II SA/Wa 1506/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego w W. Agencji Mienia Wojskowego, na podstawie art 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 614 z późn. zm.) oraz art. 47 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 207 z późn. zm.), w dniu [...] czerwca 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił przyznania J. K. odprawy mieszkaniowej w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że ww. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2004 r. i przeniesiony do rezerwy wskutek nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat i osiągnięcia wieku przez oficera – [...] lat. Dyrektor Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. przydzielił oficerowi osobną kwaterę stałą przy ulicy [...] w K. Przedmiotowy lokal oficer rozliczył w dniu [...] grudnia 2016 r. i przekazał protokolarnie do dyspozycji Agencji. Z akt sprawy wynika, iż osobną kwaterę stałą otrzymał w 2002 r., natomiast w dniu [...] września 2001 r. oficer złożył wniosek o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, a więc przed datą przydziału. W tym czasie obowiązywała ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.), a zgodnie z jej art. 24 ust. 1, prawo do kwatery realizowało się na wniosek zołnierza zawodowego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 i 3, jak również, osoby , o której mowa w art. 23 ust. 1 i 2, zwanych dalej osobami uprawnionymi, przez: 1. przydział kwatery albo 2. wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Realizacja prawa do kwatery w formie rzeczowej uniemożliwiła zatem realizację prawa do wypłaty ekwiwalentu, jako pieniężnej formy tego prawa. Tym samym wniosek o wypłatę ekwiwalentu pozostał bez rozpatrzenia, wobec przyjęcia przez oficera kwatery. Oficer w dniu [...] marca 2017 r. wystąpił natomiast z wnioskiem o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 207 z późn. zm.), odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy. Przepis ten został wprowadzony ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 116, poz. 1203). Wobec braku przepisów, które rozszerzałyby jego zastosowanie na stany prawne powstałe przed datą wejścia w życie tej ustawy, tj. 1 lipca 2004 r., nie może on mieć zastosowania do uprawnień żołnierzy zwalnianych ze służby wojskowej przed tą datą. Reasumując, oficer zachował prawo do kwatery, w trybie obowiązującym w dacie odejścia na zaopatrzenie emerytalne. Z prawa tego dobrowolnie zrezygnował poprzez zdanie kwatery, co miało miejsce w dniu [...] grudnia 2016 r. Zatem uregulował on swoje uprawnienia według przepisów z dnia odejścia na emeryturę. Rezygnacja z tego prawa nie powoduje automatycznie przywrócenia prawa do odprawy mieszkaniowej. Należy bowiem zauważyć, iż na oficerze nie ciążył jakikolwiek obowiązek zdania kwatery. Powyższe było wynikiem jego woli. Przy czym przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nie można postrzegać jako przymusu państwa w realizacji przez żołnierzy ich uprawnień. Żołnierz czy emeryt/rencista wojskowy mają prawo, lecz nie przymus skorzystać z pomocy państwa. Świadoma rezygnacja jest wyrazem woli w zaprzestaniu korzystania z tej pomocy. Ponadto jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I OSK 229/12 do oceny nabycia prawa do odprawy istotne znaczenie mają przepisy z daty zwolnienia ze służby wojskowej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż w dacie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej nie istniały przepisy uprawniające do odprawy mieszkaniowej. Prezes Agencji Mienia Wojskowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) i art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b), art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 207 z późn. zm.) w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 614 z późn. zm.), w dniu [...] lipca 2017 r. wydał decyzję nr [...], która utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest chybiony, natomiast pozostałe przepisy prawa materialnego wymienione przez pełnomocnika strony nie miały w sprawie zastosowania, czyli organ odwoławczy orzekając w żądanym zakresie naruszyłby zasadę dwuinstancyjności. