II SA/Wa 1494/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. C. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia - -odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1494/10 oddalił skargę A. C. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi J. B. w dniu 14 stycznia 2011 r. W dniu 2 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego adwokat K. K., wniósł w imieniu skarżącego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że pomimo wcześniejszej obietnicy sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej skarga ta nie została sporządzona przez dotychczasowego pełnomocnika skarżącego, tj. adwokata J. B. Wskazał, że skarżący począwszy od 12 lutego 2011 r. podejmował liczne telefoniczne oraz za pośrednictwem poczty elektronicznej próby kontaktu z pełnomocnikiem, aby uzyskać od niego odpis skargi. Skarżący cały czas pozostawał w przekonaniu, iż skarga kasacyjna, zgodnie ze wcześniejszą zapowiedzią, została wniesiona. Dopiero w dniu 24 lutego 2011 r. skarżący otrzymał od adwokata J. B. pismo informujące, że ten nie wniósł skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w tej sytuacji, mając na uwadze, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, o co skarżący zadbał udzielając stosownego pełnomocnictwa i nie otrzymując odpowiedzi o nieprzyjęciu umocowania, a wręcz przeciwnie otrzymując zapewnienia, że skarga kasacyjna w jego imieniu zostanie sporządzona i wniesiona, zasadne jest twierdzenie, iż skarżący nie dopełnił obowiązku jej wniesienia w ustawowym terminie z przyczyn od siebie niezależnych i niezawinionych. Adwokat K. K. podał, że dopiero od 24 lutego 2011 r., tj. od chwili otrzymania pisma od adwokata J. B. skarżący mógł podjąć działania zmierzające do ustanowienia innego pełnomocnika i sporządzenia oraz wniesienia przez niego skargi kasacyjnej. Do wniosku o przywrócenie terminu dołączona została skarga kasacyjna od wskazanego wyżej wyroku z dnia 6 grudnia 2010 r., pełnomocnictwo dla adwokata K. K. udzielone w dniu 1 marca 2011 r., odpis pełnomocnictwa do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sąd Administracyjnego udzielonego przez skarżącego adwokatowi J. B. w dniu 21 stycznia 2011 r., wydruk korespondencji po miedzy skarżącym a adwokatem J. B. prowadzonej za pośrednictwem poczty elektronicznej oraz odpis pisma adwokata J. B. z dnia 24 lutego 2011 r. skierowanego do skarżącego. W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2011 r. skarżący szczegółowo opisał okoliczności przedstawione przez jego pełnomocnika we wniosku o przywrócenie terminu. Wskazał, że w dniu 1 lutego 2011 r. otrzymał od adwokata J. B. informację, iż jest on na etapie końcowym sporządzenia skargi kasacyjnej, oraz że jej projekt zostanie mu przesłany za kilka dni. Skarżący opisał również swoje próby nawiązania kontaktu z adwokatem J. B. podejmowane w dniach 4 – 15 luty 2011 r. Wskazał, że dopiero w dniu 24 lutego 2011 r. udało mu się spotkać z adwokatem J. B., który poinformował go, że nie wysłał jego skargi kasacyjnej. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując, że nawet w najmniejszym stopniu nie ponosi odpowiedzialności za uchybienie terminu, ponosi ją wyłącznie jego pełnomocnik. Skarżący wskazał również, że nie wie co było powodem niewniesienia skargi kasacyjnej w terminie przez adwokata J. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 powołanej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazał, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustała w dniu 24 lutego 2011 r., tj. w dniu, w którym skarżący dowiedział się, że dotychczasowy jego pełnomocnik adwokat J. B. nie wniósł skargi kasacyjnej w terminie. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony w dniu 2 marca 2011 r., został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 powołanej ustawy. Wyjaśnić należy że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przez stronę przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można, zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie było działanie pełnomocnika skarżącego, który mimo zapewnień oraz prowadzonych ze skarżącym ustaleń nie wniósł w terminie tego środka odwoławczego. Uchybienie to nastąpiło zatem na skutek niestarannego zachowania pełnomocnika skarżącego adwokata J. B. W ocenie Sądu okoliczność ta nie może jednak być argumentem przemawiającym za przywróceniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego ponosi mocodawca (strona) (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2004 r., sygn. akt FZ 7/04, niepublikowane, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 110/04, niepublikowane oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt III CKN 76/99, Biuletyn Sądu Najwyższego 1999/6/11.). Skarżący zatem od momentu ustanowienia pełnomocnika i powierzenia mu prowadzenia sprawy przed sądem administracyjnym (w tym sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej) ponosił ryzyko niestarannego zachowania tego pełnomocnika. Ponadto należy podnieść, że wniosku o przywrócenie terminu nie można opierać na tym, że to nie strona, a jej pełnomocnik zaniedbał dokonania czynności procesowej. W takiej sytuacji skarżący powinien uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez pełnomocnika strony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II UZ 35/09, LEX nr 564801). Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej uprawdopodobnienia takiego nie zawiera. Z treści tego wniosku oraz dołączonego do niego pisma adwokata J. B. z dnia 24 lutego 2011 r., a także z treści pisma procesowego skarżącego z dnia 31 marca 2011 r., wynika, że skarga kasacyjna nie została sporządzona i wniesiona przez tego pełnomocnika na skutek stanu psychicznego w jakim się on znalazł. Z dokumentów tych nie wynika jednak, aby adwokat J. B. korzystał w czasie przypadającym na termin do wniesienia skargi kasacyjnej ze zwolnienia lekarskiego, co wskazywałoby w sposób obiektywny, że w owym czasie był on niezdolny do pracy. Samo stwierdzenie przez pełnomocnika, że jego stan psychiczny uniemożliwił mu zachowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie uprawdopodabnia, że uchybienie to nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez niego. Stąd też, w ocenie Sądu, nie można stwierdzić, że uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło w niniejszej sprawie na skutek przeszkód niedających się przezwyciężyć. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.