II SA/Wa 1488/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie 300 (trzysta) złotych. Rada Miasta [...] wydała w dniu [...] lipca 2009 r. uchwałę nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. W dniu 2 czerwca 2016 r. A. S. wniosła do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie ww. uchwały. Następnie A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta [...] wydała z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Skarżąca zażądała stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że w niniejszej sprawie zachodzi związek między własną indywidualną sytuacją prawną skarżącej a zaskarżoną uchwałą oraz, że powoduje on następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków. Skarżąca stwierdziła, że Zarząd Dzielnicy [...] rozpoznając wnioski skarżącej odmówił przyznania jej lokalu z zasobów gminnych powołując się na postanowienia uchwały Rady Miasta [...] wydała z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Ponadto stwierdziła, że Zarząd Dzielnicy [...] zamierza dokonać sądowego opróżnienia zajmowanego przez nią lokalu nie licząc się z jej sytuacją życiową i materialną. Wobec powyższego A. S. posiada indywidualny i konkretny interes prawny dający podstawę do zaskarżenia uchwały. Na podstawie zaskarżonej uchwały utraciła ona uprawnienie do korzystania z zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie może także otrzymać innego lokalu z zasobów gminy. Ponadto skarżąca podniosła, że zaskarżona uchwała została podjęta z przekroczeniem upoważnienia zawartego w przepisach ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Postanowienia zaskarżonej uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. doprowadziły do sytuacji w której mimo, że skarżąca znajduje się w obiektywnie trudnej sytuacji życiowej oraz ma niskie dochody, Zarząd Dzielnicy odmawia zaspokojenia jej potrzeb mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że A. S. nie posiada interesu prawnego koniecznego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) sąd odrzuca skargę: jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wobec powyższego obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy zaskarżony akt narusza indywidualny interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Zdaniem Sądu A. S. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, a zatem nie mógł on również zostać naruszony. Istnienie interesu prawnego determinuje przepis prawa materialnego, a o skuteczności skargi przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony skarżącej. Interes prawny powinien mieć charakter bezpośredni, konkretny i realny (por. wyroki NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Nie można art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym interpretować rozszerzająco, wyprowadzając naruszenie interesu prawnego z ogólnych wartości, czy zasad prawa. O tym, czy jednostka ma w danej sprawie konkretny, indywidualny, aktualny i obiektywny interes prawny, przesądzają konkretne przepisy prawa. Mogą to być regulacje prawne zamieszczone w ustawach materialnoprawnych, ustawach ustrojowych i ustawach procesowych. Przepis prawa ustanawia interes prawny jednostki w tym znaczeniu, że na jego podstawie organ administracji publicznej kształtuje prawa lub obowiązki jednostki o charakterze publicznoprawnym. Posiadanie interesu prawnego oznacza możliwość wskazania przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83 oraz z dnia 17 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 798/06 i z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 255/11). W rozpoznawanej sprawie interesu prawnego do kwestionowania uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...], nie można wyprowadzić z powoływanych przez skarżącą uchwał Zarządu Dzielnicy [...] wydawanych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku zakwalifikowanie do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] reguluje ogólne zasady kwalifikowania do najmu lokali. Nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że uchwała narusza jej prawo jako mieszkańca wspólnoty samorządowej do otrzymania lokalu będącego w zasobie mieszkaniowym gminy. Strona posiada interes prawny (na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym) do zaskarżenia indywidualnej uchwały wydanej w przedmiocie wniosku o zakwalifikowanie do najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OPS 4/08 ONSAiWSA 2008/6/90). Nie można jednak uznać, że taki sam interes posiada skarżąca w stosunku do uchwały regulującej ogólne zasady kwalifikowania do najmu lokali z mieszkaniowego zasobu gminy. Nie istnieje żaden przepis prawa, z którego wynikałby interes prawny skarżącej do kwestionowania takiej uchwały. Zaskarżona uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] jest aktem prawa miejscowego, stanowiącym źródło powszechnie obowiązującego prawa z zakresu prawa administracyjnego publicznego (por. orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego akt I OSK 53/08). Miasto [...] wykonując swoje ustawowe kompetencje gospodarowania nieruchomościami wynikające z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 150 ze zm.) – jako podmiot niezależny – określa przesłanki kwalifikujące osoby do skorzystania z jej mieszkaniowego zasobu. Miasto [...] zostało upoważnione do określenia w uchwale zasad gospodarowania mieszkaniowym zasobem będącym w jej dyspozycji. Skarżąca (nawet gdy jest mieszkańcem [...]) nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu takiego aktu. Nie istnieje przepis prawa, kreujący po jej stronie interes prawny do kwestionowania takiej regulacji. Skarżąca ma jedynie interes faktyczny w zmianie zasad kwalifikowania do najmu lokalu gminy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O zwrocie skarżącej całego uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) ustawy.