji nie nadała dr. M.L. stopnia doktora habilitowanego. Podano, że w głosowaniu tajnym w powyższej sprawie wzięło udział 30 członków Rady Wydziału [...] na 38 uprawnionych do głosowania. Wyniki głosowania były następujące: za nadaniem stopnia naukowego doktora habilitowanego dr. M.L. głosowała 1 osoba, przeciw - 25 osób, wstrzymało się od głosu - 4. W odwołaniu od uchwały M.L. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia zarzucił m.in. naruszenie art. 7 i art. 123 w zw. z art. 24 i art. 98 § 1 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu w toku postępowania habilitacyjnego wniosków o: wyłączenie Członków Komisji habilitacyjnej wskazanych w podaniu z dnia [...] stycznia 2016 r., uchylenie uchwały Komisji z dnia [...] stycznia 2016 r., o zawieszenie postępowania habilitacyjnego oraz art. 65 k.p.a. polegające na nieprzekazaniu podania organowi właściwemu do rozpatrzenia ww. wniosków w przypadku stwierdzenia przez Przewodniczącego Rady braku właściwości rzeczowej do ich rozpatrzenia. Zarzucił też m.in. naruszenie art. 77 i art. 107 k.p.a. polegające na zakończeniu postępowania habilitacyjnego i podjęciu uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego, w warunkach nierozpatrzenia wniosków habilitanta zgłoszonych w toku postępowania, tj. w sytuacji w której postępowanie nie było zakończone poprawnie pod względem formalnym; art. 7 i art. 107 k.p.a. polegające na podjęciu uchwały pozbawionej obligatoryjnych elementów, tj. uzasadnienia prawnego oraz uzasadnienia faktycznego, co uniemożliwia formalnoprawną analizę zgodności zajętego stanowiska z prawem, oraz pouczenia o prawie i terminie odwołania się od niej do organu właściwego do jego rozpatrzenia; opartej na błędnej podstawie prawnej, tj. wydanej w oparciu o art. 19 ustawy o stopniach stanowiący o prawomocności uchwały mimo, że przepis ten odnosi się wyłącznie do uchwał o nadaniu stopnia naukowego i nie ma zastosowania do uchwały odmawiającej nadania tego stopnia. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzja z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], na podstawie art. 21 ust. 2 w związku art. 18 a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852), po rozpatrzeniu odwołania dr. M.L. od uchwały Rady Wydziału [...] Akademii Obrony Narodowej (obecnie Akademia Sztuki Wojennej) z dnia [...] stycznia 2016 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie [...] w dyscyplinie [...], utrzymał w mocy wymienioną uchwałę Rady Wydziału. W uzasadnieniu Centralna Komisja wskazała, że Komisja habilitacyjna nie poparła wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Rada Wydziału stwierdziła, że przedstawiony dorobek naukowy i osiągnięcia habilitacyjne nie są wystarczające do nadania stopnia doktora habilitowanego. Udokumentowana aktywność naukowa i pedagogiczna nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (nie powołano publikatora). CK podała, że odwołanie habilitanta ma charakter polemiczny z oceną dorobku zawartą w recenzjach. Wszyscy recenzenci przedstawili jednoznacznie negatywne konkluzje, wiele wymaganych kryteriów w dorobku kandydata nie zostało spełnionych, a niektóre z nich w niewielkim zakresie. Recenzenci w swoich obszernych i pogłębionych recenzjach dokonali krytycznej analizy dorobku naukowo-dydaktycznego, w tym jego pracy "[...]". Zarzucili jej brak "merytorycznej jednolitości i spójności", niewielki wkład w rozwój wiedzy [...], brak oryginalnych rozwiązań, syntezę cudzych poglądów. Ogólny dorobek habilitanta po doktoracie nie jest znaczący pod względem ilościowym, a w kilku obszarach odczuwalny jego wyraźny brak. CK wskazała, że Sekcja [...] powołała dwóch recenzentów, którzy opracowali negatywne recenzje. Po zapoznaniu się z dokumentacją i po przeprowadzonej dyskusji Sekcja na posiedzeniu w dniu [...] maja 2017 r. odmówiła poparcia wniosku (głosowanie: za 4 głosy, przeciw 33 głosów, wstrz.- 1 głos). Podano, że Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się z dokumentacją sprawy i stanowiskiem Sekcji postanowiło nie uwzględnić odwołania (za 1 głos, przeciw 10 głosów, wstrz. 