II SA/Wa 1500/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spr.) Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. M. na niewykonanie przez Burmistrza Miasta Z. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1654/08 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę, - przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. W. D. kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa // osiemdziesiąt) stanowiącą 22 % podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1654/08, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora [...] Gospodarstwa Pomocniczego przy Urzędzie Miasta Z. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia skarżącemu przetworzonej informacji publicznej z wniosku z dnia [...] września 2008 r. i w uzasadnieniu podał m.in., że organem właściwym do wydawania decyzji i postanowień w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej w gminie wiejskiej jest wójt, a w mieście burmistrz lub prezydent. Reasumując, w przedmiotowej sprawie organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego był Burmistrz Miasta Z. Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 3 lipca 2009 r., a w dniu 20 lipca 2009 r. został doręczony wraz z aktami administracyjnymi Dyrektorowi Gospodarstwa Pomocniczego przy Urzędzie Miasta Z., zaś w dniu 27 lipca 2009 r. Burmistrzowi Miasta Z. Pismem z dnia 3 sierpnia 2009 r. nr [...], Burmistrz Miasta Z. poinformował skarżącego o powyższym, z jednoczesną prośbą o zajęcie stanowiska, czy nadal popiera swój wniosek i wskazał, że otrzymał już on żądaną informację w formie kopii wykonanej za pomocą aparatu fotograficznego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., skarżący wezwał Burmistrza Miasta Z. do wykonania powyższego wyroku, a następnie w dniu 27 sierpnia 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), tj. o niewykonanie tegoż wyroku, wnosząc o wymierzenie Burmistrzowi Miasta Z. oraz dodatkowo Dyrektorowi [...] Gospodarstwa Pomocniczego przy Urzędzie Miasta Z. maksymalnej grzywny zgodnie z art. 156 § 6 ustawy, zobowiązanie Burmistrza do dokonania czynności zgodnej z wnioskiem tj. do udzielenia kompletnej i wyczerpującej informacji na zasadzie art. 149 ustawy oraz o powiadomienie w trybie art. 155 § 1 ustawy Wojewody [...] o stwierdzonych uchybieniach i naruszeniach prawa. W uzasadnieniu natomiast – powołując się na fakt uprawomocnienia wyroku – podał, że jego wniosek z dnia [...] września 2008 r. jest sformułowany jasno, nie otrzymał on żądanej informacji na co wskazuje Burmistrz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r., zaś jego żądanie do usunięcia naruszenia prawa nadal pozostaje bez odpowiedzi mimo terminów zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (bez zbędnej zwłoki jednak nie później niż w terminie 14 dni). W dalszej zaś części skonstatował o odpowiedzialności Burmistrza i o toczącym się postępowaniu karnym. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że w międzyczasie, bo w dniu 24 sierpnia 2009 r., wydał on decyzją nr [...], w której mając za podstawę art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmówiono skarżącemu udostępnienia przetworzonej informacji z wniosku z dnia [...] września 2008 r., zaś skarga jest tym bardziej nieuzasadniona, bowiem Sąd nie nałożył na organ określonego obowiązku. Powyższa decyzją została doręczona skarżącemu w dniu 2 września 2009 r. Pismem procesowym z dnia [...] września 2009 r., skarżący nie zgodził ze stanowiskiem organu i podtrzymał swoje zarzuty ze skargi wskazując jednocześnie, że organ nadal nie udzielił mu żądanej informacji, a wspomnianą już wyżej decyzję – nie zgadzając się z jej treścią i podając zarzuty na uzasadnienie swojego stanowiska – otrzymał i złożył od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny, zaś w myśl art. 154 § 3, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że Sąd uwzględnia skargę wniesioną w powyższym trybie, jeżeli w dniu jej wniesienia organ administracji pozostawał w stanie bezczynność, tj. nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w zakresie określonym w tym przepisie (vide: Woś, Komentarz...., Warszawa 2005, str. 482, p. 15). Jeżeli zostały spełnione przesłanki z art. 154 § 1, to sąd powinien uwzględnić skargę, chyba że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiło co prawda z uchybieniem terminu, ale jeszcze przed wniesieniem skargi o wymierzenie grzywny do sądu (Tarno, Komentarz..., Warszawa 206, s. 334, p. 10). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1654/08 został doręczony Burmistrzowi Miasta Z. – jak wynika z ustalonego już wyżej stanu faktycznego – w dniu 27 lipca 2009 r., a następnie organ w dniu 24 sierpnia wydał decyzję nr [...] w wykonaniu wniosku skarżącego z dnia [...] września 2008 r. i tym samym wykonał powyższy wyrok, zaś skarżący złożył niniejszą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. Reasumując, w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie można uznać, aby organ pozostawał bezczynny w zakresie wykonania wyroku Sądu stwierdzającego nieważność aktu. Dodać ponadto należy, że wprawdzie skarżącemu owej decyzji nie doręczono przed wniesieniem skargi do Sądu, a dopiero w dniu 2 września 2009 r., to mamy tu do czynienia z tzw. nieaktem, co oznacza, że z chwilą jej podpisania decyzja istniała w znaczeniu procesowym. W konsekwencji zatem, organ wykonał wyrok Sądu. Dodać ponadto należy, odnosząc się do zarzutów skarżącego, że nie można w rozpoznawanej sprawie stawiać zarzutu bezczynności w wykonaniu wyroku Dyrektorowi [...] Gospodarstwa Pomocniczego przy Urzędzie Miasta Z., bowiem jest on niewłaściwy w sprawie wykonania wniosku skarżącego z dnia [...] września 2008 r. Podobnie rzecz się ma z zarzutem naruszenia art. 149 wspomnianej już wyżej ustawy, ponieważ nie jest to skarga przewidziana w tym trybie, a ponadto Sąd nie bada w trybie art. 154 § 1 ustawy zarzutów merytorycznych co do decyzji z dnia 24 sierpnia 2009 r. W konsekwencji zatem, nie ma żadnych podstaw do stosowania instytucji przewidzianej w art. 155 § 1 ustawy. Z kolei organowi należy wskazać, że Sąd w wyroku stwierdzającym nieważność aktu, nie musi nakładać żadnych obowiązków na organ, aby skutecznie można było stosować tryb przewidziany w art. 154 § 1 ustawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.