II SA/Wa 1501/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz P. P. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu 5 grudnia 2017 r. P. P. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca") wystąpiła do Urzędu [...] (dalej: "organ") z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. We wniosku wskazała na trudną sytuację mieszkaniową akcentując chorobę alkoholową ojca i jego uzależnienie od leków. Podała również, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką – N. G., którą wychowuje samotnie. Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] maja 2018 r. podjął uchwałę nr [...], mocą której rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu – P. P. (§ 1 ust. 1). Stwierdził, iż wykonanie uchwały powierza się Naczelnikowi Wydziału Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] (§ 2). Określił, że uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia (§ 3). Podstawę prawną uchwały stanowił m.in. § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.), dalej: "uchwała Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r." W uzasadnieniu uchwały organ podał, że P. P. zamieszkuje w lokalu położonym przy ul. [...] w [...]. Tytuł prawny do ww. lokalu przysługuje jej rodzicom – I. i J. P., którzy są najemcami lokalu na podstawie umowy z dnia [...] września 2012 r., zawartej na czas nieoznaczony. W lokalu zamieszkuje 5 osób, tj. wnioskodawczyni z córką oraz jej rodzice i brat. Przedmiotowy lokal składa się z 2 pokoi oraz kuchni, łazienki z wc i przedpokoju. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 55,86 m2, w tym mieszkalna - 38,16 m2, a więc na jedną osobę zamieszkującą w lokalu przypada 7,63 m2 powierzchni mieszkalnej. Organ wskazał, iż wnioskodawczyni podała, że w rodzinie występuje przemoc psychiczna i patologia, tj. alkoholizm i lekomania jej ojca, jednakże powyższe okoliczności nie zostały udokumentowane ani potwierdzone. Z wywiadu środowiskowego dokonanego przez Ośrodek Pomocy Społecznej [...], wynika, że nie była prowadzona procedura Niebieskiej Karty, nikt z członków rodziny nie zgłaszał nadużywania alkoholu przez ojca wnioskodawczyni, ani jego konfliktu z dziećmi. Brak jest zatem podstaw do zastosowania § 5 ust. 2 pkt 3 lit. c uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Organ zaznaczył, że wniosek P. P. dotyczący zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego na czas nieoznaczony został zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową tutejszego Urzędu w dniu [...] maja 2018 r. i uzyskał opinię negatywną. Końcowo organ stwierdził, że wniosek został rozpatrzony negatywnie wobec zaistnienia przesłanek określonych w § 4 pkt 1 ww. uchwały - przekroczone kryterium metrażowe. Pismem z dnia 12 lipca 2018 r. P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...]. W motywach skargi podniosła, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem § 5 ust. 2 pkt 3 lit. c uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Nadto zarzuciła, iż organ nie wyjaśnił w jaki sposób należy udokumentować występowanie przemocy lub innej patologii w rodzinie. Wskazała, że przedstawienie zaświadczenia lekarskiego o jej stanie zdrowia, w którym podano, że leczy się psychiatrycznie z uwagi na trudną sytuację domową, powinno być wystarczające dla udokumentowania istniejącej patologii. Skarżąca podniosła, iż nieuprawnione jest tworzenie przez organ dodatkowego kryterium - metrażowego - przy rozstrzyganiu o uprawnieniu do otrzymania lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, wystarczające jest bowiem kryterium dochodowe. Negatywne rozstrzygnięcie sprawy ze względu na przekroczenie kryterium metrażowego stanowi przejaw dyskryminacji, zwłaszcza, że 7,63m2 powierzchni mieszkalnej, przypadającej na jedną osobę w lokalu, nie sposób uznać za wystarczającą. Zdaniem skarżącej, organ błędnie ustalił stan faktyczny odnośnie wysokości jej dochodów, bowiem doliczył do podstawy ubezpieczenie ZUS, co doprowadziło do zawyżenia jej faktycznych dochodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej uchwale. Wskazał dodatkowo, iż po przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym OPS poinformował, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z córką N. G.. J. P. korzystał w latach 2013-2016 z pomocy finansowej w formie zasiłków celowych i okresowych z powodu ubóstwa i bezrobocia. Natomiast brak jest informacji o nadużywaniu przez niego alkoholu oraz o konflikcie rodzinnym z dziećmi, nikt z członków rodziny nie zgłaszał takiego faktu. Nie była również prowadzona procedura Niebiskiej Karty wobec ojca skarżącej jako sprawcy przemocy. Organ zaznaczył, iż skarżąca nie spełnia kryterium metrażowego określonego w § 4 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Natomiast