II SA/Wa 1478/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Danuta Kania (spr.), Protokolant, starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę Szef Służby Wywiadu Wojskowego (dalej: "Szef SWW", "organ") decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania M. J. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. M. J. zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: "Szef ABW"), za pośrednictwem Dyrektora Delegatury ABW w R., o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji ustalono, że wnioskodawca pełnił służbę w Urzędzie Ochrony Państwa (dalej: "UOP") od dnia [...] grudnia 1991 r. do dnia [...] czerwca 2002 r., w ABW od dnia [...] czerwca 2002 r. do dnia [...] stycznia 2009 r. oraz w SWW w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lutego 2016 r. Szef ABW uznał się za organ niewłaściwy do rozpatrzenia ww. wniosku i przekazał go Szefowi SWW za pismem z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] celem służbowego wykorzystania, powołując przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 173, poz. 1240 ze zm.). Szef SWW nie podzielił stanowiska Szefa ABW wskazując, iż brak jest normy kompetencyjnej, która uzasadniałaby właściwość Szefa SWW w przedmiotowej sprawie. Na wniosek Szefa SWW z dnia [...] listopada 2017 r. (pismo nr [...]) Minister - Członek Rady Ministrów M. K. - Koordynator Służb Specjalnych wskazał Szefa SWW, jako organ właściwy do rozpoznania wniosku M. J. o przyznanie pomocy finansowej (pismo nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r.). Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Szef SWW odmówił wnioskodawcy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W uzasadnieniu organ powołał treść art. 29 ust. 1, art. 30 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa. Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2018 r. poz. 132, ze zm.), dalej: "ustawa zaopatrzeniowa". Organ wskazał, że stosując odpowiednio art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2017 r., poz. 861 ze zm.), dalej: "ustawa o służbie funkcjonariuszy SWW", należałoby przyjąć, że wnioskodawcy przysługuje pomoc finansowa w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 3 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom Służby Wywiadu Wojskowego na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (Dz. U. Nr 174, poz. 1269). Powyższe związane jest w faktem uzyskania przez wnioskodawcę lokalu mieszkalnego, potwierdzonego dołączonymi do wniosku dokumentami, w szczególności umową sprzedaży sporządzoną w formie aktu notarialnego. Jednakże organ, jak wskazał, zobowiązany był zastosować odpowiednio art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW, który stanowi, że "pomoc finansowa (...) podlega zwrotowi w przypadku (...) zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby" w związku z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym "początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w (...) SWW", co - po przeanalizowaniu dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie - potwierdziło, iż pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu wnioskodawcy nie przysługuje. Wynika to z faktu, iż zgodnie z rozkazem personalnym Szefa Służby Wywiadu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] początek służby wnioskodawcy w SWW liczy się od dnia [...] stycznia 2009 r. a zwolnienie wnioskodawcy ze służby w SWW nastąpiło z dniem [...] lutego 2016 r,. tj. przed upływem 10 lat służby w SWW. Wykładania literalna przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW wyraźnie wskazuje, że początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o przyjęciu do służby w SWW. W przypadku funkcjonariusza - emeryta przepisy ustawy o SKW oraz SWW należy stosować odpowiednio, co oznacza obowiązek wydania decyzji odmownej z uwagi na zamknięty okres służby w SWW, krótszy niż 10 lat. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. M. J. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, a także zaniechanie wyprowadzenia ocen w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, - art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Szef SWW nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w sprawie. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazał, że organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Organ uzasadnił podstawę faktyczną i prawną zaskarżonej decyzji, wskazując fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przytaczając treść właściwych przepisów prawa z wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organ nie podzielił również zarzutów wnioskodawcy odnośnie braku właściwości Szefa SKW do załatwienia niniejszej sprawy. Podniósł również, że stan faktyczny zaprezentowany w uzasadnieniu powołanego przez wnioskodawcę wyroku NSA z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt OSK 2301/14 jest drastycznie odmienny od stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i nie znajduje do niej zastosowania. Podkreślił, iż nie mógł