II SA/Wa 1477/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, , Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Niniejsza sprawa została zainicjowana 2 wnioskami o udostępnienie informacji publicznej Stowarzyszenia [...] z [...] lutego 2018 r. Wnioski wpłynęły do Ministerstwa Sprawiedliwości za pośrednictwem platformy ePUAP. Przedmiotem pkt 4 wniosków była informacja o cyt. "przyznanych nagrodach pracownikom Ministerstwa w roku 2017 poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty nagrody oraz uzasadnienia przyznania nagrody". Z uwagi na bardzo obszerny zakres przedmiotowy wniosków, organ w pierwszej kolejności w piśmie z [...] lutego 2018 r. zawiadomił wnioskodawcę o potrzebie przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku do [...] kwietnia 2018 r. Następnie w piśmie z [...] kwietnia 2018 r. organ udzielając odpowiedzi na wniosek powiadomił wnioskodawcę, że analiza jego żądań zawartych w pkt 4 wykazała, iż wniosek dotyczy przetworzonej informacji publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ wezwał więc wnioskodawcę do wskazania powodów, dla których przetworzenie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ wyznaczył wnioskodawcy termin 14 dni od dnia doręczenia wezwania na nadesłanie wyjaśnienia. Dodatkowo organ przekazał wnioskodawcy informację o liczbie pracowników, którzy w 2017 r. otrzymali nagrodę oraz o łącznej wartości wypłaconych w tym okresie nagród. Wezwanie zostało doręczone wnioskodawcy za pośrednictwem platformy ePUAP [...] kwietnia 2018 r. Do organu nie dotarła jednak żadna odpowiedź wnioskodawcy na wezwanie. Biorąc pod uwagę powyższe, Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] lipca 2018 r. odmówił udostępnienia informacji przetworzonej o nagrodach przyznanych pracownikom Ministerstwa Sprawiedliwości w 2017 r., poprzez podanie imienia i nazwiska pracownika, wysokości nagrody i indywidualnego uzasadnienia przyznania nagrody. W uzasadnieniu decyzji przywołano pogląd prawny sformułowany w analogicznej sprawie (z udziałem Ministra Sprawiedliwości i Stowarzyszenia [...]) przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie gdzie w prawomocnym wyroku z 15 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1281/16, Sąd uznał, że w przypadku wniosku o udostępnienie listy pracowników z przyporządkowaną kwotą nagrody organ w pierwszej kolejności powinien przesadzić status każdego z pracowników, którzy otrzymali nagrody. Chodzi o wyodrębnienie w tej grupie osób pełniących funkcje publiczne. Sąd przywołał art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., który przewiduje ograniczenia dostępu do informacji publicznej, w tym prywatność osoby fizycznej. W ocenie Sadu prywatność może co do zasady stanowić podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z wytycznymi Sądu organ uznał, że musiałby zacząć procedowanie w sprawie od ustalenia statusu i kręgu pracowników, których dotyczy żądana informacja, w kontekście dyspozycji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W pierwszej kolejności ustalono, że na dzień złożenia wniosku organ nie posiadał gotowego zestawienia, które obejmowałoby imienna listę pracowników, którzy są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 in fine u.d.i.p. i którym w 2017 r. została przyznana nagroda wraz z uzasadnieniem przyznania nagrody tym osobom, W okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. Ministerstwo Sprawiedliwości wypłaciło nagrody ze środków przeznaczonych na wynagrodzenia osobowe 828 pracownikom Ministerstwa w łącznej wysokości 3.991.792,10 zł, Ponadto w Ministerstwie Sprawiedliwości zostały wypłacone nagrody pracownikom, którzy realizowali zadania w ramach Programów Operacyjnych "[...]", "[...]", "[...]" oraz "[...]". W okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. wypłacono nagrody finansowane ze źródeł zagranicznych na łączna kwotę 172.615,05 zł. 36 pracownikom. 85% tych środków zostało pokrytych ze źródeł zagranicznych. Łączna wysokość środków finansowych wypłaconych na ten cel została określona przez organ w piśmie do wnioskodawcy z 17 kwietnia 2018 r. Ze względu na fakt, że rozpatrywany wniosek, dotyczy informacji o każdym, oznaczonym z imienia i nazwiska pracowniku, następna okolicznością, wymagająca ustalenia był status poszczególnych pracowników, którym przyznano nagrody, w kontekście dyspozycji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie do tej normy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ wziął pod uwagę, że pojęcie "osoby pełniącej funkcje publiczne", o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., nie posiada ustawowej definicji. Interpretując to pojęcie przywołano stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05, jak też stanowiska