II SA/Wa 1500/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - oddala skargę - II SA/Wa 1500/08 UZASADNIENIE [...] Z. C. zawodową służbę wojskową pełnił do [...] stycznia 2003 r. na stanowisku służbowym: [...]. W związku ze zmianami etatowymi w jednostkach Żandarmerii Wojskowej i koniecznością obsadzania stanowisk służbowych, w dniach [...] października i [...] listopada 2002 r. zaproponowano Z. C. przyjęcie równorzędnych stanowisk służbowych, na co nie wyraził zgody i potwierdził powyższe stanowisko w oświadczeniu pisemnym [...] listopada 2002 r. W tej sytuacji Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją z [...] grudnia 2002 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 74 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz na podstawie § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział Z. C. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Decyzja ta doręczona została Z. C. w dniu jej wydania tj. [...] grudnia 2002 r. Uzasadniając decyzję organ wskazał na fakt dwukrotnej odmowy przyjęcia równorzędnych stanowisk służbowych. Zainteresowany nie odwołał się od tej decyzji przez co stała się ona ostateczna. Z. C. z dniem [...] stycznia 2003 r. zwolniony został z zawodowej służby wojskowej rozkazem Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej Nr [...] (punkt [...]) z [...] stycznia 2003 r., wydanym dla celów ewidencyjnych, wskutek upływu skróconego, na wniosek żołnierza, terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy. Pismem z [...] lutego 2008 r., skierowanym do Ministra Obrony Narodowej , Z. C. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z [...] grudnia 2002 r. Nr [...]. Decyzji zarzucił, że wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonane zostało z rażącym naruszeniem prawa. Z. C. uznał, że przeprowadzone z nim w dniach [...] października i [...] listopada 2002 r. rozmowy kadrowe, w trakcie których zaproponowano mu objęcie równorzędnych stanowisk służbowych pozbawione były podstaw prawnych i jako takie zostały anulowane. Zarzucił również, że w trakcie rozmowy przeprowadzonej [...] października 2002 r. zaproponowano mu objęcie tożsamego stanowiska służbowego do tego, które wówczas zajmował. Wskazał również, że zmiana dyslokacji Oddziału Żandarmerii Wojskowej z garnizonu m. [...] na garnizon m. [...] nie niosła za sobą konieczności przeprowadzania jakichkolwiek rozmów związanych z propozycjami objęcia innych stanowisk, gdyż zgodnie ze stosowanymi przepisami i innymi orzeczeniami w tej sprawie zmiana dyslokacji OŻW z m. [...] na m. [...] nie prowadziła do likwidacji jednostki, czy też redukcji etatów, wręcz zachowano wszystkie istniejące w dotychczasowych strukturach. We wniosku o stwierdzenie nieważności dodał również, że orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z [...] stycznia 2008 r. uznany został za zdolnego do zawodowej służby wojskowej a zatem w oparciu o decyzję administracyjną może być przywrócony do służby wojskowej. Postanowieniem z [...] czerwca 2008 r. Nr [...], wszczęto w niniejszej sprawie postępowanie, a następnie Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] czerwca 2008 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ, powołując się na art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 7 w związku z art. 78 ust. 2 pkt. 1 powołanej ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które to przepisy były podstawą decyzji wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że Z. C. dwukrotnie odmówił, w dwóch odrębnych terminach, na piśmie przyjęcia równorzędnych stanowisk służbowych. Spełnione zostały tym samym przesłanki z art. 78 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ podał również, że spełnione zostały też przesłanki z § 137 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Odnosząc się zaś do rozmowy służbowej przeprowadzonej ze Z. C. "anulującej" dwie poprzednie rozmowy, organ wskazał, że rozmowa ta nie miała żadnego wpływu na dokonanie przedmiotowego wypowiedzenia, bowiem przywołany w niej § 62 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 grudnia 1996 r. nie mógł mieć zastosowania wobec zainteresowanego. Z. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] czerwca 2008 r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji, oprócz argumentów powołanych już w swojej wcześniejszej decyzji, wskazał, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji o wypowiedzeniu Z. C. stosunku zawodowej służby wojskowej. Brak jest bowiem którejkolwiek z przesłanek z art. 156 § 1 kpa, która uzasadniałaby potrzebę stwierdzenia jej nieważności. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Z. C. wniósł o uchylenie jej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z [...] czerwca 2008 r. Nr [...]