dochody dwuosobowej rodziny skarżącej zostały obliczone na podstawie załączonych dokumentów, a w tym wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia, działalności gospodarczej, zasiłku opiekuńczo/chorobowego i otrzymywanych dobrowolnie alimentów od ojca dziecka. Średni miesięczny dochód przypadający na 1 osobę w gospodarstwie domowym skarżącej wykazany z okresu VI - XI 2017 r. nie przekraczał obowiązującego minimum dochodowego, tj. kwoty 2.200 zł. W piśmie procesowym z dnia 17 września 2018 r. skarżąca podtrzymała zarzuty skargi wskazując, iż organ winien zastosować w przedmiotowej sprawie wyłączenie kryterium metrażowego w oparciu o przepis § 5 ust. 2 pkt 3 lit. c uchwały Rady m.st. Warszawy nr LVIII/1751/2009 z dnia 9 lipca 2009 r. Skarżąca obecna na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. wyjaśniła, że do poprzedniego wniosku o najem lokalu mieszkalnego z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy zostały złożone dokumenty dotyczące stanu zdrowia jej ojca, z których wynika, że zdiagnozowano u niego alkoholizm i lekomanię. Oświadczyła, że obecnie są okresy w których ojciec pije (np. jeden miesiąc), a następnie jest okres przerwy, w którym się leczy, po czym znowu powraca do nałogu. Dodatkowo podniosła, że wywiad środowiskowy nie został przeprowadzony przez pracowników OPS w lokalu przy ul. [...] w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga oceniania w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że uchwała Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nr LVIII/1751/2009 - jako prawo miejscowe - określa zasady, na jakich są wynajmowane mieszkańcom Warszawy lokale, znajdujące się w dyspozycji Miasta. Znaczną ich część stanowią lokale, o których wynajęcie ubiegają się osoby wskazane w § 4 ww. uchwały a więc pozostające w trudnych warunkach mieszkaniowych i materialnych. Powołana wyżej uchwała, określając tryb rozpoznawania i załatwiania wniosków o zakwalifikowanie do zawarcia umowy najmu lokalu, reguluje również sposób poddania tego rodzaju spraw kontroli społecznej. Oznacza to, że przy rozpatrywaniu wniosków dotyczących zakwalifikowania do zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego, organ gminy (w tym wypadku dzielnicy miasta) realizuje zadanie wykraczające poza typowe prawa i obowiązki wynajmującego, wynikające z przepisów prawa cywilnego. W tym wypadku należy bowiem zbadać, czy dana osoba może uzyskać pomoc gminy w zaspokojeniu jej potrzeb mieszkaniowych. Stwierdzenie zaś, że wnioskodawca spełnia określone wymagania, winno prowadzić do umieszczenia kandydatury takiego wnioskodawcy na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego. W opisanej wyżej sytuacji, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 (publ. CBOSA), przedmiotem uchwały organu wykonawczego jednostki samorządu gminnego (jej jednostki pomocniczej) jest zakwalifikowanie i umieszczenie wnioskodawcy na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy. Uchwała ta, nie będąca decyzją administracyjną a aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, jest aktem z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.) i kończy pierwszy etap postępowania, obowiązującego przy udzielaniu pomocy mieszkaniowej przez gminę. Działanie organu wykonawczego jednostki samorządowej (w tym wypadku zarządu dzielnicy) nie stanowi więc oferty zawarcia umowy najmu ani negocjacji, nie ma zatem charakteru cywilnoprawnego, a ma charakter administracyjnoprawny. Taka uchwała rozstrzyga bowiem o tym, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy. Dopiero po skierowaniu przez zarząd dzielnicy do zawarcia umowy najmu lokalu, następuje drugi etap postępowania, w którym wnioskodawca zawiera z zarządcą nieruchomości umowę najmu konkretnego lokalu. Ten etap, którego zakończeniem jest zawarcie umowy, ma już charakter cywilnoprawny. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że takie postępowanie, o jakim jest mowa w uzasadnieniu ww. uchwały NSA z dnia 21 lipca 2008 r. wystąpiło w analizowanym przypadku. Przedmiotem zaskarżonej uchwały Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] jest bowiem odmowa zakwalifikowania skarżącej do wynajęcia lokalu na czas nieoznaczony oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta. Uchwała rozstrzyga więc kwestię możliwości udzielenia skarżącej pomocy w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie. Uchwała ta podlega zatem kognicji sądu administracyjnego. Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie listy osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1234 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010r., sygn. akt I OSK 997/09, publ. CBOSA). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 6 i art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z § 22 ust. 2 ww. uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. organ ma obowiązek rozpatrzyć wniosek poddając przy tym wnikliwej analizie okoliczności wymienione w pkt 1 - 5. Wnikliwa analiza, do przeprowadzenia której zobowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego por red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Przepis ten pozostaje właśnie w korelacji z określoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby w ten sposób stworzyć rzeczywisty jej obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Odmawiając skarżącej zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy, organ powołał § 4 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. wskazując, że przekroczone zostało kryterium metrażowe, bowiem na jedną osobę zamieszkującą w lokalu przypada 7,63 m2 powierzchni mieszkalnej. Nadto organ stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania § 5 ust. 2 pkt 3 lit. c ww. uchwały, bowiem w toku postępowania nie udokumentowano ani nie potwierdzono przemocy lub innej patologii w rodzinie, o których mowa w ww. przepisie. W ocenie Sądu, stanowisko organu jest co najmniej przedwczesne. Organ bowiem, rozpatrując wniosek skarżącej, nie ustalił i poddał wnikliwej analizie wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z akt sprawy bezspornie wynika, że kryterium metrażowe określone w § 4 pkt 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. zostało w niniejszej sprawie przekroczone, jednak skarżąca we wniosku o najem lokalu mieszkalnego wskazywała, iż w rodzinie panuje przemoc psychiczna, zaś ojciec uzależniony jest od alkoholu i leków. Podnosiła również, że wobec ojca wydano orzeczenie o stopniu niepełnosprawności - jest on przewlekle chory na [...]. Rodzice są w separacji, a mimo to mieszkają w jednym loklau, co powoduje, że relacje rodzinne są bardzo trudne, zwłaszcza wobec konieczności sprawowania opieki nad małoletnią córką. W uzasadnieniu wniosku (k. 21 akt admin.) skarżąca zaznaczyła, że aktualnie nie może dostarczyć zaświadczeń lekarskich dotyczących stanu zdrowia ojca, ponieważ nie posiada ich kopii, "a ojciec całość dokumentacji schował, wyniósł z domu albo zniszczył". Zwróciła się również do organu o dołączenie kopii dokumentacji medycznej ojca załączonej do poprzednio złożonego wniosku o najem lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta. Na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. skarżąca ponownie stwierdziła, że do poprzedniego wniosku zostały złożone dokumenty dotyczące stanu zdrowia jej ojca, z których wynika, że zdiagnozowano u niego alkoholizm i lekomanię. Treść uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wskazuje, aby organ w jakikolwiek sposób odniósł się do wniosku skarżącej o włączenie do akt sprawy dokumentacji medycznej ojca załączonej do poprzednio złożonego wniosku o najem lokalu. W szczególności nie ustalił, czy dokumentacja medyczna została rzeczywiście złożona, nie rozważył również, czy ta ewentualna dokumentacja miałaby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czy też nie. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ nie ustosunkował się również do twierdzeń skarżącej odnośnie przewlekłej choroby ojca i stopnia niepełnosprawności. Kwestie te mają istotne znaczenie w kontekście treści § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Przepis ten stanowi bowiem, że postanowień § 4 nie stosuje się do osób pozostających w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej obejmującej w szczególności: (a) niepełnosprawność wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkania, (b) ciężką przewlekłą chorobę wnioskodawcy lub innej osoby uprawnionej do wspólnego zamieszkania, (c) istniejącą udokumentowaną przemoc lub inną patologię w rodzinie, pod warunkiem, że wnioskodawca zamieszkuje w lokalu za zgodą właściciela. W celu jednoznacznego ustalenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki z ww. przepisu organ powinien wyjaśnić, czy do poprzednio złożonego wniosku o najem lokalu zostały załączone dokumenty dotyczące stanu zdrowia ojca skarżącej, które mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto, do wniosku o najem lokalu skarżąca załączyła zaświadczenie lekarskie z Poradni Zdrowia Psychicznego NZOZ Stowarzyszenia [...] z dnia [...] listopada 2017 r. wystawione przez lekarza psychiatrę z rozpoznaniem: [...] (k. 14 akt admin.). Z kolei do zaświadczenia lekarskiego złożonego przy skardze dołączono opis ww. schorzenia, z którego wynika, że skarżąca leczy się w PZP od dnia [...] lutego 2016 r., warunki mieszkaniowe mają bezpośredni wpływ na stan jej zdrowia psychicznego, konieczne