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji zgodnie z żądaniem strony zawartym we wniosku z dnia [...] marca 2017 r. rozstrzyga o odprawie mieszkaniowej w rygorach obowiązujących przepisów ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji bez wątpienia nastąpiło po rozpatrzeniu powyżej określonego wniosku i na podstawie art. 47 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Na dzień złożenia przedmiotowego wniosku oficer był i jest emerytem wojskowym. Określenie żołnierz służby stałej/kontraktowej zawarte w art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP dotyczy żołnierza zawodowego w służbie czynnej, odpowiednio służby stałej lub kontraktowej. Zatem w świetle tego przepisu nie można uznać za żołnierza zawodowego emeryta wojskowego. Na marginesie można również dodać, że odprawa mieszkaniowa mogła być wypłaca wówczas gdy był nadto spełniony warunek, aby zwolnienie ze służby następowało począwszy od daty obowiązywania art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RO. Przepis ten wszedł w życie 1 lipca 2010 r. na podstawie ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Nr 28, poz. 143) Żądanie oficera zawarte w przedmiotowym wniosku jest bezzasadny, a okoliczności sprawy związane z przydziałem lokalu mieszkalnego i jego zwolnieniem, jako wtórne nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia jakichkolwiek przepisów procesowych, a uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. J. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2017 r. zarzucają, że do jej wydania doszło w warunkach naruszenia następujących przepisów: 1. art. 6 K.p.a., wyrażające się w zaniechaniu rozpatrzenia sprawy na podstawie obowiązujących przepisów prawa z urzędu i bezzasadnym ograniczeniu podstawy prawnej zaskarżonej decyzji do dowolnie wybranej części obowiązujących przepisów, regulujących instytucję odprawy mieszkaniowej w zakresie art. 23 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP; 2. art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych RP, poprzez jego błędna wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie, a także naruszenie art. 19 ust. 3 oraz art. 22 ust. 2 w zw. z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 210 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r. oraz art. 58a ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez bezzasadne stwierdzenie, że warunkiem materialnoprawnym prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do odprawy mieszkaniowej na podstawie ww. przepisów było złożenie przez skarżącego odrębnych wniosków ze wskazaniem konkretnych podstaw prawnych żądania; 3. art. 7-9 K.p.a, polegające na pominięciu wniosku skarżącego w zakresie innych podstaw prawnych uprawnienia z tytułu odprawy mieszkaniowej, tj. art. 19 ust. 3 oraz art. 22 ust. 2 w związku a art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskie, art. 17 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 58a ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sil Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, pomimo niekwestionowania, że organ pierwszej instancji dysponował wszelkimi niezbędnymi danymi oraz dokumentami pozwalającymi rozpoznać wniosek skarżącego o odprawę mieszkaniową także w oparciu w ww. przepisy i w konsekwencji stwierdzenie, że skarżący powinien był wszcząć odrębne postępowania zmierzające do ustalenia prawa do odprawy mieszkaniowej w oparciu o ww. przepisy, a rozpoznanie sprawy przez organ zagraża dwuinstancyjności postępowania; 4. art. 6 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., wyrażające się w zaniechaniu zawieszenia postępowania do czasu ostatecznego rozpatrzenia wniosku skarżącego o stwierdzenie w trybie art. 155 i nast. oraz art. 157 § 2 i nast., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nieważności decyzji nr [...] Dyrektora Oddziału Terenowego nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. o przydziale skarżącemu osobnej kwatery stałej; 5. art. 8, art. 9 i art. 77 ust. 4 K.p.a., polegające na tym, że postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu prawa do odprawy mieszkaniowej było prowadzone w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, strona i jej pełnomocnik nie byli należycie informowani o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, a także, że organy nie czuwały nad tym, aby strona i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody i nie udzielały im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, gdyż z okoliczności sprawy wynika, że: a) organ pierwszej instancji oraz organ przez lata utrzymywali skarżącego w przekonaniu o przysługującym mu uprawnieniu do nabycia kwatery na własność; b) w sytuacji potwierdzenia niemożności nabycia kwatery na własność, skarżący był informowany przez organ oraz organ pierwszej instancji o uprawnieniach do odprawy mieszkaniowej, co w konsekwencji doprowadziło do zdania kwatery. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Prezes Wojskowej Agencji Mienia Wojskowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w sposób wyczerpując odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze odmawiając im zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] lipca 2017 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nie naruszają prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2017 r. skierowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w W. o wypłatę odprawy mieszkaniowej. Treść żądania zawartego we wniosku nie budzi żadnych wątpliwości i jako taka wyznacza zakres przedmiotowy sprawy rozstrzygniętej decyzją administracyjną tego organu. Z tego względu wszelkie inne argumenty podnoszone przez pełnomocnika skarżącego, nie mieszczące się w zakresie niniejszej sprawy nie mogą być poddane ocenie Sądu, bowiem wykraczają one poza przedmiot sprawy zakreślonej we wniosku skarżącego. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016, poz. 207 ze zm.), odprawa mieszkaniowa wynosi 3% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego za każdy rok podlegający zaliczeniu do wysługi lat, od której jest uzależniona wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową i nie może być niższa niż 45% oraz wyższa niż 80% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego. Odprawę oblicza się według zasad określnych w art. 47 ust. 1 pkt 1 - 3 ww. ustawy. Mianowicie, żołnierzowi zawodowemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, przysługuje odprawa obliczona z uwzględnieniem okresu służby liczonego w pełnych latach, z tym że rozpoczęty rok, w którym następuje zwolnienie ze służby, przyjmuje się jako rok pełny (pkt 1). Żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, jeżeli nie nabył prawa do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy lub któremu przyznano wojskową rentę inwalidzką przed nabyciem prawa do emerytury wojskowej, przysługuje odprawa w wysokości 45% wartości przysługującego lokalu mieszkalnego (pkt 2). Wartość przysługującego lokalu mieszkalnego jest iloczynem maksymalnej powierzchni użytkowej podstawowej przypadającej na jedną normę, o której mowa w art. 26 ust. 1 (12 m²), ilości norm należnych żołnierzowi w dniu wydania decyzji o wypłacie odprawy mieszkaniowej, wskaźnika 1,66, wskaźnika ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oddanego do użytkowania w kwartale poprzedzającym kwartał, w którym nastąpiło zwolnienie z tej służby, określanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (pkt 3). Natomiast zgodnie z art. 47 ust. 2 ww. ustawy, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji wydaje decyzję o wypłacie odprawy mieszkaniowej nie później niż w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku. Wydanie decyzji następuje po złożeniu wniosku, oświadczenia żołnierza o stanie rodzinnym na dzień wskazany przez żołnierza, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i przedstawieniu co najmniej jednego z dokumentów określonych w pkt 1 - 4. Zaznaczenia przy tym wymaga, że w okresie od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. przepisy regulujące wypłatę odprawy mieszkaniowej miały inne brzmienie - wypłata odprawy mieszkaniowej realizowana była bowiem na podstawie umowy zawieranej przez uprawnionego żołnierza z organem Agencji. Z kolei w myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) ww. ustawy, odprawa mieszkaniowa, o której mowa w art. 47, przysługuje żołnierzowi: (1) służby stałej: (a) zwalnianemu ze służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy; (b) który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21 ust. 6, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy, (2) służby kontraktowej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, o ile nabył prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, jeżeli inwalidztwo powstało wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą wojskową lub wskutek choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Z powyższego wynika, że odprawa mieszkaniowa jest świadczeniem wypłacanym żołnierzowi zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej. Powołany przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy posługuje się bowiem bądź formą czasownika niedokonanego "zwalniany", bądź też używa zwrotu "do dnia zwolnienia". Taki zabieg ma, w ocenie Sądu, swoje konsekwencje w postaci wyraźnego