II SA/Wa 149/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich postanawia odrzucić skargę W dniu 21 grudnia 2009 r. P. M. reprezentowany przez adwokata J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich (dowód: koperta ze stemplem Urzędu Pocztowego [...] 7 i datą dzienną 21 grudnia 2009 r. – w aktach sprawy). W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając zajęte stanowisko procesowe, organ podniósł, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 5 października 2009 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego, uregulowanego w art. 44 k.p.a. Organ powołał się przy tym na adnotacje poczynione przez doręczyciela na kopercie adresowanej do skarżącego, z których wynika, że: przesyłkę awizowano dwukrotnie odpowiednio: w dniu 21 i 29 września 2009 r., została ona pozostawiona w placówce pocztowej, a zawiadomienie o tym fakcie zostało umieszczone w skrzynce oddawczej adresata. Zdaniem organu, oznacza to zatem, że skarga wniesiona do Sądu w dniu 21 grudnia 2009 r. została wniesiona z uchybieniem 30 – dniowego terminu na jej wniesienie (47 dni po terminie) i podlega odrzuceniu. Jednocześnie organ zaznaczył, że choć skarżący osobiście odebrał egzemplarz zaskarżonej decyzji w dniu 20 listopada 2009 r. w siedzibie organu I instancji – Komendzie Wojewódzkiej Policji [...], to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na powstały skutek doręczenia decyzji w ramach tzw. fikcji prawnej doręczenia w dniu 5 października 2009 r. (art. 44 § 4 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, iż badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna, a z takim aktem mamy do czynienie na gruncie niniejszej sprawy, została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi bowiem jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., 6. wydanie, Wyd. C.H. Beck, s. 518, teza 3). Doręczenie stronie decyzji otwiera nadto bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Należy zauważyć, że jest to kwestia o znaczeniu zasadniczym dla rozpoznania sprawy i to nie tylko z punktu widzenia terminu do wniesienia skargi, ale w ogóle kontroli aktu administracyjnego, jako że Sąd obowiązany jest dokonać tego rodzaju kontroli tylko wtedy, gdy akt ten wszedł do obrotu prawnego – został prawidłowo doręczony (art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 109 § 1 i art. 110 k.p.a.). Toteż kwestię tę Sąd obowiązany był rozstrzygnąć w pierwszej kolejności, odwołując się do przepisów regulujących tryb doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 44 k.p.a. I tak, w odpowiedzi na skargę organ, powołując się na treść dokumentów z akt administracyjnych, tj. adnotacji poczynionych przez urząd pocztowy o dwukrotnym awizowaniu przesyłki na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję i obejmującym ją zwrotnym potwierdzeniu odbioru, uznał doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 44 k.p.a., za prawidłowe. Stosownie zaś do treści art. 44 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W ocenie Sądu, zacytowane wyżej przepisy należy odczytywać w sposób całościowy. Innymi słowy, w świetle art. 44 k.p.a. ocena ziszczenia się skutku prawnego, o którym mowa w § 4, polegającego na uznaniu pisma za doręczone nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o związek tegoż przepisu z § 1, do którego on odsyła, a więc tylko w oparciu o stwierdzenie, iż pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynąca zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki. Uchybienie zatem jakiemukolwiek z nich prowadzić musi do wniosku, iż w takim przypadku nie jest możliwe przyjęcie, że pismo w sensie prawnym zostało skutecznie doręczone adresatowi. W okolicznościach rozpoznanej sprawy Sąd uznał, że organ II instancji prawidłowo, w sposób zgodny z treścią art. 44 k.p.a., ocenił, że doręczenie nastąpiło z zachowaniem wymogu podwójnego awizowania przesyłki przy upływie siedmiodniowego terminu pomiędzy pierwszym a drugim awizem, a skutek doręczenia nastąpił w dniu 5 października 2009 r., tj. z upływem czternastego dnia licząc od dnia pierwszego awiza, czyli 21 września 2009 r. Należy przy tym zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym dopełniono wobec skarżącego obowiązku informacyjnego i pouczono go o treści art. 41 § 1 i § 2 k.p.a., tj. przepisu na mocy którego nałożono na stronę, jej przedstawiciela i pełnomocnika obowiązek zawiadamiania organu administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu i o skutkach odstąpienia od tego obowiązku (v. zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r. nr [...] doręczone skarżącemu w dniu 5 maja 2009 r. – w aktach administracyjnych). Rację ma również organ twierdząc, że osobisty odbiór decyzji przez skarżącego w siedzibie organu I instancji w dniu 20 listopada 2009 r. nie miał waloru doręczenia decyzji w rozumieniu art. 110 k.p.a. W ocenie Sądu, powyżej opisany odbiór decyzji przez skarżącego był przejawem realizacja prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i przysługującego w jego ramach uprawnienia do uzyskiwania z akt sprawy odpisów zawartych w nich dokumentów (art. 73 w zw. z art. 10 k.p.a.). W konsekwencji skarga została wniesiona po terminie bowiem ostatni dzień 30 – dniowego terminu na jej wniesienie przypadał na dzień 4 listopada 2009 r. Tym samym skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy- z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.