jest aby skarżąca mieszkała samodzielnie i miała możliwość prawidłowego wychowywania dziecka. Do kwestii stanu zdrowia skarżącej organ również nie ustosunkował się w żaden sposób w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały pomijając załączone do wniosku zaświadczenie lekarskie. Tymczasem okoliczność ta ma również istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w kontekście przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Przepis ten, co należy podkreślić, nie wymienia enumeratywnie wszystkich przypadków, które prawodawca traktuje, jako wyłączenie stosowania przesłanek z § 4 uchwały. Używa bowiem określenia "w szczególności", co oznacza, że wymienione w tym przepisie przypadki "pozostawania w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej" zostały wymienione jedynie przykładowo. Katalog wymienionych przypadków nie ma charakteru zamkniętego. W każdej zatem sytuacji organ powinien dokonać szczegółowej oceny, czy wnioskodawca jest osobą pozostającą w związku z warunkami mieszkaniowymi w wyjątkowo trudnej sytuacji zdrowotnej, rodzinnej lub społecznej, tj. osobą w stosunku do której nie stosuje się kryterium metrażowego i dochodowego, określonych w § 4 ww. uchwały. Zauważyć również należy, że organ stwierdzając brak podstaw faktycznych do zastosowania w niniejszej sprawie § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. wskazał, iż informacje o przemocy psychicznej, alkoholizmie i lekomanii ojca nie znalazły potwierdzenia w wywiadzie środowiskowym dokonanym przez OPS [...]. Przy czym, jak stwierdziła skarżąca na rozprawie w dniu 26 marca 2018 r., wywiad środowiskowy nie został przeprowadzony w zamieszkiwanym przez nią lokalu pomimo, że o to wnioskowała. Wyjaśnienia przez organ wymaga zatem kwestia w oparciu o jakie aktualne źródła OPS przedstawił informację z dnia [...] marca 2018 r. Ma to tym większe znaczenie, że skarżąca okazała na rozprawie kopię skierowania matki – I. P. na grupę motywacyjną, wystawionego w dniu [...] sierpnia 2018 r. przez Centrum Odwykowe SPZOZ Poradnię Terapii i Współuzależnienia od Alkoholu oraz kopię pozwu o rozwód z dnia [...] listopada 2018r. złożonego przez J. P. w Sądzie Rejonowym [...], w którym wskazał, że nadużywał alkoholu, a rodzina nie chce z nim utrzymywać jakichkolwiek relacji. Dokumenty te pochodzą wprawdzie z okresu po wydaniu zaskarżonej uchwały, jednak nie mogą zostać niedostrzeżone w kontekście całokształtu okoliczności sprawy i wskazanych powyżej uchybień procesowych organu. Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona uchwała została wydana z istotnym naruszeniem przepisów procesowych określonych w uchwale nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Organ bowiem, podejmując rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu skarżącej do umieszczenia na liście osób zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie czyniąc istotnych dla przyjętej podstawy materialnoprawnej ustaleń faktycznych. W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie procesowe i materialne przepisy uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy skarżąca spełnia przesłanki do zawarcia umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu Miasta, w szczególności, czy wobec skarżącej znajduje zastosowanie wyłączenie kryteriów określonych w § 4 ww. uchwały, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały. Swe stanowisko organ wyczerpująco uzasadni, ustosunkowując się do wszystkich ww. kwestii. Organ zważy również, że stanowisko organu zawierające argumentację wyjaśniającą podjęte w sprawie rozstrzygnięcie powinno znaleźć się w uzasadnieniu uchwały, nie zaś w odpowiedzi na skargę. To uchwała bowiem podlega ocenie Sądu. Odpowiedź na skargę jest natomiast pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., w którym organ powinien odnieść się do zarzutów i wniosków skargi. W treści odpowiedzi na skargę nie mogą być zawarte elementy uzupełniające zaskarżoną uchwałę poprzez zamieszczenie ocen i rozważań, które powinny były się znaleźć w treści uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 257/03, publ. Legalis; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 1991 r., sygn. akt III SA 1838/91, publ. ONSA 1992, Nr 2, poz. 45). Stosownie do treści art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.), nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba, że uchybiono obowiązkom przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Od daty podjęcia zaskarżonej uchwały do dnia wydania niniejszego wyroku nie minął rok, nie zachodzi zatem przesłanka wyłączenia stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały, o której mowa w ww. przepisie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji wyroku.