0 głosów). Centralna Komisja podała, że nie dopatrzyła się formalnych uchybień w przebiegu postępowania - doborze członków Komisji Habilitacyjnej, w tym kompetentnych recenzentów dla oceny dorobku naukowego, sposobie procedowania Komisji Habilitacyjnej i Rady Wydziału [...]. Organ podał, że w szczególnych przypadkach uzasadnionych wątpliwościami dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z habilitantem rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych, ale nie musi, pomimo wystosowanego zaproszenia. CK stwierdziła, że uchwała Rady Wydziału zawiera uzasadnienie stosowne do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Charakter uzasadnienia odbiega od typowych decyzji administracyjnych wydawanych w ramach k.p.a. Decyzje (uchwały) wydawane w toku postępowania habilitacyjnego są podejmowane w tajnym głosowaniu. Okoliczność ta sprawia, iż tego rodzaju decyzje w ogóle nie mogą być merytoryczne uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie do rzeczywistych intencji głosujących. Tajność głosowania jest tu gwarancją wolności wyrażania swego stanowiska. Wszelka kontrola zewnętrzna musi ograniczyć się do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Wydział [...] dołożył należytej staranności, aby dokumentacja była przygotowana rzetelnie i zgodnie z obowiązującym prawem. W myśl art. 29 ustawy o stopniach (...) w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W ugruntowanym orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, iż recenzje są wyrazem osobistej oceny dokonanej przez recenzenta zarówno wkładu Kandydata w rozwój określonej dyscypliny naukowej, jak i dorobku naukowego, z którą to oceną Kandydat nie może polemizować. Stwierdziła, że dorobek naukowy habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nie spełnia wymogów ustawy. Nie stanowi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny [...] w rozumieniu art. 16 ustawy. Znalazło to odzwierciedlenie w wynikach głosowania zarówno Komisji Habilitacyjnej, jak i Rady Wydziału. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji odmówiło uznania odwołania za zasadne i utrzymało w mocy uchwałę Rady Wydziału. W ostatnim zdaniu uzasadnienia CK podała, że organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko - nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów. Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M.L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchwały organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: - art. 77 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. oraz w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2016 r. poz. 882, z późn. zm.), poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechania zweryfikowania i rzeczowego odniesienia się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, z czym związany jest obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, i następczo - art. 7 i art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi sporządzenia należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia organu - a więc uchybień, które w sprawie mogły mieć wpływ na jej wynik gdyż skutkowały wydaniem decyzji obarczonej wadami formalnymi, niezrozumiałej w warstwie prawnej i merytorycznej oraz wymykającej się spod kontroli sądowej jako decyzja realnie pozbawiona elementów konstytutywnych podczas gdy organ był obowiązany rozpatrzyć całokształt sprawy oraz zarzuty odwołania, w sposób umożliwiający mu następcze sporządzenie uzasadnienia prawnego i faktycznego obejmującego stanowisko do wszystkich zarzutów odwołania dotyczących postępowania organu pierwszej instancji oraz umożliwiającego kontrolę sądową rozstrzygnięcia; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały organu pierwszej instancji, podczas gdy prawidłowym rozstrzygnięciem było uchylenie tej uchwały i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; - art. 73 § 1 oraz art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez utajnienie przez organ toku postępowania i akt sprawy na podstawie prawa wewnętrznego organu, oraz uniemożliwianie skarżącemu na etapie postępowania odwoławczego wglądu w akta sprawy oraz niewydanie postanowienia o odmowie udostępnienia akt stronie postępowania, podczas gdy organ stwierdzając przeszkodę prawną winien był odmówić możliwości skorzystania z uprawnienia w formie postanowienia; - art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące naruszenie terminu załatwienia sprawy polegające na doręczeniu decyzji po ponad 15 miesiącach prowadzenia sprawy oraz jednoczesne zaniechanie zawiadomienia strony w toku całego postępowania o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy oraz o przyczynach zaistniałej zwłoki w rozpatrzeniu odwołania; - art. 37 § 2 k.p.a. poprzez nieudzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji zaniechania doręczenia decyzji przez okres od dnia [...] maja do dnia [...] sierpnia 2017 r.; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że komisja habilitacyjna mogła wezwać habilitanta w trybie tego przepisu i nie przeprowadzić tej czynności, podczas gdy w przypadku stwierdzenia istotnych wątpliwości, tj. zaistnienia przesłanki do dokonania wezwania habilitanta, w łączności ze skorzystaniem przez komisję habilitacyjną z instytucji wezwania, komisja ta powinna była czynność przeprowadzić, gdyż w innym przypadku czynność ta stała się wadliwa zaś orzeczenie komisji odnosiło się do nie w pełni wyjaśnionego stanu faktycznego. W obszernym uzasadnieniu skarżący podniósł, że ma świadomość, iż Sąd nie jest miejscem dla toczenia polemiki z konkluzjami recenzji, która z konieczności także była prowadzona w ramach postępowania odwoławczego. Wskazał, że jego zastrzeżenia dotyczące działania organów sprowadzają się w głównej mierze do kwestii naruszeń proceduralnych. Skarżący podał, że jego odwołanie od uchwały organu I instancji uzupełnione zostało pismem z dnia [...] września 2016 r., w którym podniesiono dodatkowy zarzut naruszenia zaleceń wydanych przez Centralną Komisję, wskazujący na naruszenie tych zaleceń przy powoływaniu członków komisji habilitacyjnej. Organ nawet bez formułowania przez stronę tego zarzutu organ powinien był ex officio - jako autor tych zaleceń - zweryfikować prawidłowość wyboru członków komisji habilitacyjnej. Zarzuty powyższe organ pozostawił bez rozpatrzenia. Skarżący wskazał też, że recenzenci powołani przez organ nie posiadali wykształcenia prawniczego, co jak się wydaje mogło mieć istotny wpływ na możliwość sporządzenia przez nich opinii do zarzutów stricte formalnych - zwłaszcza w sytuacji, gdyby miały one być przyjęte przez organ jako opinie eksperckie. Organ powołując recenzentów bez kierunkowego wykształcenia i eksperckiej wiedzy w dziedzinie prawa, jakkolwiek mógł to zrobić, musiał jednocześnie liczyć się z tym, że nie uzyska fachowego wsparcia w zakresie rozpatrzenia zarzutów formalnoprawnych, których analiza będzie spoczywała w konsekwencji na samym organie. Skarżący zarzucił, że w rezultacie działań organów obu instancji zostałem pozbawiony możliwości poznania argumentów przemawiających zdaniem organu za negatywnymi rozstrzygnięciami sprawy. Wskazał też na utajnienie przez organ akt postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak na podstawie jakich przesłanek i jakich przekonań organ wydał decyzję. Lektura uzasadnienia potwierdza raczej, że organ faktycznie nie zapoznał się z aktami sprawy, treścią odwołania i zarzutów, które zostały przedstawione w tym odwołaniu. Organ przede wszystkim mylnie wskazuje, że odwołanie ma charakter polemiczny z oceną dorobku zawartą w recenzjach. Skarżący podał, że kwestie związane z polemiką dotyczącą recenzji, a zmierzające głównie do wykazania tkwiących w nich obiektywnych błędów, zostały wyraźnie wyodrębnione w odwołaniu. Jako zarzuty podstawowe wskazano liczne i konkretne naruszenia przepisów przez organ pierwszej instancji, które organ drugiej instancji jednak pominął w