II SA/Wa 1479/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Janusz Walawski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – oddala skargę – W dniu [...] maja 2009 r. skarżący Z. R. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. jako osoba bezrobotna i w tym samym dniu został pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy oraz powiadomienia okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, co poświadczył własnoręcznym podpisem.  W dniu [..] kwietnia 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. przedstawiono skarżącemu ofertę pracy w firmie [...] S.A. z siedzibą w K., posiadającej biuro regionalne w W. Z oświadczenia złożonego w dniu [...] kwietnia 2015 r. przez skarżącego wynika, że zobowiązał się on m.in. do stawienia, rozliczenia skierowania, przyjęcia innej formy pomocy przewidzianej w ustawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. i powyższe oświadczenie wymieniony poświadczył własnoręcznym podpisem. Jednakże w wyznaczonym przez urząd terminie, tj. w dniu 30 kwietnia 2015 r. skarżący nie zgłosił się i nie poinformował w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Wobec powyższego Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2015 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z. R. pismem z dnia [...] lipca 2015 r. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Wobec powyższego Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Następnie skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. wystąpił z wnioskiem o "uchylenie bądź zmianą w oparciu o art. 161 kpa" m.in. "Decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. o nr [...] a orzekającej w stosunku do mojej osoby o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2015 r. oraz Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] orzekającej utrzymać w mocy zaskarżoną decyzje Prezydenta W.". Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 161 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Skarżący pismem z dnia [...] września 2015 r. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie, w trybie art. 111 k.p.a., powyższej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 111 w zw. z art. 123 i 141 § 1 k.p.a., odmówił uzupełnienia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Jednocześnie pouczono skarżącego, że "na niniejsze postanowienie nie służy zażalenia. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub odmowie jej uzupełnienia inaczej niż w procedurze cywilnej, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego domaga się strona w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym – zażaleniowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, nr 1, poz. 23). Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2 k.p.a.)." Powyższe postanowienie skarżący, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia doręczenia, odebrał w dniu 16 listopada 2015 r. Skarżący pismem z dnia [...] listopada 2015 r. wezwał Ministra Pracy i Polityki Społecznej "W trybie art. 37 kpa do Usunięcia Naruszenia Prawa". Następnie pismem z dnia [...] marca 2016 r. (oryginalna pisownia 30 marca 2015 r.) złożonym osobiście w Kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego skarżący Z. R. stwierdził, że " Doszło z mojej strony do oczywistej omyłki w piśmie z dnia 17 listopada 2015 r., w którym domagam się: W trybie art. 37 kpa do Usunięcia Naruszenia Prawa. Powinno być! W trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie:1. Decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej w W. znak [...] Z dnia [...] września 2015 r. orzekającego o odmowie uchylenia w trybie art. 161 kpa Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją Decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. o nr [...] a orzekającej w stosunku do mojej osoby o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2015 r." Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] mając za podstawę art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że z treści pisma wynika jednoznacznie, iż skarżący składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Zgodnie z art. 129 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może się zwrócić do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie spraw, zaś w myśl art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący odebrał postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w dniu [...] listopada 2015 r. i od tej daty zaczął biec termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym został pouczony. Zatem ustawowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 30 listopada 2015 r., zaś skoro skarżący złożył go w dniu [...] marca 2016 r., to w trybie art. 134 k.p.a., należało stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W skardze z dnia [...] sierpnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący Z. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienie wskazując, że w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. doszło z jego strony do oczywistej omyłki. W odpowiedzi na skargę, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenia, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości "sprecyzowania" po jakimś czasie pism wnoszonych przez stronę z powodu ich "oczywistej omyłki". Wobec powyższego nie można było uznać, że Z. R. zachował termin, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Ponadto, analiza treści pism składanych przez skarżącego wskazuje, że zna on treść art. 127 k.p.a. i składając odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powołuje się wprost na jego treść. O powyższym fakcie świadczy m. in. pismo z dnia [...] września 2015 r., w którym napisał " Oraz wniosek w trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy W przedmiocie Decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a myśl art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Z kolei według art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Ponadto zgodnie z brzmieniem art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach, a według brzmienia § 2 tegoż przepisu, w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia). Słusznie zatem organ stwierdził, że "na niniejsze postanowienie nie służy zażalenia. Orzeczenie o uzupełnieniu decyzji (postanowienia) lub odmowie jej uzupełnienia inaczej niż w procedurze cywilnej, nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego domaga się strona w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym – zażaleniowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1783/98, ONSA 2002, nr 1, poz. 23). Jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin dla strony do wniesienia odwołania (zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2 k.p.a.)." Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], odmawiające uzupełnienia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] odebrał – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – w dniu 16 listopada 2015 r. Zatem termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 30 listopada 2015 r. Natomiast skarżący, uzasadniając że pismo z dnia [...] listopada 2015 r. o wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, było wynikiem jego omyłki, dopiero pismem z dnia [...] marca 2016 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie decyzji "Ministra Pracy i Polityki Społecznej w Warszawie znak [...] Z dnia [...] września 2015 r. orzekającego o odmowie uchylenia w trybie art. 161 kpa Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją Decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. o nr [...] a orzekającej w stosunku do mojej osoby o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] kwietnia 2015 r." Zatem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony po upływie 4 miesięcy, od ustawowego terminu do jego złożenia. W tej sytuacji więc organ prawidłowo stwierdził w trybie art. 134 k.p.a. o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodać ponadto należy, że skarżący nie złożył w trybie art. 58 k.p.a. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.