II SA/Wa 1507/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Iwona Dąbrowska (spr.) Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania kwalifikacyjnego w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2008 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Ministra Edukacji Narodowej na rzecz skarżącej M. G.kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł, tytułem kosztów postępowania. M. G. – nauczycielka gimnastyki korekcyjnej w Szkole Podstawowej [...], w dniu [...] czerwca 2005 r. złożyła wniosek do [...] Kuratora Oświaty o podjęciu postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego. Decyzją z dnia [...] września 2005 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 9b ust. 4 pkt 3 i ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz.U. z 2003 r. Nr 118, poz. 1112 ze zm.), [...] Kurator Oświaty odmówił M. G. nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego z uwagi na niespełnienie przez nią wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. M. G. odwołała się od tej decyzji do Ministra Edukacji Narodowej. W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono postępowanie nadzorcze na podstawie art. 9h ust. 1 pkt 2 ustawy – Karta Nauczyciela, w wyniku którego Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. stwierdził nieważność postępowania kwalifikacyjnego przeprowadzonego na wniosek M. G. z dnia [...] czerwca 2005 r. (w uzasadnieniu wskazano na niewłaściwy skład komisji kwalifikacyjnej). Rozpatrując zaś odwołanie z dnia [...] września 2005 r., Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2006 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że M. G. nie posiada kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela gimnastyki korekcyjnej w szkole podstawowej, gdyż nie ukończyła podyplomowych studiów ani kursu kwalifikacyjnego z zakresu gimnastyki korekcyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2007 r. – o sygnaturze akt II SA/Wa 2391/06, oddalił skargę M. G. na tę decyzję uznając, podobnie jak organ, że M. G. nie spełnia wymagań kwalifikacyjnych warunkujących nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego. Wyrok stał się prawomocny w dniu 7 czerwca 2007 r. W dniu [...] października 2008 r. M. G. złożyła do [...] Kuratora Oświaty kolejny wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego, na podstawie art. 9d ust. 7 w związku z art. 9c ust. 1 pkt 2 ustawy – Karta Nauczyciela. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 105 kpa, [...] Kurator Oświaty umorzył, wszczęte na wniosek M. G., postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że M. G. jest zatrudniona w Szkole Podstawowej [...] na stanowisku nauczyciela gimnastyki korekcyjnej. W okresie od dnia [...] września 2002 r. do dnia [...] maja 2005 r. odbywała staż na stopień nauczyciela dyplomowanego. W dniu [...] czerwca 2005 r. uzyskała ona pozytywną ocenę dorobku zawodowego za okres stażu. W wyniku przeprowadzenia w dniu [...] listopada 2008 r. formalnej analizy wniosku oraz dokumentacji organ stwierdził, że wniosek o podjęciu postanowienia kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego został złożony po upływie 3 lat od dnia uzyskania pozytywnej oceny dorobku zawodowego za okres stażu (którą skarżąca uzyskała [...] czerwca 2005 r.). Uzasadniając decyzję organ stwierdził, że postępowanie w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego stało się bezprzedmiotowe z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku o podjęcie postanowienia kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego. M. G., reprezentowana przez radcę prawnego A. M., złożyła od tej decyzji odwołanie, wskazując, że terminy dotyczące złożenia wniosku o podjęcie Postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego uległy zawieszeniu. Następnie, pismem z [...] kwietnia 2009 r. wniosła uzupełnienie do odwołania, wskazując, że nie było żadnych przesłanek, ażeby podważać ważność odbytego przez nią stażu. Minister Edukacji Narodowej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] grudnia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji powołał art. 9d ust. 7 ustawy – Karta Nauczyciela i wskazał, że nauczyciel może złożyć wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego w okresie 3 lat, od dnia otrzymania pozytywnej oceny dorobku zawodowego za okres stażu. W przypadku niedotrzymania tego terminu nauczyciel obowiązany jest do ponownego odbycia stażu w pełnym wymiarze. Dopiero po ponownym odbyciu stażu może złożyć wniosek o podjęcie postępowania na stopień nauczyciela dyplomowanego. Organ wskazał też, że termin określony w art. 9d ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że jego uchybienie powoduje wygaśnięcie praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Dlatego uznał, że brak jest podstaw do rozpatrzenia wniosku M. G. Odnosząc się zaś do poglądu pełnomocnika M. G. o zawieszeniu terminów uznał go za nietrafny. Minister Edukacji Narodowej nie zgodził się również ze stanowiskiem skarżącej, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego, zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 2053/07, należy traktować jako rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, które miałoby spowodować zawieszenie postępowania na stopień nauczyciela dyplomowanego. W uzasadnieniu ww. wyroku, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Edukacji Narodowej oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, podniesiono, iż tak organ I, jak i II instancji uznały, że nadanie M. G. stopnia nauczyciela mianowanego stanowiło rażące naruszenie prawa, jednak bez szczegółowego uzasadnienia, dlaczego to naruszenie organy I i II instancji oceniają jako rażące. Organ wskazał ponadto, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2391/06, oddalającym skargę M. G. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego Sąd uznał, że skarżąca w dacie wydania decyzji odmawiającej jej nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, tj. w dniu [...] września 2005 r. nie posiadała wymaganych kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela gimnastyki korekcyjnej w szkole podstawowej, a tym samym nie spełniała jednego z warunków nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, o których mowa w przepisach art. 9b ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 1 a – 3 ustawy Karta Nauczyciela. Oznacza to, iż postępowanie administracyjne w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, podjęte na wniosek skarżącej z dnia [...] czerwca 2005 r., zostało prawomocnie zakończone. Minister Edukacji Narodowej nie zgodził się ponadto ze sformułowanym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. poglądem strony skarżącej, iż rozdział 3a Karty Nauczyciela, dotyczący awansu zawodowego "tylko w dwóch przypadkach zawiera nakaz powtórnego odbycia stażu, tj. gdy ostateczna ocena dorobku zawodowego jest negatywna (art. 9c ust. 11) lub gdy nauczyciel nie zda egzaminu (art. 9g ust. 8). Wskazał, że z treści art. 9d ust. 7 Karty Nauczyciela wynika bowiem ograniczenie zaliczenia stażu jako przesłanki do nadania stopnia awansu zawodowego, jeżeli nastąpił znaczny upływ czasu (3 lata) od dnia uzyskania pozytywnej oceny dorobku zawodowego za okres stażu. Dodał ponadto, że M. G. odbywała staż w innych warunkach, tj. bez posiadania wymaganych kwalifikacji, co spowodowało odmowę nadania stopnia awansu. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca, reprezentowana przez radcę prawną A. M., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wniosła też o zobowiązanie organu administracji publicznej, który wydał decyzję w II instancji, do wydania postanowienia o wznowienie z urzędu postępowania o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podała, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny skarżącej poprzez błędne przyjęcie, iż brak jest podstawy prawnej do rozpatrzenia jej wniosku o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego ze względu na upływ 3-letniego terminu od dnia otrzymania pozytywnej oceny dorobku zawodowego, w sytuacji gdy skarżąca złożyła pierwszy wniosek z zachowaniem terminu, jednakże to postępowanie, ze względu na niesłuszne wzruszenie przez organ administracji aktu nadania stopnia zawodowego nauczyciela mianowanego, nie mogło toczyć się dalej. Zarzuciła też naruszenie art. 105 § 1 kpa poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie nadania skarżącej stopnia nauczyciela dyplomowanego jest bezprzedmiotowe. Pełnomocnik skarżącej powołała się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2008 r. (prawomocny od 17 kwietnia 2008 r.), zgodnie z którym uchylona została decyzja Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2007 r. oraz utrzymana nią decyzja organu I instancji, stwierdzająca nieważność aktu nadania stopnia nauczyciela mianowanego i wskazała, że termin złożenia wniosku o wszczęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego powinien dopiero biec od tej daty. Wskazała ponadto, że staż można rozpocząć przed uzyskaniem niezbędnych kwalifikacji, powołując się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturze akt I OSK 495/08 z dnia 26 lutego 2009 r. Pełnomocnik skarżącej podała, że skarżąca złożyła wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego w dniu [...] czerwca 2005 r., a zatem w zakreślonym przez art. 9d ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela terminie. Uznała ponadto, że organ winien wznowić postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 kpa, bowiem postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu mianowania było zagadnieniem wstępnym w stosunku do wniosku o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumenty zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zezwala na to art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej skargi nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wskazać należy, że postępowanie w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli ma cechy dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej o nadaniu stopnia awansu zawodowego lub odmowie nadania takiego stopnia (art. 9b ust. 4 i ust. 6 ustawy Karta Nauczyciela). Postępowanie