II SA/Wa 1487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę. II SA/Wa 1487/15 UZASADNIENIE Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej P[...] S.A. z siedzibą w L. przy ul. [...], udostępnienie treści rozmów telefonicznych pomiędzy R.U. a tą Spółką, rozstrzygniętej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2014 r. (znak:[...]), 1) uchylił zaskarżoną decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2014 r. (znak:[...]) w całości, 2) nakazał P[...] S.A., z siedzibą w L. przy ul. [...], poinformowanie R. U., zam. w W. przy ul. [...], o treści jego danych osobowych utrwalonych na nagraniu rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez ww. z konsultantem Pogotowia Energetycznego P[...] S.A. w dniu [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że do jego biura wpłynął wniosek R.U., zam. w W. przy ul. [...], o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej P[...] S.A. z siedzibą w L. przy ul. [...], udostępnienie rozmów telefonicznych pomiędzy nim a Spółką. Skarżący wniósł, aby Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nakazał Spółce przywrócenie stanu zgodnego z prawem przez wykonanie obowiązku z art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych i udostępnienie mu treści dotyczących go danych osobowych w postaci treści (nagrania) całych prowadzonych przez niego rozmów telefonicznych w formacie umożliwiającym zapoznanie się z nimi przez odtworzenie na powszechnie używanym sprzęcie komputerowym albo w innej formie umożliwiającej mu zapoznanie się z treścią przetwarzanych przez Spółkę danych osobowych go dotyczących. Skarżący podniósł, że Spółka przechowuje nagrania jego rozmów telefonicznych odbytych z pracownikami Spółki, oraz zarzucił, że korespondencją mailową z dnia [...] sierpnia 2012 r. zwrócił się o ich udostępnienie, a Spółka - pomimo tego, iż przyznała, że posiada nagranie rozmowy z jego udziałem, odmówiła udostępnienia informacji o jej treści. Dalej organ podał, że w celu ustalenia okoliczności przedmiotowej sprawy Generalny Inspektor przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego ustalił, co następuje. 1. W dniu [...] listopada 2011 r. Pogotowie Energetyczne Spółki przyjęło zgłoszenie telefoniczne skarżącego, na podstawie którego pracownicy Spółki dokonali wymiany uszkodzonej wkładki bezpiecznikowej. Spółka dysponuje nagraniem przyjęcia tego zgłoszenia. 2. Skarżący w skierowanej do Spółki korespondencji e-mail z dnia [...] sierpnia 2012 r., dziękując za informację o tym, że Spółka posiada nagranie z jego wypowiedzią i powołując się na art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy, poprosił o "nadesłanie pełnej, rzetelnej i prawdziwej informacji o treści wszystkich rozmów telefonicznych z moim udziałem, którymi Państwo dysponują - w formie przesłania pliku z nagraniem tych rozmów". Spółka nie spełniła jego żądania. W udzielonej Skarżącemu w tym samym dniu odpowiedzi osoba występująca w imieniu Spółki wskazała m.in., że ,,w nagraniu przyznaje się Pan do uszkodzenia wiertarka" oraz poinformowała, że Spółka przekaże nagranie w razie potrzeby stosownym instytucjom. 3. Spółka w złożonych w sprawie wyjaśnieniach, poinformowała, że rejestrowane przez nią nagrania nie są ewidencjonowane na podstawie danych osobowych osoby dzwoniącej do dystrybutorów oraz że odnalezienie konkretnego nagrania możliwe jest jedynie po wskazaniu daty, godziny i numeru telefonu, na który dokonywane było zgłoszenie. Spółka wskazała również, że stoi na stanowisku, iż tego rodzaju baza zgłoszeń dokonywanych drogą telefoniczną, ze względu na brak struktury danych o charakterze osobowym w zestawie i brak dostępu do danych pozwalającego na odnalezienie informacji wg zadanego kryterium o osobie bez konieczności odsłuchania całego zestawu dźwięków, nie stanowi zbioru danych osobowych. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] stycznia 2014 r. wydał decyzję administracyjną (znak:[...]), mocą której odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. W stosunku do tej decyzji R.U. założył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy i wniósł o cyt.: "(...) wydanie decyzji częściowej [art. 104 § 2 kpa] nakazującej Spółce nakazanie udostępnienia skarżącemu wyłącznie informacji o treści wygłaszanych przez niego komunikatów, tj. bez wypowiedzi rozmówców i pozostawienie pozostałej części sprawy do rozstrzygnięcia odrębną decyzją. Po wykonaniu decyzji częściowej przez Spółkę, skarżący podejmie decyzję o ewentualnym wystąpieniu z