ramach prowadzonego przez siebie postępowania odwoławczego. Ponadto okoliczność powoływania się przez organ drugiej instancji w ogólny sposób na istnienie recenzji sporządzonych w postępowaniu odwoławczym nie może być uznane za realizację obowiązku podania powodów rozstrzygnięcia sprawy. Wynika to przede wszystkim z faktu, że recenzje nie mogą być traktowane jako oficjalne stanowisko organu (nie doręcza się ich stronie), ani nawet jako jego substytut. Z całą pewnością ustalenia przyjęte przez organ odnoszące się do sprawy, w tym do zarzutów odwołania, powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Tajność głosowania nie może bowiem usprawiedliwiać pozostawienia bez rozpatrzenia w niniejszej sprawie wniosków skarżącego zgłoszonych w toku postępowania pierwszoinstanycjnego, nieudzielenia odpowiedzi na zarzuty odwołania dotyczące dostrzeżonych nieprawidłowości postępowania, czy wreszcie - chociażby anonimowego - wymienienia argumentów podnoszonych w trakcie dyskusji przez Członków organu, które odnosiłyby się do w/w kwestii lub wprost do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podniósł też, że dopiero w dniu [...] czerwca 2017 r. otrzymał możliwość zapoznania się z recenzjami sporządzonymi na potrzeby postępowania odwoławczego - czyli post factum skoro decyzja została podjęta w dniu [...] maja 2017 r., przy czym wciąż zatajano przed nim fakt podjęcia tej decyzji. Podał, że od listopada 2016 roku był informowany, że recenzje te są tajne, podobnie jak całe postępowanie odwoławcze przed organem. Powyższe, w ocenie organu, wykluczało możliwość udostępnienia recenzji, i w konsekwencji także ustosunkowania się do nich. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Zdaniem Centralnej Komisji zarzuty skargi są niezasadne i brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Centralna Komisja podnosi, że postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z należytą starannością, od strony formalnej nie istnieją podstawy do podważenia poprawności jego przeprowadzenia. Sposób postępowania Wydziału [...] Akademii Obrony Narodowej (obecnie Akademia Sztuki Wojennej), odpowiadał normom proceduralnym. Centralna Komisja nie dopatrzyła się formalnych uchybień w przebiegu postępowania - doborze członków Komisji habilitacyjnej, w tym kompetentnych recenzentów dla oceny dorobku naukowego, sposobie procedowania Komisji habilitacyjnej i Rady Wydziału [...]. Odnosząc się do zarzutu formalnego dotyczącego niedopuszczenia habilitanta do udziału w posiedzeniu Komisji habilitacyjnej Centralna Komisja zaznaczyła, że z akt sprawy wynika, iż pomimo wystosowania telefonicznego zaproszenia, Komisja habilitacyjna ostatecznie zrezygnowała z przeprowadzenia z habilitantem rozmowy na posiedzeniu. W stanie prawnym fakultatywności rozmowy na posiedzeniu nie można mówić więc o naruszeniu art. 18a ust 10 ustawy. Centralna Komisja zaznaczyła też, że treść zarzutów nie uprawdopodobniła wystąpienia okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do obiektywizmu członków Komisji habilitacyjnej czy Rady Wydziału. Pełnomocnik wskazał jednocześnie, że podnoszone zarzuty dotyczące opóźnienia w procedowaniu CK, są konsekwencją oddziaływania czynników obiektywnych, niezależnych od sposobu procedowania Komisji. Niezasadny jest także zarzut skargi jakoby "utajniania" przedmiotowego postępowania przez Centralną Komisję przed Skarżącym. Centralna Komisja podniosła, że model postępowania odwoławczego przed Centralną Komisją jest zasadniczo różny - w zakresie zasad kontradyktoryjności - niż na etapie postępowania habilitacyjnego przed Radą Wydziału W ramach tej specyfiki postępowania akta postępowania są udostępniane kandydatowi po podjęciu uchwały przez Prezydium CK. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem ani zaskarżona decyzja ani uchwała Rady Wydziału [...] Akademii Obrony Narodowej nie zawierają takiej wady, która miałaby wpływ na wynik sprawy. Także postępowanie, w ramach którego wydana została zaskarżona decyzja i uchwała organu I instancji nie jest obarczone taką wadą, która miałaby wpływ na wynik sprawy. W sprawie tej jest bezsporne, że negatywna uchwała Rady Wydziału [...] Akademii Obrony Narodowej podjęta została w związku z trzema negatywnymi opiniami sporządzonymi przez recenzentów, którzy jednoznacznie stwierdzili, że dorobek naukowy habilitanta po uzyskaniu stopnia doktora nie spełnia wymogów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1852 ze zm.), zwanej dalej ustawą o stopniach naukowych. Recenzenci uznali, że dorobek naukowy habilitanta nie stanowi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny [...] w rozumieniu art. 16 powołanej ustawy. Zwrócono nadto uwagę, że ogólny dorobek habilitanta po doktoracie nie jest znaczący także pod względem ilościowym. Rada Wydziału przed podjęciem uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wzięła pod uwagę dorobek habilitanta, negatywne recenzje i opinię komisji habilitacyjnej, która uchwałą z dnia [...] stycznia 2016 r. negatywnie wypowiedziała się w przedmiocie nadania dr. M.L. stopnia doktora habilitowanego. Z uzasadnienia uchwały komisji habilitacyjnej jednoznacznie wynika, że wszyscy recenzenci (dr hab. C.R. - Szkoła [...] w [...], dr hab. A.D. – Wyższa Szkoła [...] w [...] i prof. M.K. – Akademia Obrony Narodowej w [...]) negatywnie ocenili całokształt osiągnięć naukowo-badawczych, dorobek dydaktyczny i popularyzatorski oraz współpracę międzynarodową habilitanta. Przeprowadzono dyskusję i podjęto uchwałę o braku poparcia wniosku habilitanta o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz uchwały Rady Wydziału [...] Akademii Obrony Narodowej nie stanowi takiego uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Są to organy kolegialne. Z uwagi na powyższe, a także na fakt podejmowania rozstrzygnięć w głosowaniu tajnym, uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć nigdy nie będą w pełni odpowiadały uzasadnieniom decyzji administracyjnych sporządzanych z uwzględnieniem art. 107 § 3 k.p.a. (v. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 902/09, wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowym niejednokrotnie wyjaśniano, że "odpowiednie" stosowanie k.p.a. w sprawach o nadanie stopnia naukowego albo tytułu naukowego ma ścisły związek ze specyfiką postępowań poprzedzających podejmowanie przez właściwe jednostki organizacyjne uchwał w tych sprawach. Regułę wyrażoną w art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych należy rozumieć w ten sposób, że w omawianych sprawach przepisy k.p.a. mają zastosowanie tylko w kwestiach nieuregulowanych w ustawie i jest to tylko zastosowanie odpowiednie (v. wyrok NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08). Z uzasadnienia uchwały organu I instancji wynika, jaki był wynik głosowania (za nadaniem stopnia naukowego doktora habilitowanego głosowała 1 osoba, przeciw nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego głosowało 25 osób, od głosu wstrzymały się 4 osoby). Potwierdza powyższe wyciąg z posiedzenia Rady Wydziału. Z uzasadnienia uchwały Rady Wydziału wynika także, że wzięto pod uwagę dorobek habilitanta, trzy negatywne opinie recenzentów, a także opinię komisji habilitacyjnej. Nie ma zatem wątpliwości, co było podstawą negatywnej uchwały Rady Wydziału. Znajdujący się w aktach wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Wydziału [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. potwierdza powyższe. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie to nie jest obszerne, jednakże nie pozostawia wątpliwości co do podstaw podjętej decyzji. Z akt sprawy wynika, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i uchwała Rady Wydziału [...] podjęte zostały po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów z art. 16 ustawy o stopniach naukowych. W ocenie Sądu, brak szczegółowego odniesienia się przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów w zaskarżonej decyzji do zarzutu odwołania w postaci nierozpatrzenia wniosku o wyłączenie członków komisji habilitacyjnej oraz nieodniesienie się przez Centralną Komisję do wniosku o zawieszenie postępowania habilitacyjnego, nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na wynik tej sprawy. Centralna Komisja zarzuty odwołania bowiem rozpatrzyła, wskazując, że nie dopatrzyła się formalnych uchybień w przebiegu postępowania – doborze członków komisji habilitacyjnej, w tym kompetentnych recenzentów dla oceny dorobku naukowego, sposobie procedowania komisji habilitacyjnej i Rady Wydziału [...]