II SA/Wa 1502/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia postanawia -odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi- Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2000 r., którą to decyzją - wydaną na podstawie art. 61 § 2 i art. 104 § 2 kpa oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 23, poz. 101 ze zm.) - odmówiono [...] J. D. skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych w części dotyczącej dodatku specjalnego. Powyższa decyzja została zaskarżona przez J. D. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 9 października 2000 r. odrzucił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że ustalenie w formie decyzji administracyjnej prawa do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, w tym ustalenie okoliczności mających wpływ na to prawo i na wysokość świadczeń, należy do organów emerytalnych. Zaś od decyzji wojskowego organu emerytalnego przysługuje odwołanie do sądu okręgowego - Sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał się niewłaściwym w sprawie i odrzucił skargę. W dniu 15 czerwca 2008 r. J. D. wniósł do Sądu Okręgowego w W. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W swoim wniosku skarżący powołał się na okoliczność odrzucenia jego skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wspomnianym postanowieniem z dnia 9 października 2000 r. W związku z powyższym wnosił o rozstrzygnięcie sporu pomiędzy nim a Dyrektorem Departamentu Spraw Socjalnych MON oraz Podsekretarzem Stanu ds. Społecznych MON przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W. [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych uznał się niewłaściwym w sprawie i przekazał sprawę do rozpoznania zgodnie z właściwością Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że Minister Obrony Narodowej nie jest organem rentowym w rozumieniu art. 476 § 4 kodeksu postępowania cywilnego, natomiast wydziały ubezpieczeń społecznych sądów okręgowych nie są uprawnione do rozpoznawania odwołań od innych organów niż wyraźnie wskazane w powołanym art. 476 kpc. Sąd nie podzielił stanowiska zajętego przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 9 października 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Stosownie do treści art. 58 § 4 wskazanej ustawy, sąd nie może odrzucić skargi z powodu niewłaściwości sądu administracyjnego, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie. Zauważyć jednak należy, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest rozpatrzyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwaną "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 2 ppsa przywrócenie terminu podlega ocenie pod kątem uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego oraz zachowania wymogów formalnych do złożenia tego wniosku. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 ppsa, należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych od siebie, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności, skarżący nie miał możliwości dochowania ustawowego terminu. W niniejszej sprawie skarżący wniósł odwołanie od decyzji Ministra Obrony Narodowej niespełna osiem lat po otrzymaniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie odrzucającego jego skargę i wskazującego właściwość sądu powszechnego. Nie podał przy tym przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi. W swoim wniosku o przywrócenie terminu z dnia 15 czerwca 2008 r. podniósł jedynie argumenty dotyczące właściwości organów w niniejszej sprawie. A zatem J. D. w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, co oznacza, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 87 § 2 ppsa. W takiej sytuacji Sąd został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy skarżący nie ponosi winy za uchybienie terminu. Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.