wnioskiem o umorzenie postępowania w pozostałej części, gdyż być może informacje udostępnione przez Spółkę będą na tyle czytelne, że skarżący nie będzie potrzebował ich kontekstu (...). Na wypadek niewydania decyzji częściowej, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy (...) wnoszę o dopuszczenie dowodu z nagrań rozmów telefonicznych prowadzonych pomiędzy mną a P[...] SA (...) na okoliczność ich treści, w szczególności na okoliczność tego, czy komunikaty wygłaszane przez osobę prowadzącą rozmowę w imieniu P[...] SA zawierają dotyczące mnie dane osobowe (...)". Ponadto skarżący zarzucił Generalnemu Inspektorowi niezastosowanie art. 7 i 8 oraz art. 9 Kpa, poprzez błędne określenie, iż przedmiot wniosku skarżącego nie zawiera w sobie wniosku o udostępnienie informacji o treści wypowiedzi wyłącznie skarżącego, zamiast prawidłowego ustalenia, że wniosek ten zawiera w sobie zarówno wniosek o udostępnienie informacji o treści rozmów skarżącego, jak i treści wypowiedzi rozmówców, a także pominięcie "z urzędu" czynności zmierzającej do wyjaśnienia czy skarżący żąda nakazania udostępnienia danych niebędących dotyczącymi go danymi osobowymi z ewentualnym udzieleniem skarżącemu wskazówek co do ewentualnej potrzeby złożenia odrębnych wniosków co do udostępnienia ww. danych. Skarżący podniósł również niezastosowanie, pomimo obowiązku, art. 11, art. 104 § 2, art. 107 § 1 i § 3 Kpa, przez po pierwsze niewskazanie podstawy prawnej będącej podstawą oddalenia wniosku skarżącego w całości, gdyż stan faktyczny przyjęty przez organ administracji, aczkolwiek błędnie ustalony, uzasadniał jednak częściowe uwzględnienie wniosku skarżącego w części dotyczącej nakazania Spółce udostępnienia informacji o treści wypowiedzi skarżącego. Po drugie, zdaniem skarżącego organ nie wskazał dowodów, na podstawie których organ uznał, że wypowiedzi przedstawicieli Spółki nie zawierają danych osobowych dotyczących skarżącego. Na koniec skarżący zarzucił Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych błędne zastosowanie art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy oraz naruszenie zasad logicznego rozumowania przez błędne przyjęcie, że jeśli dane osobowe skarżącego są wymieszane z informacjami niestanowiącymi danych osobowych dotyczących skarżącego, to administrator danych osobowych nie ma obowiązku udostępniania osobie, której dane dotyczą, żadnych informacji o przetwarzanych danych osobowych dotyczących tej osoby, zamiast prawidłowego przyjęcia, że w takim przypadku szersze żądanie zawiera w sobie również żądanie węższe i że administrator danych osobowych nie ma obowiązku udostępniania szerszego zbioru danych, natomiast ma obowiązek udostępnienia węższego podzbioru tego szerszego zbioru, zawierającego jedynie dane osobowe osoby, której dane dotyczą. W ocenie skarżącego należało zbadać treść rozmów telefonicznych i nakazać Spółce udostępnienie skarżącemu informacji o treści tych konkretnych fragmentów tych rozmów, które zawierają dane osobowe skarżącego. Po ponownym zapoznaniu się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, iż zgodnie z art. 6 ustawy, w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1), osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2), informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3). Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt l-5a. Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych. Ponownie wskazał, iż podstawową kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w sprawie było to, czy treść rozmów telefonicznych (komunikatów przekazywanych za pomocą sieci telekomunikacyjnych) pomiędzy skarżącym a osobami występującymi w imieniu Spółki należy uznać za dane osobowe. W ocenie Generalnego Inspektora, jeżeli komunikat można powiązać z konkretną osobą, wówczas jego treść uznać należy za dane osobowe w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy. Zaznaczyć jednocześnie należy, że obojętna jest forma informacji stanowiących dane osobowe. Mogą one być wyrażone nie tylko słowem, ale również dźwiękiem, obrazem lub przybrać formę zapisu informatycznego. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że Spółka powiązała osobę skarżącego co najmniej z jedną rozmową, której nagraniem dysponuje. Oznacza to, że przetwarza treść komunikatów skarżącego jako informacje dotyczące osoby zidentyfikowanej, czyli stanowią one jego dane osobowe w rozumieniu ustawy. Powtórzył, iż Spółka wskazała, że nagrania rozmów telefonicznych są dostępne według pewnych kryteriów, bowiem wyszukanie konkretnej rozmowy jest możliwe za pomocą daty i godziny zgłoszenia oraz numeru telefonu, na który było ono dokonywane. Powyższe przesądza o uporządkowanym charakterze takiego zestawienia danych i tym samym, zdaniem Generalnego Inspektora, stanowi o zakwalifikowaniu go jako zbioru danych w rozumieniu art. 7 pkt 1 ustawy. Art. 7 pkt 1 ustawy stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o zbiorze danych - rozumie się przez to każdy posiadający strukturę zestaw danych o charakterze osobowym, dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest rozproszony lub podzielony funkcjonalnie, nie wymaga aby kryteria umożliwiające dostęp do danych osobowych miały charakter osobowy. W kontekście powyższego, organ stwierdził, iż skoro Spółka dysponuje nagraniem rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez pracowników Spółki ze skarżącym w dniu [...] listopada 2011 r., oczywistym jest, iż przetwarza dane osobowe skarżącego utrwalone na ww. nagraniu. Dlatego też w sytuacji otrzymanego ww. wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2012 r. o poinformowanie go o treści jego danych utrwalonych na ww. nagraniu, Spółka miała obowiązek udostępnienia skarżącemu tych informacji. Odmawiając udostępnienia skarżącemu ww. informacji, Spółka naruszyła art. 33 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy. Tym samy organ stwierdził, iż błędne było rozstrzygnięcie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zawarte w zaskarżonej ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r.(znak:[...]) odmawiające uwzględnienia wniosku skarżącego i należało je uchylić w całości, jednocześnie nakazując Spółce dopełnienie wobec skarżącego wnioskowanego obowiązku informacyjnego. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 1 ustawy, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcie uchybień. Dlatego też Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nakazał P[...] S.A. poinformowanie skarżącego o treści jego danych osobowych utrwalonych na nagraniu rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez skarżącego z konsultantem P[...] S.A. w dniu [...] listopada 2011 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P[...] S. A. z siedzibą w L. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie: 1) art. 6 ust 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez nieuzasadnione uznanie, iż spółka przetwarza dane osobowe możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, której tożsamość można określić poprzez odwołanie się do wskazanych w ust 2 czynników ją charakteryzujących lub przypisanego jej numeru identyfikacyjnego, podczas gdy prowadzona przez spółkę baza zgłoszeń telefonicznych uniemożliwia zidentyfikowanie osoby wnioskodawcy poprzez dokonanie czynności opisanych w ust 1 i 2 ustawy; 2) art. 7 ust 1 ustawy, poprzez uznanie, iż prowadzona przez spółkę baza zgłoszeń telefonicznych stanowi zbiór danych osobowych w rozumieniu ww. artykułu ustawy; 3) art 33 w zw. z art. 32 ust 1 pkt 3 ustawy, poprzez bezpodstawne zastosowanie i nałożenie na spółkę obowiązku poinformowania wnioskodawcy o treści jego danych i nałożenie na spółkę obowiązku poinformowania wnioskodawcy o treści jego danych osobowych utrwalonych na nagraniu rozmowy telefonicznej. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Spółka podkreśliła, że nie przetwarza danych osobowych wnioskodawcy zawartych w treści rozmów telefonicznych. Informacje gromadzone przez Spółkę nie należą także do katalogu danych osobowych, gdyż nie ma możliwości powiązania tych informacji ze zidentyfikowaną lub możliwą do zidentyfikowania osobą fizyczną. Administrator danych powinien mieć bowiem obiektywną możliwość powiązania konkretnej informacji przekazywanej na infolinii z konkretną osobą, bez konieczności podejmowania jakichkolwiek innych działań, które wchodzą w zakres procesu ustalania tożsamości. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w toku tego postępowania Spółka przyznała, że niniejsza sprawa zgłoszona przez skarżącego dotyczyła wymiany bezpiecznika w budynku wielorodzinnym w W. przy ul. [...], a także że na podstawie zgłoszenia telefonicznego skarżącego, przyjętego przez Pogotowie Energetyczne w dniu [...] listopada 2011 r., pracownicy Rejonu Energetycznego dokonali pod ww. adresem wymiany uszkodzonej wkładki bezpiecznikowej 25A (tak w wyjaśnieniach skierowanych do organu z dnia [...] października 2012 r.). W kontekście zatem powyższego oświadczenia Spółki z dnia [...] października 2012 r. nie sposób dać wiarę powołanym twierdzeniom Spółki, zawartym również w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o tym, że nie przetwarza danych osobowych skarżącego zawartych w treści rozmów telefonicznych, gdyż nie ma możliwości informacji zawartych w rozmowie telefonicznej z dnia [...] listopada 2011 r. powiązać ze zidentyfikowaną osobą. Skoro bowiem na podstawie przedmiotowego zgłoszenia z dnia [...] listopada 2011 r. Spółka była w stanie dokonać wymiany bezpiecznika w budynku wielorodzinnym w W. przy ul. [...], a więc w miejscu zamieszkania skarżącego, oznacza to, że jednak wbrew powyższym twierdzeniom, na podstawie ww. rozmowy telefonicznej, jest w stanie zidentyfikować osobę skarżącego poprzez jedną z danych dotyczących jego osoby (adres zamieszkania), przez właśnie powiązanie tej danej z osobą skarżącego w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy, w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1) osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio li pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne kulturowe lub społeczne (ust. 2), informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamo: osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3). Organ podkreślił, iż Spółka wskazała, że nagrania rozmów telefonicznych są dostępne według pewnych kryteriów, bowiem wyszukanie konkretnej rozmowy jest możliwe za pomocą daty i godziny zgłoszenia oraz numeru telefonu, na który było ono dokonywane. Powyższe przesądza o uporządkowanym charakterze takiego zestawienia danych i tym samym, zdaniem Generalnego Inspektora, stanowi o zakwalifikowaniu go jako zbioru danych w rozumieniu art. 7 pkt 1 ustawy. Art. 7 pkt 1 ustawy stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o zbiorze danych - rozumie przez to każdy posiadający strukturę zestaw danych o charakterze osobowym, dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest rozproszony lub podzielony funkcjonalnie, nie wymaga aby kryteria umożliwiające dostęp do danych osobowych miały charakter osobowy. Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach i udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1. Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzanych danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzę jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.) na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany a terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie do jej dar osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt l-5a. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego przepisu na wniosek osoby, której dane dotyczą, informacji, o których mowa w ust. 1, udziela się na piśmie. Art. 32 ust 1 pkt 1-5a stanowi zaś, że każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzani danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do: 1) uzyskania wyczerpującej informacji, czy taki zbiór istnieje, oraz do ustalenia administratora i adresu jego siedziby i pełnej nazwy, a w przypadku gdy administratorem danych jest osoba fizyczna jej miejsca zamieszkania oraz imienia i nazwiska; 2) uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze; 3) uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych; 4) uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie w tajemnicy informacji niejawnych lub zachowania tajemnicy zawodowej; 5) uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych, a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane; 5a) uzyskania informacji o przesłankach podjęcia rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 26a ust 2. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że art. 33 cytowanej ustawy zobowiązuje przede wszystkim administratora do informowania osób, których dane dotyczą, o przysługujących im prawach. Chodzi tu o prawa wynikające z niniejszej ustawy (w pierwszym rzędzie wynikające z art. 32 i 35, w pewnych przypadkach także z art. 23-25 i 27). Informacji tych administrator nie udziela z urzędu osobom, których dane przetwarza, lecz tylko na ich wniosek. Pojęcie "wniosek" należy tłumaczyć szeroko, nie stawiając wymogów formalnych co do jego treści czy formy. Ponadto należy mieć na względzie, że ustawa formułuje dwa warunki w odniesieniu do odpowiedzi udzielanej przez administratora: a) odpowiedź powinna być udzielona w terminie 30 dni (od otrzymania wniosku); b) informacje dotyczące danych osobowych zawarte w odpowiedzi powinny być wyrażone w zrozumiałej postaci. Odpowiedź może być udzielona w dowolnej