wskazania, że uprawnienie do odprawy mieszkaniowej powstaje w dacie zwalniania żołnierza ze służby. Gdyby miało być inaczej, ustawodawca posłużyłby się zwrotem "żołnierzowi zwolnionemu". Z tego względu rację ma organ odwoławczy wskazując, że art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu ustalonym ustawą nowelizującą z dnia 16 kwietnia 2004 r., która wprowadziła do obrotu prawnego świadczenie w postaci odprawy mieszkaniowej, ma zastosowanie do żołnierzy służby stałej zwalnianych z zawodowej służby wojskowej poczynając od dnia 1 lipca 2004 r. Powołany przepis, który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2004 r., w swej treści odwołuje się bowiem do stanu istniejącego w chwili zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Takie stanowisko wyraził też Sąd Najwyższy w powołanym przez organ wyroku z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt II CSK 22/08 (publ. LEX nr 494145). Jak podkreślił natomiast Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. K 16/05 ( publ. OTK-A 2006, nr 6, poz. 69), ustawa nowelizująca ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z 2004 r. gruntownie zmieniła zasady realizacji, służącego żołnierzom służby stałej, prawa do kwatery. Wprowadziła bowiem regułę, że uprawnienie przysługujące żołnierzom to prawo do zamieszkiwania w kwaterze w miejscu i na czas pełnienia służby, co jest warunkiem zapewnienia siłom zbrojnym mobilności koniecznej dla prawidłowego wykonywania ich funkcji. Odstępując w ustawie nowelizującej od zasady realizacji prawa do kwatery w formie wypłaty ekwiwalentu, ustawodawca wprowadził równocześnie regulację intertemporalną umożliwiającą realizację wcześniej złożonych, niezakończonych zawarciem umowy wniosków o wypłatę ekwiwalentu. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 3 ustawy nowelizującej, w sprawach wypłaty ekwiwalentu za rezygnację z kwatery dyrektor oddziału regionalnego Agencji Mieszkaniowej rozpatrując wniosek osoby uprawnionej o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, złożony do dnia 30 czerwca 2004 r., a niezakończony zawarciem umowy, stosuje przepisy ustawy obowiązujące do dnia 30 czerwca 2004 r. Należy jednoczenie zwrócić uwagę, że z przepisów przejściowych zawartych w ustawie nowelizującej z 2004 r., nie wynika aby przepis art. 23 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2004 r. miał charakter retroaktywny, a tym samym nie ma on zastosowania do zdarzeń mających miejsce w przeszłości. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wynika, iż skarżący pozostawał w służbie wojskowej do dnia [...] stycznia 2004 r. Z powyższego bezspornie wynika, że w dacie złożenia wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej skarżący posiadał status emeryta wojskowego z uprawnieniem do emerytury wojskowej od dnia [...] lutego 2004 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz członków ich rodzin (Dz. U. z 2015 r., poz. 330 ze zm.) emerytem wojskowym jest żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej, który ma ustalone prawo do emerytury wojskowej. Prezes Agencji Mienia Wojskowego w zaskarżonej decyzji dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Podzielić należy stanowisko organu, że powołany przepis, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203), ma zastosowanie do żołnierzy służby stałej zwalnianych z zawodowej służby wojskowej poczynając od dnia 1 lipca 2004 r. Żołnierze zwolnieni ze służby przed dniem 1 lipca 2004 r. nie nabywają natomiast prawa do odprawy mieszkaniowej z zastrzeżeniem sytuacji, o których mowa w art. 19 ust. 3 ww. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. oraz w art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). W niniejszej sprawie, taka sytuacja nie występuje. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Organy zasadnie uznały, że w świetle powołanych przepisów, brak jest podstaw do realizacji wniosku skarżącego o przyznanie odprawy mieszkaniowej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze odnoszących się do naruszenia przepisów procesowych i przepisów prawa materialnego, Sąd uznał je za niezasadne. Wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego organy prowadząc postępowanie administracyjne przestrzegały jego zasad ogólnych, swoje rozstrzygnięcie zawarły w uzasadnieniu, które spełnia warunki określone w art. 107 § 3 K.p.a. Dokonały prawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie i stanowił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.