II SA/Wa 1478/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- Przedmiotem skargi A. B. jest decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W piśmie z dnia 19 września 2017 r. skarżący zwrócił się do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że brak możliwości korzystania przez niego z broni myśliwskiej spowoduje trudne do odwrócenia skutki w prowadzonym przez niego gospodarstwie rolnym. Wskazał, że jest rolnikiem, będącym właścicielem nieruchomości rolnych położonych w obrębie gminy [...], o powierzchni 192,8794 ha, a także położonych w obrębie gminy [...], o powierzchni fizycznej 108,6308 ha. Na gruntach tych od wielu lat prowadzi uprawę ziemniaków i buraków. Skarżący podał, że z uwagi na gwałtownie rosnącą liczebność dzików w całym kraju, a w szczególności na terenie [...], zaczął ponosić znaczące straty w swoich uprawach. Dziki bowiem stały się poważnym szkodnikiem w rolnictwie, szukając pożywienia wśród upraw. Wskazał także, że używał broni myśliwskiej właśnie w celu ochrony upraw przed dzikami. Tylko bowiem w ten sposób miał realną możliwość minimalizowania szkód wyrządzanych w jego gospodarstwie, których nie da się usunąć w inny sposób, jak tylko poprzez środki zapobiegające wkraczaniu zwierząt na teren upraw, a także zmniejszanie ich liczebności na terenie gminy. Skarżący podniósł, że z uwagi na zdeponowanie broni pozbawiony jest zupełnie obrony przed dzikami, które choćby w dniu składanie wniosku dokonały dewastacji należących do niego terenów rolnych, wyrządzając znaczne szkody w jego majątku. W perspektywie czasu może to realnie doprowadzić do pozbawienia go źródła utrzymania. Zaznaczył również, że skutków działań dzików na uprawach nie da się usunąć, można tylko podjąć czynności zmierzające do ich ograniczenia. Ponadto skarżący podniósł, że wskutek szkodliwego działania dzików ponosi szkodę w majątku znacznej wartości, biorąc pod uwagę należący do niego areał rolny. Zdaniem skarżącego skutki tych działań nie będą mogły zostać usunięte. Wyjaśnił, że wprawdzie będzie miał możliwość ponownego zasiania upraw, jednak nastąpi to nie wcześniej jak w kwietniu 2018 r. Skarżący podał także, że w sytuacji utrzymania przez Sąd zaskarżonej decyzji będzie miał poważne wątpliwości co do zasadności dalszego prowadzenia działalności rolniczej. Wyjaśnił, że ponosząc znaczne koszty na siewy upraw, zostałby jednocześnie ich pozbawiony w całości bądź znacznej części, wskutek braku możliwości obrony przed ich dewastacją i pożeraniem przez dziki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając powyższy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż każdy akt wywołuje określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania aktu możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Chodzi tutaj jednak o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieść należy, że w świetle art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1295 ze zm.) dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego obowiązany jest do wynagradzania szkód wyrządzonych w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny. W przypadku poniesienia takich szkód skarżący ma zatem zapewnioną możliwość uzyskania odpowiedniego odszkodowania. Używanie broni palnej myśliwskiej nie jest zatem jedyną drogą do minimalizowania strat powodowanych przez dziki w uprawach. Mimo cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń ustawa Prawo łowieckie gwarantuje skarżącemu możliwość naprawienia szkód wyrządzonych przez dziki. Wobec powyższego nie można stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w tym przypadku wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.