zastosować wobec wnioskodawcy przepisów dotyczących pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom ABW przewidujących m.in.: zaliczanie okresu służby w innych formacjach, czy dających możliwość obniżenia wysokości zwracanej pomocy o 1/10 za każdy pełny rok służby. Traktowanie funkcjonariusza SWW - emeryta, który nie posiada 10 lat służby w SWW inaczej niż będącego w takiej samej sytuacji funkcjonariusza SWW naruszałoby zasadę równości wobec prawa i byłoby niezgodne z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję szefa SWW z dnia [...] czerwca 2018 r. M. J. zarzucił naruszenie: - art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW poprzez niewłaściwe zastosowanie do oceny sytuacji prawnej skarżącego, a także błędną wykładnię art. 30 ustawy zaopatrzeniowej, a w konsekwencji pominięcie w ocenach organu okoliczności, że emerytowany funkcjonariusz może realizować swoje uprawnienia o przyznanie pomocy finansowej w oparciu o przepisy tej ustawy, a nie przepisy poszczególnych pragmatyk służbowych, a także jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie posiada 10-letniego stażu służby jako funkcjonariusz, umożliwiającego przyznanie mu wnioskowanej pomocy, - art. 19 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji przez Szefa SWW a nie przez Szefa ABW, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności na niewyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia i nie odniesienie się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia w całości jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości; ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości; uchylenie rozstrzygnięcia z dnia [...] stycznia 2018 r. Ministra - Członka Rady Ministrów Koordynatora do Spraw Służb Specjalnych jako wydanego bez podstawy prawnej; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący wskazał, że Szef ABW, podobnie jak i Szef SWW są centralnymi organami administracji rządowej, podległymi Prezesowi Rady Ministrów (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu - Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW") bądź Ministrowi Obrony Narodowej (art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o SKW oraz SWW), zatem oba wymienione organy korzystają ze statusu ministra, o którym mowa w art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. Z tego względu ewentualne spory o właściwość w przypadku ich zaistnienia powinny być rozstrzygane przez Prezesa Rady Ministrów, a nie - Ministra Koordynatora Służb Specjalnych (art. 22 § 1 pkt 9 k.p.a.). Zdaniem skarżącego, przepis art. 22 § 1 pkt 9 k.p.a. nie stanowi podstawy delegacji do zmiany zasad rozstrzygania sporów kompetencyjnych w drodze rozporządzenia w sytuacji, gdy ustawa (k.p.a.) nie przewiduje w tym zakresie wydawania aktów wykonawczych. Akt niższego rzędu jakim jest rozporządzenie, nie może być sprzeczny z ustawą. Wyznaczenie przez Ministra Koordynatora organu właściwego do załatwienia sprawy dotknięte jest wadą nieważności z uwagi na brak kompetencji ustawowej do dokonania tej czynności. Skarżący - jako były funkcjonariusz ABW i emeryt policyjny - złożył do Szefa ABW żądanie zakotwiczone w prawie materialnym, które powinno zostać rozstrzygnięte decyzją administracyjną na mocy art. 108 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. Trudno znaleźć jakiekolwiek uzasadnienie dla poglądu wyrażonego przez Szefa ABW, jakoby fakt, iż skarżący podjął służbę w SWW determinował ocenę, że to ta formacja jest właściwa do rozpoznania wniosku mimo, że żaden przepis prawa tego rodzaju warunków nie wprowadza. Skarżący podkreślił również, że prawo do pomocy mieszkaniowej nabył na podstawie przepisów ustawy emerytalnej, a jedynie przesłanki, czy wysokość tego świadczenia, winny zostać określone na podstawie przepisów ustawy pragmatycznej. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż żądanie o przyznanie ww. pomocy skarżący mógł skierować według swego wyboru: czy to do Szefa ABW, czy to do Szefa SWW. Żaden z obowiązujących przepisów prawa nie ogranicza wyboru organu, od którego chciałby uzyskać świadczenie. Przepis art. 108 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW wymaga jedynie by wnioskodawcą był funkcjonariusz ABW (emeryt policyjny na mocy art. 30 ustawy zaopatrzeniowej), który nie uzyskał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale. Skarżący mimo niemal 18 lat służby nie otrzymał od Szefa ABW decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, zatem uprawnienia w tym zakresie przysługują mu w chwili obecnej. Skarżący zaznaczył, iż nawet gdyby przyjąć, że to Szef SWW jest właściwy do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, to nie ulega wątpliwości, że okresy służby w poszczególnych służbach specjalnych winny być traktowane równorzędnie. System prawa traktuje funkcjonariuszy SWW tak samo jak funkcjonariuszy ABW a to oznacza, iż fakt, że skarżący przesłużył 18 lat w UOP i ABW, a następnie 7 lat w SWW nie powoduje, że z uwagi na treść art. 68 ust. 3 pkt 