prezentowane w tym zakresie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Biorąc pod uwagę powyższe organ podkreślił, ze należało ustalić, którzy spośród wstępnie wytypowanych blisko 870 pracowników organu mogą zostać zakwalifikowani do kategorii osób pełniących funkcje publiczne. Organ uznał też, że ogół czynności niezbędnych do realizacji tego zadania wymaga podjęcia nieproporcjonalnych działań przekraczających proste czynności. Ustalono bowiem, że w/w pracownicy nie stanowią jednolitej grupy, lecz zajmują różne stanowiska i posiadają indywidualnie określony zakres czynności oraz kompetencji. W tej sytuacji prawidłowa realizacja wniosku wymagałaby od organu przeprowadzenia analizy sytuacji każdego z pracowników z osobna, w celu oceny, czy jest on osobą, którą można uznać za pełniącą funkcje publiczne. Źródłem potrzebnych informacji do przeprowadzenia analizy musiałyby być w pierwszej kolejności akta osobowe pracowników. W aktach przechowywane są m. in. opisy stanowisk pracy oraz tzw. zakresy czynności. Niezależnie od analizy treści tych dokumentów, należałoby dodatkowo ustalić brzmienie poszczególnych zapisów na dzień przyznania nagrody. Weryfikacji wymagałoby również, czy poszczególni pracownicy, w okresie objętym zakresem wniosku, posiadali indywidualne upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych, bądź np. zaciągania zobowiązań finansowych, ewentualnie inne dokumenty, kształtujące zakres ich kompetencji w sposób, który wskazywałby na pełnienie funkcji publicznych. W/w praca, konieczna do prawidłowej realizacji wniosku, miałaby w ocenie organu charakter analityczny (a nie techniczny, bądź odtwórczy). Brak ustawowej definicji omawianego pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne", a także brak odnotowywania tego rodzaju informacji w dokumentacji pracowniczej, powoduje, że wytypowanie kręgu pracowników, do których ma zastosowanie art. 5 ust. 2 in fine u.d.i.p. wymaga indywidualnej analizy dokumentacji każdego z wstępnie wytypowanych pracowników. Podniesiono też, że organ jedynie pomocniczo mógłby wykorzystać w tym celu urządzenia ewidencyjne, albowiem nie zawierają one klasyfikacji pracowników wg kryterium pełnienia funkcji publicznych. Organ ustalił, że do analizy blisko 870 tomów akt osobowych należałoby oddelegować co najmniej kilkunastu pracowników na znaczny okres czasu (minimum miesiąc), co z dużym prawdopodobieństwem miałoby negatywny wpływ na realizacje podstawowych zadań przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Ze względu na okoliczności niniejszej sprawy i konieczność ustalenia statusu pracowników, który nie wynika wprost z literalnego brzmienia dokumentów pracowniczych, kwerenda akt osobowych wymaga specjalistycznej wiedzy, w tym wiedzy prawniczej, a co za tym idzie musiałaby zostać powierzona pracownikom o właściwych kwalifikacjach, którzy w tym czasie nie mogliby wykonywać swoich zasadniczych obowiązków. Zdaniem organu powyższe okoliczności powodują, że realizacja wniosku [...] wiązałaby sie z przetworzeniem informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. Wyjaśniono też, iż informacja publiczna przetworzona nie posiada definicji ustawowej. Z wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że ustawodawca dopuścił prawo dostępu do tego rodzaju informacji, obwarowując je jednakże dodatkowym kryterium. Mianowicie informacja przetworzona podlega udostępnieniu w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na która składa sie pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wskazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem informacje proste, informacja przetworzona, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Ponadto jeżeli utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to jest to informacja przetworzona (wyrok z 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj, uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym w uzyskaniu informacji publicznej po to, by ja móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego (wyrok z 10 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2111/13). W dalszej części uzasadnienia przypomniano, że w związku z zakwalifikowaniem żądanych informacji, jako informacji przetworzonych, organ wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, uzasadniającego udostępnienie tych informacji. Wnioskodawca nie odpowiedział na wezwanie organu. Tym samym nie dał podstaw do ustalenia, w jakim celu potrzebuje i zamierza wykorzystać żądane informacje. W konsekwencji organ nie miał podstaw, aby stwierdzić, że wnioskodawca posiadał w chwili składania wniosku indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania sie domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Zdaniem organu w niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, w której z jednej strony przedmiotem żądania została objęta przetworzona informacja publiczna, z drugiej zaś nie została spełniona konieczna przesłanka, uzasadniająca domaganie sie udostępnienia tej informacji, wskazana w art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. To powoduje, że organ był zmuszony do odmowy udostępnienia informacji. Od powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiodło Stowarzyszenie [...] zarzucając naruszenie art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne przyjęcie, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, wobec której nie istnieje przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o: 1. uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r., 2. zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że w ocenie Stowarzyszenia wniosek obejmuje wyłącznie informację prostą. Udzielenie informacji publicznej wymaga bowiem każdorazowo wyszukania danych. W ocenie wnioskodawcy, gdyby przyjąć założenie, że po stronie podmiotu zobowiązanego nie istnieje konieczność podjęcia chociażby prostej czynności (tu: sięgnięcie do informacji źródłowej), toteż niezależnie od stanu faktycznego dochodziłoby do wytwarzania jakościowo nowych informacji. Co za tym idzie, ograniczałoby to dostęp do informacji publicznej, poprzez obowiązek wykazywania istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Założeniem ustawodawcy było traktowanie prawa dostępu do 2 informacji publicznej jako zasady oraz zagwarantowanie jego pełnej realizacji. Art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie powinno się zatem przypisywać charakteru ograniczenia prawa do informacji, a traktować jako swoiste poszerzenie dostępu do informacji, właśnie o dodatkową możliwość pozyskania informacji przetworzonej. Jednocześnie według skarżącego wymaga podkreślenia, ze sam organ wskazuje na możliwość sięgnięcia do urządzeń ewidencyjnych, celem pozyskania wnioskowanej informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie organ sam wskazuje, że czynności jakich musi dokonać sprowadzają się zasadniczo do odnalezienia informacji, dokonania jej selekcji oraz przedstawienia zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Przyjęcie przetworzonego charakteru informacji na podstawie jedynie tak sformułowanych przyczyn, prowadziłoby do zrównania tym samym pojęcia przetworzenia z przekształceniem, czy "odkryciem" danych, niewymagającym od organu poczynienia jakiegokolwiek procesu intelektualnego. Jednocześnie skarżący podważył stanowisko organu, zgodnie z którym przygotowanie informacji źródłowych, świadczyć może w przypadku niniejszej sprawy o przetworzeniu informacji publicznej: Przyjęcie, iż tzw. suma informacji prostych może stać się przesłanką uznania, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, stanowi zdaniem stowarzyszenia zbyt daleko idące zagrożenie dla prawa do informacji publicznej. Odnosząc się natomiast do argumentu, zgodnie z którym w sprawie nie została udowodniona przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego podkreślono, że organ skupił się przede wszystkim na przedstawieniu orzecznictwa sądowego oraz przepisów ustawowych, nie analizując i tłumacząc zaś w sposób wyczerpujący, z jakiego powodu interes ten nie istnieje, a wniosek nie może zostać zrealizowany. Udowodnienie tej kwestii przez organ jest jego obowiązkiem, a uzasadnienie takie powinno odnosić się do indywidualnych, konkretnych okoliczności sprawy (a nie opierać się jedynie na ogólnych twierdzeniach). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli była decyzja odmawiająca udostępnienia Stowarzyszeniu żądanej informacji. Kwestią sporną było zaś to, czy wnioskowana przez stowarzyszenie informacja publiczna jest informacją tzw. prostą (jak wywodzi skarżące stowarzyszenie), czy też przetworzoną, jak twierdzi organ. W konsekwencji przesądzić także należało, czy - stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - skarżące stowarzyszenie będąc podmiotem wnioskującym o udostępnienie informacji publicznej zobowiązane było wykazać, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na wstępie należało podkreślić, iż w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ulega wątpliwości, że Minister jest podmiotem zobowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 tej ustawy zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej wynika zaś wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie tut. Sądu nie budziło też wątpliwości to, ze informacja określone we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie, miała charakter informacji publicznej, skoro dotyczyła bezpośrednio gospodarowaniem mieniem publicznym. Przechodząc zaś już do kwestii spornych