II SA/Wa 1479/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. P. J. (dalej również jako "skarżący") w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 2015 r. nr [...], wydany w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego. Uzasadniając żądanie zastosowania ochrony tymczasowej skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego rozkazu utrudni lub wręcz uniemożliwi sprawowanie opieki nad chorą żoną. W sytuacji, gdy skarżący będzie pełnił służbę w [...], jego małoletni syn nie będzie w stanie sprawować stałej opieki nad chorą matką. Podkreślił, że w sytuacjach nagłych, np. utraty przytomności żony, jego powrót z [...] może zająć kilka godzin. Skarżący podał, że kiedy pełnił służbę w [...], w sytuacjach nagłych syn dzwonił do niego i miał możliwość przyjechać i udzielić żonie fachowej pomocy. Ponadto zwrócił uwagę, że chora na padaczkę żona nie jest w stanie odpowiednio zajmować się małoletnim synem. Skarżący podniósł, że nie ma dalszej rodziny ani przyjaciół, którzy mogą pomoc w opiece nad bliskimi. Podkreślił również, że nie stać go na zatrudnienie pielęgniarki czy opiekunki dla żony. W ocenie skarżącego powyższe wskazuje, że niewstrzymanie zaskarżonego rozkazu personalnego może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla jego rodziny, związane z utratą zdrowia żony. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze, dotyczące wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, są pozbawione podstaw. Organ zauważył, że z dokumentów załączonych do skargi wynika, że żona skarżącego powinna prowadzić spoczynkowy tryb życia i kontynuować leczenie przeciwpadaczkowe pod opieką lekarza neurologa. Zdaniem organu powyższe oznacza, że brak jest podstaw do uznania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przez skarżącego spowoduje zagrożenie dla zdrowia i życia jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004.). Oznacza to, że Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić, czy to właśnie wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować takie zmiany w rzeczywistości, które mieściłyby się w tych dwóch wskazanych przez ustawodawcę kategoriach pojęciowych, przy czym tego rodzaju ustalenia Sąd powinien dokonać także w oparciu o argumenty przywołane przez stronę w skierowanym do Sądu wniosku o wstrzymanie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd w wyniku przeprowadzonej analizy treści złożonego przez skarżącego wniosku o wstrzymanie uznał wniosek ten za uzasadniony. W ocenie Sądu skarżący wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. W szczególności na uwzględnienie zasługuje wskazana przez skarżącego okoliczność stanu zdrowia żony, nad którą skarżący sprawuje opiekę. Z dokumentacji medycznej załączonej do skargi wynika, iż A. J. od 15 lat cierpi na padaczkę, z nawracającymi omdleniami z zawrotami głowy. Nasilenie się objawów choroby może uzasadniać potrzebę natychmiastowego dowiezienia jej do placówki medycznej w celu udzielenia pomocy medycznej. [...] jest miejscowością położoną w znacznej odległości od [...], co oznacza, że przyjazd skarżącego do żony w nagłych sytuacjach może zająć nawet kilka godzin. Utrudnienie dojazdu do placówki medycznej może wiązać się z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków związanych ze zdrowiem żony. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.