. Także Sąd w sprawie niniejszej nie dopatrzył się takich uchybień formalnych, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniosek o wyłączenie członków komisji habilitacyjnej złożył pismem z dnia [...] stycznia 2016 r., tj. już po tym, gdy podjęta została przez komisję habilitacyjną uchwała z dnia [...] stycznia 2016 r. zawierająca negatywną opinię w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego i po tym, jak ostatecznie komisja habilitacyjna nie zdecydowała się na przeprowadzenie z habilitantem w dniu [...] stycznia 2016 r. rozmowy, o której mowa w art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych. Odnosząc się do kwestii żądania habilitanta wyłączenia członków komisji habilitacyjnej z powołaniem się na pismo Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2015 r. nr [...], zauważyć należy, że istotnie w piśmie tym Centralna Komisja wnosząc do Rady Wydziału o wyznaczenie trzech członków komisji habilitacyjnej wskazywała, że członkiem komisji habilitacyjnej nie powinna być osoba m.in. będąca recenzentem wydawniczym jej dorobku. Na okoliczność tę, w odniesieniu do prof. M. K., habilitant wskazywał w piśmie uzupełniającym odwołanie od uchwały Rady Wydziału (pismo habilitanta z dnia [...] września 2016 r.). Podkreślenia jednakże wymaga, że pismo z dnia [...] września 2015 r. stanowi jedynie zalecenia. Ustawa o stopniach naukowych nie stanowi, że taka osoba z założenia recenzentem w postępowaniu habilitacyjnym być nie może. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący – poza tą okolicznością i okolicznościami wskazywanymi przez skarżącego w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., które wpłynęło do Akademii Obrony Narodowej w dniu [...] stycznia 2016 r., jak wynika z prezentaty na egzemplarzu tego pisma znajdującego się w aktach sprawy, (praca dwóch członków komisji w tym samym Wydziale Wyższej Szkoły [...] w [...]; "do niedawna" praca niektórych członków komisji w Wydziale [...] i Katedrze [...]; podniesienie, że członkowie komisji byli twórcami i współtwórcami teorii i przyjętych rozwiązań praktycznych, które stanowiły, jak podniósł habilitant przedmiot jego naukowo-krytycznych dociekań; wskazanie, że członkowie komisji są współautorami tych samych książek i opracowań) – wskazywał na jakiekolwiek fakty, bądź okoliczności, które mogłyby zostać obiektywnie uznane za wywołujące wątpliwości co do bezstronności nie tylko prof. M. K, ale i pozostałych członków komisji habilitacyjnej, która [...] stycznia 2016 r. wydała negatywną opinię w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitacyjnego. Także okoliczność, że dwóch członków komisji habilitacyjnej na piśmie przygotowało opinie (nie będące recenzjami) w sprawie habilitanta nie stanowi o braku obiektywizmu. W świetle powyższego brak odrębnego rozpatrzenia w postepowaniu habilitacyjnym, już po podjęciu przez komisję habilitacyjną uchwały z [...] stycznia 2016 r., wniosku o wyłączenie nie stanowi naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Także brak odrębnego rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania habilitacyjnego, który to wniosek był ściśle związany z wnioskiem o wyłączenie członków komisji habilitacyjnej (wynika to z pisma skarżącego z dnia [...] stycznia 2016 r.), nie stanowi naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2016 r. poinformowana została, co wynika z wyciągu z protokołu posiedzenia, o piśmie habilitanta złożonym do Dziekana Wydziału "z zażaleniem na pracę komisji