uwypuklenia wymagało to, ze ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji, pojęcia "informacji przetworzonej". Z tego względu w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, dokonano wykładni tego pojęcia. Za informację prostą uznano taką informację, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Może być ona pozbawiona danych wrażliwych, podlegających ochronie (np. danych osobowych), nie staje się jednak przez to informacją przetworzoną. Informacja prosta nie zmienia się zasadniczo w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, Lex Polonica numer 3036000). Również wtedy, gdy organ administracji publicznej posiada w swoich zbiorach dane objęte wnioskiem, to wykonanie prostych czynności technicznych polegających na zliczeniu decyzji nie może być uznany za przetworzenie informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2010 r. I OSK 1798/10, Lex Polonica nr 2473692). W doktrynie i orzecznictwie uznano też, że informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87). Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadanie skutkom tego działania cechy informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05, niepubl.). Informacja publiczna przetworzona, o której mowa w artykule 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia a 2012 r. I OSK 202/12, Lex nr 1264654). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo zakwalifikowały żądaną przez skarżące stowarzyszenie informację publiczną, jako informację przetworzoną. Przede wszystkim wskazać należy, że żądanie stowarzyszenia dotyczyło nie tylko listy osób, które zostały uhonorowane nagrodami, ale co wielce istotne, chodziło o dokonanie zestawienia, co było podstawą wypłacenia nagrody tym osobom. Powyższe świadczy o tym, że organ musiałby stworzyć dopiero taką informację. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądowo-administracyjnym informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma informacji tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Dane wnioskowane przez stowarzyszenie, aby mogły zostać jej przekazane musiałyby zostać wyodrębnione spośród całości akt postępowania i przetworzone poprzez sporządzenie nowej jakościowo informacji. Kolejną kluczową dla rozstrzygnięcia kwestią był zakres przedmiotowy żądania. Wniosek dotyczył bowiem (co nie było przedmiotem sporu) ponad 800 pracowników organu. Minister nie mógł zaś udzielić zbiorczej informacji dotyczącej wszystkich w/w pracowników, skoro z treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, ale dotycząca osób pełniących funkcje publiczne. Powyższe sprawia wiec, iż organ, w pierwszej kolejności zmuszony byłby do dokonania kwerendy ponad 800 akt osobowych swych pracowników dla wyłuskania z tego grona tych osób, które w jego mniemaniu pełnią funkcje publiczne. Należy wiec zgodzić się z organem, że już dokonanie powyższej pracy o charakterze analitycznym, byłoby bardzo czasochłonne i musiałoby zostać przeprowadzone przez specjalistów – co z pewnością utrudniłoby organowi realizację jego podstawowych zadań. Powyższe sprawia więc, iż sporna informacja, z uwagi na jej znaczny zakres przedmiotowy i czasochłonność w jej opracowaniu, nabiera cech informacji publicznej przetworzonej. Nadto w realiach faktycznych sprawy nie sposób skutecznie zarzucić organowi tego, że nie udowodnił braku występowania po stronie wnioskodawcy szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanych danych. Przede wszystkim pamiętać należy o tym, że generalną zasadą charakterystyczną dla wszystkich procedur jest to, że dowody przeprowadza się dla wykazania okoliczności pozytywnych a nie negatywnych. Stąd więc to wnioskodawcę w niniejszej sprawie obciążał obowiązek dowodowy w omawianym zakresie. Niezależnie od powyższego należało też zwrócić uwagę na to, że wnioskodawca swoją biernością (brakiem reakcji na wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego), uniemożliwił organowi i tut. Sądowi ocenę tego, czy istotnie po stronie pytającego podmiotu istnieje ów szczególny interes. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem żadnych argumentów dla wykazania powyższej okoliczności, ani nawet nie wskazał tego, w jaki sposób zamierza wykorzystać żądaną informację, by móc realnie wpłynąć na poprawę funkcjonowania pytanego podmiotu, czy też na racjonalizację dysponowania środkami publicznymi. Biorąc więc pod uwagę powyższe, jak też godząc się z organem, iż zespół czynności i czas, który organ musiałby poświęcić na zebranie i zestawienie żądanych przez skarżące stowarzyszenie informacji, uzasadniają stwierdzenie, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, (nie zaś informację prostą), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając skargę za niezasadną.