II SA/Wa 1490/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie D.G., reprezentowany przez adwokata, uczynił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając to żądanie pełnomocnik podniósł, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadniony jest argumentami podnoszonymi w skardze oraz faktem, że na skarżącym ciąży obowiązek sprzedaży broni, a realizacja tego obowiązku spowoduje nieodwracalne skutki w postaci pozbycia się broni. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji nie odniósł się do treści wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez pełnomocnika skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, pełnomocnik zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania łączy z postawionymi w skardze zarzutami, a jak wskazano powyżej instytucja wstrzymania wykonania aktu, wolą ustawodawcy, została powiązana z kwalifikowanymi (ściśle określonymi) skutkami jakie może wywołać wykonanie decyzji. Instytucja ta jest zatem niezależna od ewentualnej wadliwości zaskarżonego aktu bowiem ocena legalności zaskarżonego aktu następuje dopiero podczas rozpoznania sprawy, a nie podczas incydentalnego postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Prawidłowość takiego stanowisko wynika także z treści przepisu art. 152 p.p.s.a., który, w odróżnieniu od przepisu art. 61 p.p.s.a., łączy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu z określonym kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy. W tej zaś sytuacji rozpoznanie wniosku o wstrzymanie pod kątem zarzutów skargi byłoby nie tylko przedwczesne, ale i niedopuszczalne. Po drugie, nie można zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika, że wykonanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń spowoduje nieodwracalny skutek w postaci wyzbycia się posiadanej przez skarżącego broni, skoro, jak wynika z treści art. 22 ust.1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni, a nie zbyła jej w terminie 30 dni ma obowiązek złożyć ją wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji. W konsekwencji, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniały takie okoliczności, z którymi ustawodawca, poprzez treść art. 61 § 3 p.p.s.a., łączy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.