habilitacyjnej". Postępowanie habilitacyjne nie zostało zawieszone. Wskazania wymaga, że na gruncie k.p.a. odmowa zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu, tym samym nierozpatrzenie odrębne wniosku o zawieszenie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy okoliczność dotycząca czasu niezbędnego w ocenie habilitanta na rozpatrzenie wniosku o wyłączenie członków komisji habilitacyjnej (z czym był związany wniosek o zawieszenie) nie miała żadnego znaczenia w sprawie, co wskazano już wyżej. Z akt sprawy wynika natomiast, że habilitant przed posiedzeniem Rady Wydziału wniosku z dnia [...] sierpnia 2015 r. o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego nie wycofał. Procedowanie zatem przez Radę Wydziału w jego przedmiocie było uprawnione. Także zarzut naruszenia art. 18a ust. 10 ustawy o stopniach naukowych Sąd uznał za niezasadny, albowiem choć komisja habilitacyjna zapowiedziała, że rozmowę przeprowadzi, a następnie jej z habilitantem nie przeprowadziła, to zauważyć należy, że przeprowadzenie rozmowy o osiągnięciach i planach naukowych należy do uprawnień komisji. Oznacza to, że niewykorzystanie tej możliwości nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa, tym bardziej w sytuacji, gdy wszystkie trzy recenzje dotyczące dorobku habilitanta były negatywne. Rozmowę zaś przeprowadza się w szczególnych przypadkach uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej. W świetle powyższego wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 77, art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, art. 7, art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd uznał za niezasadne. Za niemający wpływu na wynik niniejszej sprawy Sąd uznał też zarzut naruszenia art. 73 § 1, art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 2 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt sprawy nie wynika, aby organ "utajnił" akta postępowania. Udostępnienie ich skarżącemu przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów po podjęciu uchwały przez Prezydium Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa. Zgodzić należy się z Centralną Komisją, że model postępowania przed organem odwoławczym różni się zasadniczo od modelu postępowania habilitacyjnego przed Radą Wydziału. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawach o nadanie stopnia naukowego cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. W sprawach tych zasadniczo ograniczony jest zakres i przebieg postępowania dowodowego, które przepisy ustawy o stopniach naukowych regulują w zasadzie samodzielnie. W postępowaniach tych nie znajduje zastosowania zasada czynnego udziału strony w rozumieniu art. 10 k.p.a., która powinna się realizować uczestniczeniem kandydata w każdym stadium postępowania, w szczególności poprzez zapoznawanie go z całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, czy udziałem w postępowaniu dowodowym wraz ze zgłaszaniem przez kandydata wniosków dowodowych (v. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1614/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadniczym dowodem i podstawą podejmowanych decyzji w omawianych sprawach są recenzje i opinie przygotowywane przez powoływanych w tym celu recenzentów, podejmowane w toku przewodu habilitacyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych, art. 36 § 1 k.p.a., art. 37 § 2 k.p.a. Sąd wskazuje, że kwestia czasu trwania postępowania pozostaje bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość wnoszenia skarg na bezczynność organu, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W postępowaniu ze skargi na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Sąd nie dokonuje oceny we wskazanym zakresie, albowiem powyższe pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W sprawie tej Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymując w mocy uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii Obrony Narodowej nie naruszyła art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w wyroku.