. W uzasadnieniu skargi zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 78 ust. 2 pkt 1 powołanej już wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że spełnione zostały wymienione w tym przepisie przesłanki wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej, poprzez dwukrotną odmowę objęcia stanowisk służbowych. Zarzucił również naruszenie § 40 ust. 1 i § 62 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, że złożono mu dwukrotnie propozycje objęcia stanowiska służbowego. Skarżący podał, że jedna ze złożonych mu propozycji dotyczyła stanowiska, które zajmował od [...] maja 2001 r. co powodowało, że zaproponowanie mu tego stanowiska było czynnością pozorną. Powołał również argument, zawarty już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący faktu anulowania przeprowadzonych rozmów kadrowych. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził ponadto, że anulowanie rozmów kadrowych nie ma żadnego znaczenia prawnego, bowiem organ wycofał się z tego anulowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych - art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 Kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja organu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdziłby, że decyzja wypowiedzeniowa Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] została podjęta w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 kpa. Podkreślić należy, że działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może, co najwyżej, dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Rażące naruszenie prawa, na które w swym wniosku o stwierdzenie nieważności powoływał się Z. C., w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95). Dokonując konkluzji powyższych wywodów należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji nadzorczej Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z [...] grudnia 2002 r. nr [...], wypowiadającej skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli żołnierz zawodowy w czasie zajmowania tego samego stanowiska służbowego (przebywania w tym samym okresie w rezerwie kadrowej albo dyspozycji), dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego. Podkreślić należy, że powołany w podstawie prawnej decyzji, wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, przepis art. 78 ust. 2 pkt 1, ani też inny przepis poza przywołanym art. 35 ust. 1 nie precyzje okoliczności uzasadniających wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe. Sprawy związane z pierwszym, czy też kolejnym wyznaczeniem na stanowisko służbowe pozostawione zostały w wyłącznej gestii właściwego organu wojskowego, co wynika z charakteru stosunku służbowego opartego na zasadzie podporządkowania i dyspozycyjności. Oznacza to, iż dla oceny legalności zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy nie jest konieczne badanie powodów, dla których przedstawiono skarżącemu propozycję wyznaczenia na inne stanowisko służbowe, tym bardziej, iż jak wynika z art. 107 ust. 1 a pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sprawach wyznaczenia (zwolnienia) lub przeniesienia na stanowisko służbowe nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Dla kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy niezbędne jest natomiast potwierdzenie zaistnienia przesłanek w nim wymienionych oraz zachowanie przez organ trybu postępowania określonego w § 137. Z kolei w myśl § 137 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), uznanie zasadności wypowiedzenia z przyczyn określonych w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy nie może nastąpić, jeżeli żołnierzowi zawodowemu właściwy organ wojskowy nie zaproponował dwukrotnie (w odrębnych terminach), objęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego, a żołnierz na piśmie odmówił ich przyjęcia. Jak wynika z akt sprawy bezsporne jest, że skarżącemu, zajmującemu stanowisko służbowe: [...] dwukrotnie zaproponowano objęcie stanowisk służbowych. Bezsporne jest również, że skarżący odmówił przyjęcia tych stanowisk, o czym świadczą znajdujące się w aktach sprawy notatki z przeprowadzonych z nim rozmów (karta 56 i 62 akt). W dniu [...] października 2002 r. zaproponowano skarżącemu stanowisko [...], zaś w dniu [...] listopada 2002 r. stanowisko [...]. Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej mu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej zarzucił decyzji, że zaproponowane mu [...] października 2002 r. stanowisko było tożsame ze stanowiskiem, które zajmował od [...] maja 2001 r. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że ustawa z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), nie zawiera definicji stanowiska równorzędnego. Z art. 7 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o stanowisku służbowym, należy przez to rozumieć przewidziane w etacie jednostki organizacyjnej miejsce żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki, z określoną dla tego stanowiska nazwą, stopniem wojskowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, korpusem osobowym, grupą i specjalnością wojskową oraz grupą uposażenia. Dlatego też należy przyjąć, że równorzędne (stanowiska) to stanowiska mające taką samą wartość i jakość, będące na tym samym poziomie (słownik języka polskiego PWN, W - wa 1983 r.). Analizując zatem równorzędność stanowisk służbowych żołnierzy zawodowych należy mieć na uwadze, czy posiadają one co najmniej te same (nie gorsze) parametry identyfikujące dane stanowisko, tj. m.in. taką samą grupę i specjalność wojskową, grupę uposażenia, stopień etatowy. Zaproponowane zatem skarżącemu stanowiska niewątpliwie były równorzędne. Świadczy o tym bowiem zaszeregowanie ich do tej samej stawki uposażenia [...]. Ponadto stwierdzić należy, że zaproponowane skarżącemu [...] października 2002 r. stanowisko niewątpliwie nie było stanowiskiem niższym, o którym mowa w art. art. 36 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym przez niższe stanowisko służbowe rozumie się, w stosunku do chorążego, stanowisko, które jest zaszeregowane do niższej grupy uposażenia niż ostatnio zajmowane stanowisko służbowe. Przepis zaś art. 78 ust. 2 pkt 1 umożliwia organom wojskowym wypowiedzenie żołnierzowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, w sytuacji dwukrotnej odmowy przyjęcia stanowiska równorzędnego. Przyjmując zaś nawet, że stanowisko zaproponowane skarżącemu [...] października 2002 r. miało takie same parametry jak stanowisko dotychczas zajmowane, a różniło się jedynie zmianą dyslokacji Oddziału Żandarmerii Wojskowej z garnizonu m. [...] na garnizon m. [...] (na co zresztą zwracał uwagę skarżący w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności), to wobec braku definicji w ustawie stanowisk równorzędnych nie można uznać, że stanowiska tożsame nie są stanowiskami równorzędnymi. Tym samym zostały spełnione przesłanki dotyczące wypowiedzenia przez organ wojskowy stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy pragmatycznej. Wobec powyższego organ nie dopuścił się naruszenia prawa, a tym bardziej w stopniu rażącym. Zgodzić się natomiast należy ze skarżącym, że w dniu [...] grudnia 2002 r. przeprowadzono z nim rozmowę i na powyższą okoliczność sporządzono stosowną notatkę. Wynika z niej, że rozmowę tę przeprowadzono "z powodu anulowania przeprowadzonej rozmowy kadrowej", z powodu braku podstaw prawnych do wyznaczenia na stanowisko - § 62 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), co skarżący potwierdził we własnoręcznie sporządzonym oświadczeniu (k.66). Podkreślić jednakże należy, że - zdaniem Sądu - w żadnym stopniu nie zmienia to faktu, że skarżący swoją wcześniejszą dwukrotną odmową, sporządzoną na piśmie, wyczerpał przesłanki wypowiedzenia mu stosunku zawodowej służby wojskowej. Ponadto z notatki tej nie wynika, jaką to rozmowę "anulowano" jak również, że powołanie się przez organ na treść § 62 wspomnianego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych ("w przypadku wprowadzenia zmian do etatu jednostki wojskowej, powodujących zmianę nazwy stanowisk służbowych, oznaczenia korpusów osobowych, grup, specjalności wojskowej albo oznaczenia w etacie stopni wojskowych lub grupy uposażenia, żołnierzy zajmujących te stanowiska wyznacza się na zmienione stanowiska"), w żadnym stopniu nie wyjaśnia intencji tej rozmowy i kompetencji organu do jej przeprowadzenia. Dodać bowiem należy, że zaproponowanie żołnierzowi zawodowemu objęcie równoległego, bądź wyższego stanowiska służbowego w myśl art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie jest uzależnione od zmian organizacyjno - kadrowych w etacie jednostki wojskowej. Innymi słowy mówiąc, powyższa rozmowa nie podważa faktu zaproponowania skarżącemu, w dwóch odrębnych terminach, objęcia równorzędnego stanowiska służbowego, na co nie wyraził zgody i tym samym nie można zarzucić organowi wypowiadającemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, rażącego naruszenia prawa. Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ § 40 powołanego wyżej rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie to również tego zarzutu Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił. Nie był on bowiem podstawą do wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żądał skarżący. Nie mogło tym samym dojść do jego naruszenia , tym bardziej w stopniu rażącym. Wskazać ponadto należy, że decyzja wydana została przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się ona na istniejącej podstawie prawnej (przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa), nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Wymaga podkreślenia, że jedynie wady tkwiące w samej decyzji dają podstawę do zastosowania powyższej regulacji. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne. Z uwagi na powyższe, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.