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW traci on prawo do pomocy mieszkaniowej wynikające wprost z art. 30 ustawy zaopatrzeniowej. Zważywszy zaś, że skarżący w samej tylko ABW przesłużył daleko dłuższy, aniżeli 10-Ietni okres czasu, decyzja odmawiająca mu pomocy mieszkaniowej ze względu na staż służby poniżej 10 lat narusza prawo. W odpowiedzi na skargę Szef SWW wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu nie jest trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Szefa SWW przepisów o właściwości. Jak wynika z akt sprawy skarżący został zwolniony ze służby w ABW z dniem [...] stycznia 2009 r., następnie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lutego 2016 r. pełnił służbę w SWW, która była jego ostatnim miejscem pełnienia służby. W związku z tym od dnia [...] lutego 2016 r. zostało mu ustalone prawo do emerytury policyjnej - decyzją Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Właściwość organu emerytalnego regulują przepisy rozporządzenia MON z dnia 25 września 2006 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego oraz ich rodzin, z których wynika, że organem właściwym do ustalania prawa do zaopatrzenia emerytalnego dla funkcjonariuszy SKW i SWW jest Dyrektor WBE w Warszawie. Przepis art. 3 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej definiuje emeryta policyjnego, którym jest funkcjonariusz zwolniony ze służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Celnej, Służbie Celno-Skarbowej lub Służbie Więziennej, który ma ustalone prawo do emerytury policyjnej. W związku z tym obowiązek wynikający z art. 30 ww. ustawy, dotyczący zapewnienia emerytom policyjnym pomocy w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy, odnosi się bezpośrednio do emeryta policyjnego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Sądu, nie można przyjąć jako podstawy wyboru właściwości służby art. 108 ustawy o ABW oraz AW, ani przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 maja 2003 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom ABW na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu (Dz. U. nr 84, poz. 777), z uwagi na fakt, że przepisem determinującym właściwość organu do przyznania pomocy emerytowi policyjnemu w budownictwie mieszkaniowym jest art. 29 i art. 30 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej. Przepis art. 30 ww. ustawy zaopatrzeniowej nie określa organów, na których spoczywa obowiązek zapewnienia pomocy finansowej emerytom policyjnym, jak również nie określa ich właściwości, nie oznacza to jednak, że emeryt policyjny może dowolnie wybrać organ, do którego skieruje wniosek o realizację uprawnienia z art. 30. Odesłanie w treści art. 30 ww. ustawy do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy należy odczytywać łącznie z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 2 ww. ustawy, które wiążą ustalenie prawa do emerytury policyjnej ze zwolnieniem funkcjonariusza z określonej formacji (służby). Jak bowiem wynika z powołanych przepisów ustawy zaopatrzeniowej, pomoc w budownictwie mieszkaniowym odbywa się na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy, jednakże beneficjentami normy wynikającej z art. 30 ww. ustawy są emeryci policyjni zdefiniowani w art. 3 ust. 2 ustawy, którzy pobierają emeryturę policyjną przyznawaną funkcjonariuszom w związku ze zwolnieniem ze służby w określonej formacji i ustaleniem prawa do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie przepisów tej ustawy. W przedmiotowej sprawie emerytura policyjna została przyznana skarżącemu w związku z faktem zwolnienia go z SWW, a nie w związku ze zwolnieniem z ABW. Dyrektor WBE w [...] ustalił skarżącemu prawo do emerytury policyjnej od dnia [...] lutego 2016 r. na podstawie wysługi emerytalnej (art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy zaopatrzeniowej). W przedmiotowej sprawie podstawą naliczenia wysługi emerytalnej były okresy służby w UOP, ABW oraz SWW. Ponadto, jak wynika z art. 30 ww. ustawy, tryb udzielania pomocy w budownictwie mieszkaniowym odnosi się do przepisów w odpowiednich aktach wykonawczych. Stwierdzić zatem należy, że gdyby skarżący był emerytem policyjnym na skutek zwolnienia z ABW, wówczas zastosowanie miałyby przepisy ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 10 maja 2003 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom ABW na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Jednakże skarżący pozostaje emerytem policyjnym w związku ze zwolnieniem z SWW, zatem podstawą do zastosowania trybu udzielania pomocy jest rozporządzenie MON z dnia 25 września 2006 r. w sprawie pomocy finansowej udzielanej funkcjonariuszom SWW na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie pomocy finansowej jest Szef SKW. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji z przyczyn o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. z powodu naruszenia przepisów o właściwości. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Możliwość przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego wyłącza art. 68 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 7 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW oraz w zw. z art. 29 i art. 30 ustawy zaopatrzeniowej. Przepis art. 68 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW stanowi, iż funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (ust. 1). Pomoc finansową, o której mowa w ust. 1, przyznaje się jednorazowo na wniosek funkcjonariusza w służbie stałej (ust. 2). Pomoc finansowa, o której mowa w ust. 2, podlega zwrotowi w przypadku: 1) wypłaty tej pomocy jako nienależnego świadczenia; 2) zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby (ust. 3). Przepisu ust. 3 pkt 2 nie stosuje się wobec funkcjonariusza zwolnionego ze służby na podstawie art. 13 ust. 3 lub art. 19 ust. 1 pkt 1 (ust. 4). Treść art. 68 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW oznacza obligatoryjne wydanie przez Szefa SWW decyzji o zwrocie (w całości) pomocy finansowej w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem 10 lat służby. Natomiast w myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy, początek służby funkcjonariusza liczy się od dnia określonego w rozkazie personalnym o przyjęciu do służby i mianowaniu na stanowisko służbowe w SKW albo SWW. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że początek służby funkcjonariusza w SWW należy liczyć od dnia określonego w rozkazie personalnym Szefa SWW. Zgodnie z rozkazem personalnym Szefa SWW z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] początek służby skarżącego w SWW liczy się dnia [...] stycznia 2009 r. Zwolnienie skarżącego ze służby w SWW miało miejsce z dniem [...] lutego 2016 r., tj. przed upływem 10 lat służby w SWW. W przypadku skarżącego (emeryta policyjnego) powołane wyżej przepisy ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW należy stosować odpowiednio, zatem organ prawidłowo wydał decyzję o odmowie przyznania pomocy finansowej ze względu na zamknięty okres służby skarżącego, krótszy niż 10 lat. Zasadnie przy tym wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden z przypadków wyłączających stosowanie art. 68 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy, o których mowa w ust. 4. Przypadki wyłączające zwrot pomocy finansowej tworzą katalog zamknięty (art. 13 ust. 3, art. 19 ust. 1 pkt 1). Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w SWW na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, zgodnie z którym funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych (...) Trafnie również wskazał organ, że gdyby ustawodawca chciał wskazać w przepisach dotyczących pomocy finansowej na uzyskanie lokalu lub domu na kontynuację służby, zostałoby to wyraźnie w ustawie wskazane, co ma miejsce na przykład w art. 36 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW. Przepis ten stanowi, że osobę przyjmowaną do służby w SKW albo SWW i posiadającą stopień wojskowy, policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej lub Urzędu Ochrony Państwa można mianować na odpowiedni stopień we właściwej służbie (ust. 1). Osobę przyjętą do służby w SKW albo SWW i posiadającą stopień Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo Agencji Wywiadu, odpowiednio Szef SKW albo Szef SWW mianuje na równorzędny stopień tej służby (ust. 2). Przy przyjmowaniu do służby osoby posiadającej stopień wojskowy podporucznika, stopień podkomisarza Policji, stopień podporucznika Straży Granicznej, stopień podporucznika Biura Ochrony Rządu, stopień młodszego kapitana Państwowej Straży Pożarnej, podporucznika Służby Więziennej lub podporucznika Urzędu Ochrony Państwa, mianuje się ją na stopień podporucznika właściwej służby (ust. 3). Przepisy art. 68 ust. 3 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SWW wykluczają możliwość uwzględnienia okresu służby pełnionej przez skarżącego w UOP i ABW. Sąd podziela również stanowisko organu, że bez znaczenia dla podjętego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia pozostaje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2301/14 (publ. CBOSA), gdyż zapadł on w odmiennym stanie faktycznym i dotyczył innego zagadnienia wyrażającego się w zasadzie jednokrotnego skorzystania z pomocy mieszkaniowej przez funkcjonariusza niezależnie od liczby formacji mundurowych, w których pełnił służbę. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest natomiast możliwość wyboru formacji (organu), od którego emeryt policyjny może żądać realizacji uprawnienia do przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego bądź domu, w sytuacji gdy pełnił służbę w kilku formacjach mundurowych. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego w sprawie realizacji ww. uprawnienia jest Szef SWW z powodów przedstawionych powyżej. Końcowo wskazać należy, że nieuzasadnione są powołane w skardze przepisy prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Organ bowiem podjął wszelkie czynności niezbędne do rozpatrzenia sprawy, rozważył i ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.