formie, jednakże jeśli wnioskodawca wyrazi takie życzenie - powinna być ona sporządzona w formie pisemnej. Posłużenie się tą formą, nawet przy braku wspomnianego życzenia, jest wskazane ze względów dowodowych. W razie sporu obowiązek udowodnienia udzielenia informacji spoczywa na administratorze danych. Administrator powinien w ciągu 30 dni uczynić zadość żądaniu informacyjnemu. W przepisach brak określenia skutków przekroczenia tego terminu, co oznacza, że ma on charakter instrukcyjny (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Komentarz do art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych" [w:] J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Ochrona danych osobowych. Komentarz.", publ. LEX Nr 106671). Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w ocenie Sądu organ, prawidłowo przyjął, że R.U. wykazał na etapie postępowania administracyjnego, iż zwrócił się do Spółki z wnioskiem, o którym mowa w art. 33 ust 2 cytowanej ustawy. Należy zwrócić uwagę, że w toku tego postępowania Spółka przyznała, że niniejsza sprawa zgłoszona przez R.U. dotyczyła wymiany bezpiecznika w budynku wielorodzinnym w W. przy ul. [...], a także że została przyjęta do realizacji na podstawie zgłoszenia telefonicznego, przyjętego przez Pogotowie Energetyczne w dniu [...] listopada 2011 r. W wyniku zgłoszenia pracownicy Rejonu Energetycznego dokonali pod ww. adresem wymiany uszkodzonej wkładki bezpiecznikowej 25A (tak w wyjaśnieniach skierowanych do organu z dnia [...] października 2012 r.). Słusznie zatem organ wywiódł, że nie sposób dać wiarę twierdzeniom Spółki, o tym, że nie przetwarza danych osobowych skarżącego zawartych w treści rozmów telefonicznych, gdyż nie ma możliwości informacji zawartych w rozmowie telefonicznej z dnia [...] listopada 2011 r. powiązać ze zidentyfikowaną osobą. Skoro bowiem na podstawie przedmiotowego zgłoszenia z dnia [...] listopada 2011 r. Spółka była w stanie dokonać wymiany bezpiecznika w budynku wielorodzinnym w W. przy ul. [...], a więc w miejscu zamieszkania skarżącego. Oznacza to bowiem, że jednak wbrew powyższym twierdzeniom, na podstawie ww. rozmowy telefonicznej, Spółka była w stanie zidentyfikować osobę R.U., poprzez jedną z danych dotyczących jego osoby (adres zamieszkania), przez właśnie powiązanie tej danej z osobą skarżącego w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy. Zgodnie bowiem z art. 6 ustawy, w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1) osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio li pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne kulturowe lub społeczne (ust. 2), informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamo: osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3). Podkreślić należy, iż Spółka wskazała, że nagrania rozmów telefonicznych są dostępne według pewnych kryteriów, bowiem wyszukanie konkretnej rozmowy jest możliwe za pomocą daty i godziny zgłoszenia oraz numeru telefonu, na który było ono dokonywane. Powyższe przesądza o uporządkowanym charakterze takiego zestawienia danych i tym samym, w ocenie Sądu stanowi o zakwalifikowaniu go jako zbioru danych w rozumieniu art. 7 pkt 1 ustawy. Art. 7 pkt 1 ustawy stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o zbiorze danych - rozumie przez to każdy posiadający strukturę zestaw danych o charakterze osobowym, dostępnych według określonych kryteriów, niezależnie od tego, czy zestaw ten jest rozproszony lub podzielony funkcjonalnie, nie wymaga aby kryteria umożliwiające dostęp do danych osobowych miały charakter osobowy. Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy, na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować o przysługujących jej prawach i udzielić, odnośnie do jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1. Stosownie do art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzanych danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do pod w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych. Wobec powyższego odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzji I instancji została podjęta po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego spełniającego wymagania przewidziane w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Należy podkreślić, że organ w szczególności podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 kpa), w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) oraz dokonał oceny dowodów na zasadzie art. 80 Kpa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.