II SA/Wa 1495/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Janusz Walawski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej dalej jako "organ", na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "K.p.a."), w dniu [...] czerwca 2018 r. wydał postanowienie nr [...] o niedopuszczalności odwołania. Organ w uzasadnieniu postanowienia podał, że Sąd Rejonowy w [...] – [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2018 r. sygn. akt [...] stwierdził swoją niewłaściwość w rozpoznaniu pozwu (odwołania) J. R. o ustalenie istnienia stosunku służbowego i o przywrócenie go do służby. Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. sygnatura akt [...] oddalił zażalenie Izby Administracji Skarbowej w [...] na powyżej określone postanowienie. Sąd Rejonowy w [...] przekazał akta sprawy do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. W ocenie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ustalenie istnienia stosunku służbowego od dnia [...] września 2017 r. i przywrócenie do służby w charakterze funkcjonariusza Służby Celnej od tego dnia na poprzednich warunkach nie stanowi indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, do której miałyby zastosowanie przepisy K.p.a. J. R. nie otrzymał propozycji służby/pracy w Izbie Skarbowej w [...], a jego stosunek służbowy wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r. na mocy art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) i nie ma podstawy do wydania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Skoro zatem nie jest wydawana decyzja, to nie ma podstaw do wnoszenia środka zaskarżenia, co oznacza że jeżeli został wniesiony to organ zobowiązany jest stwierdzić jego niedopuszczalność. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. zarzucając w niej, że organ wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 134 K.p.a. oraz art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 3 i art. 171 ust. 1 pkt 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej i art. 60 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Pełnomocnik skarżącego, który przystąpił do sprawy, wniósł o uwzględnienie skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") reguluje kiedy decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, Sąd doszedł do wniosku, że ustalenia organu wyprowadzane ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które doprowadziły do odmowy uwzględnienia odwołania skarżącego, należy uznać za prawidłowe. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Na tego typu postanowienie formalne, jako kończące postępowanie w sprawie administracyjnej przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.) Na tle przepisu art. 134 K.p.a. wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 K.p.a. Podkreślenia wymaga, iż postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie ma charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że odwołanie lub zażalenie nie może zostać rozpoznane. Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, iż w takiej sytuacji faktycznej i prawnej nie przysługiwało już skarżącemu odwołanie od decyzji, która nie została wydana. Organ, wbrew oczekiwaniu skarżącego, nie mógł rozstrzygać merytorycznie sprawy, która nie została rozstrzygnięta decyzją administracyjną. Wskazać przyjdzie, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 K.p.a.), zgodnie z którą uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Tryby nadzwyczajne postępowania administracyjnego służące wzruszeniu decyzji z powodu ich wadliwości regulują np. przepisy rozdziału 12 i 13 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem wolą skarżącego było doprowadzenie do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby powinien złożyć żądanie w tym zakresie do organu. Jednocześnie jedynie na marginesie uwzględniając okoliczność, że skarżący ustanowił profesjonalnego pełnomocnika, winien rozważyć, czy obecnie istnieją podstawy do wzruszenia zaskarżonego postanowienia. Z uwagi na wskazaną istotę i charakter zaskarżonego postanowienia, Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może objąć kontrolą sprawy związanej z wygaśnięciem stosunku służbowego skarżącego z mocy prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.