II SA/Wa 1504/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Janusz Walawski (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 z późn. zm.) i art. 268a Kpa w dniu [...] maja 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił J.W. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej przeznaczonej do łowiectwa w ilości 6 sztuk. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] lipca 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy powyżej określoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że organy Policji są zobowiązane do odmowy wydania żądanego pozwolenia na broń, gdyż to ustawodawca sam przyznał w takich przypadkach bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu tego prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że J.W. wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, o czym świadczy wydane w II instancji przez upoważnionego psychologa – na skutek wniesionego przez organ pierwszej instancji odwołania od orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. – istniejące w obrocie prawnym orzeczenie z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. J.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że orzeczenie lekarskie, wydane po wniesieniu odwołania przez organ pierwszej instancji okazało się dla niego pozytywne. W jego ocenie wydanie w drugiej instancji negatywnej opinii psychologicznej w kontekście wydania dwóch pozytywnych opinii lekarskich oraz jednej pozytywnej opinii psychologicznej wydanej w pierwszej instancji, nie może stanowić podstawy wydania odmownej decyzji w przedmiocie wydania przedmiotowego pozwolenia. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Stosownie do treści art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 z późn. zm.), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4 i potwierdzające, że może ona dysponować bronią, zaś w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący składając wniosek z dnia 8 lipca 2015 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w ilości 6 sztuk, przedstawił orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Zakres wymienionych wyżej badań lekarskich i psychologicznych, a także warunki i tryb odwoływania się od tych orzeczeń został określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 z późn. zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w oparciu o powyższe rozporządzenie stanowią podstawę do wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia bądź cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie takie właśnie orzeczenie psychologiczne stanowiło podstawę decyzji odmawiającej wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Orzeczeniem psychologicznym wydanym w dniu [...] listopada 2015 r. nr [...] wskutek odwołania wniesionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od orzeczenia psychologicznego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] upoważniony psycholog stwierdził, że skarżący wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji Jak natomiast stanowi § 8 ust. 9 ww. rozporządzenia, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. To zaś oznacza, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter, są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń. Analizując powyższe należy stwierdzić, że celem przedstawionej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. To po pierwsze. Po drugie zaś, użycie w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji kategorycznego sformułowania: "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego" oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią psychologa. Należy ponadto dodać, że orzeczenie psychologiczne wydane przez upoważnionego psychologa w rozumieniu ustawy i wspomnianego rozporządzenia, ma charakter opinii wydanej przez biegłego ustanowionego i działającego na podstawie przepisów szczególnych, tzn. przepisów cytowanego powyżej rozporządzenia. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem była – w ocenie Sądu – odmowa wydania pozwolenia na broń, co też organy Policji uczyniły. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.