II SA/Wa 1501/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W. T. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w B., działając, na podstawie art. 123 § 1 w zw. z art. 101 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2010 r. wydał postanowienie nr [...], którym odmówił W. T. zawieszenia wszczętego z urzędu postępowania w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Służbie Celnej. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż w dniu [...] lutego 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ww. ze służby w Służbie Celnej. Wszczęcie tego postępowania nastąpiło zgodnie z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, który stanowi, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zdaniem organu określona w powyżej przytoczonym przepisie przesłanka zaistniała, gdyż od momentu zawieszenia funkcjonariusza w obowiązkach służbowych upłynęło 12 miesięcy oraz uzyskania informacji, że do chwili obecnej prowadzone jej przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze o popełnienie przestępstw z art. 228 § 1 kk i innych, które nie zostało zakończone. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zwrócenie się do innego organu (w tym przypadku do Trybunału Konstytucyjnego) o dokonanie interpretacji prawa nie jest tożsame z rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego i nie może stanowić okoliczności uzasadniającej zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie powyżej przytoczonego przepisu. Szef Służby Celnej, po rozpatrzeniu zażalenia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, w dniu [...] czerwca 2010 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał m.in., że przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu o zgodności kwestionowanych przepisów z Konstytucją RP, nie stanowi zagadnienia wstępnego. Związek pomiędzy jego orzeczeniem, a rozstrzygnięciem sprawy jest jedynie pośredni, potencjalny, a przepisy te korzystają z domniemania, że są zgodne z ustawą zasadniczą. Z tych względów postanowienie organu pierwszej instancji należało utrzymać w mocy. Postanowienie Szefa Służby Celnej stało się przedmiotem skargi wniesionej przez W. T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący we wniesionej skardze zarzucił, że organy dokonały błędnej wykładni art. 97 § 1 pkt 4 Kpa i ustalenia, że rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, oraz że brak jest związku między rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a toczącym się postępowaniem karnym, a w konsekwencji ustalenie, iż brak jest podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Na wstępie należy podać, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie zawsze może być ono zakończone rozstrzygnięciem merytorycznym, tj. wydaniem decyzji, czy tez zawarciem ugody administracyjnej. Jeżeli wystąpią przewidziane prawem przeszkody, to organ może zawiesić prowadzone postępowanie, bądź je umorzyć. W pewnych sytuacjach, okoliczności związane z zawieszeniem postępowania administracyjnego są obligatoryjne, a w innych fakultatywne. Obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 Kpa. Zgodnie z pkt 4 określonego powyżej przepisu, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Zagadnienie wstępne musi mieć charakter konkretny, nie zaś abstrakcyjny. Charakteru takiego nie ma sprawa, która zawisła przez Trybunałem Konstytucyjnym, w związku z badaniem konstytucyjności przepisu prawa. Podkreślić należy, iż w pojęciu "inny organ lub sąd" użytym w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, nie mieści się Trybunał Konstytucyjny. Dlatego też, stwierdzić należy, iż zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności z prawem przepisów ustawy o Służbie Celnej, nie stanowi w rozpatrywanej sprawie zagadnienia wstępnego. W związku z powyższym, Sąd odmówił zasadności podnoszonych w skardze zarzutów i w pełni podzielił argumentację organu przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.