to jest wieloetapowe i obejmuje, w przypadku nauczyciela dyplomowanego, m.in. spełnianie wymagań kwalifikacyjnych, odbycie stażu, zakończonego pozytywną oceną dorobku zawodowego nauczyciela oraz uzyskanie akceptacji komisji kwalifikacyjnej (art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela). W rozpoznawanej sprawie M. G. skierowała swój pierwszy wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego o nadanie stopnia nauczyciela dyplomowanego do [...] Kuratora Oświaty w dniu [...] czerwca 2005r. Postępowanie z tego wniosku zakończyło się decyzją Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] maja 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] września 2005 r., odmawiającą skarżącej nadania stopnia zawodowego nauczyciela dyplomowanego z powodu niespełniania wymagań kwalifikacyjnych. Decyzja ta utrzymana została następnie w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2007 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 2391/06. Kolejny wniosek o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego na stopień nauczyciela dyplomowanego złożyła skarżąca w dniu [...] października 2008 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. o nr [...], wydaną na podstawie art. 105 kpa, [...] Kurator Oświaty umorzył wszczęte postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego uznając, że skarżąca nie zachowała terminu, o którym mowa w art. 9d ust. 7 powołanej ustawy Karta Nauczyciela. Uzasadniając decyzję organ podał, że upłynął 3 letni okres od otrzymania pozytywnej oceny dorobku zawodowego za okres stażu, którą skarżąca uzyskała w dniu [...] czerwca 2005 r. do dnia złożenia kolejnego wniosku, powodując tym samym obowiązek ponownego odbycia stażu. Organ podał również, że termin z art. 9d ust. 7 powołanej ustawy Karta Nauczyciela, ma charakter terminu prawa materialnego, co powoduje, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony. Należy zgodzić się z organem, że termin, o którym mowa w art. 9d ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela jest niewątpliwie terminem prawa materialnego. Terminy materialnoprawne z racji swojego charakteru nie podlegają przywróceniu, zaś ich przekroczenie niesie za sobą zwalczane przez skarżącą skutki. Dla rozróżnienia charakteru terminu istotnym kryterium jest umieszczenie przepisu wyznaczającego dany termin w ustawie materialnej lub w ustawie procesowej, co jednak nie zawsze jest wystarczające (np. z uwagi na pomieszanie regulacji materialnej i procesowej w jednym akcie prawnym). W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że przy rozstrzyganiu, czy dany termin ma charakter materialny czy procesowy, decydujące znaczenie ma skutek upływu terminu. Jeżeli skutek ten polega na wygaśnięciu prawa podmiotowego lub na niemożności jego realizacji, co ma tutaj miejsce, termin ma charakter prawnomaterialny (Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 5 listopada 1976 r., OSN 1977, poz. 186). Podobne poglądy zostały wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak, w wyroku z dnia 22 marca 1993 r. sygn. SA/Ka 1230/94 (nie publ.), stwierdzono, że przepisy dotyczące przesłanek, treści, powstania, zmian lub wygaśnięcia prawa należą do przepisów materialnoprawnych. Zatem materialnoprawny charakter mają terminy wyznaczające okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie konkretyzacji norm prawa materialnego, na przykład poprzez wydanie decyzji lub bezpośrednio z mocy prawa. Uchybienie terminu prawa materialnego wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Termin materialnoprawny ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację prawa podmiotowego; konsekwencją jego uchybienia jest wygaśnięcie możliwości dokonania określonej czynności, termin ten może być przywrócony tylko i wyłącznie przepisem ustawy (por. uchwała NSA z dnia 14 października 1996 r., sygn. akt OPK 19/96, ONSA 1997/2/56). Ustanowienie określonego terminu jako materialnoprawnego ma na celu ukształtowanie w określonym czasie pewnej konkretnej sytuacji prawnej, której po jego upływie nie można zmienić, tym samym ich ustanowienie ma na celu zapewnienie stabilności stosunków prawnych (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 126/08, CBOIS). Natomiast terminem procesowym jest okres do dokonania określonej czynności procesowej przez podmioty postępowania i tylko do takiego terminu stosuje się instytucję przywrócenia, sanującą negatywne procesowe skutki jego uchybienia. Pomimo jednak trafności poglądu organu co do charakteru terminu, zawartego w art. 9d ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela, zarówno decyzja Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 czerwca 2009 r., jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, są wadliwe. Wskazać należy, że postępowanie kwalifikacyjne rozpoczyna się od analizy formalnej dokumentacji załączonej do wniosku o podjęcie postępowania kwalifikacyjnego - § 9 ust. 5 w zw. z § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie uzyskiwania stopni awansu zawodowego przez nauczycieli (Dz.U. Nr 260, poz. 2593 ze zm.), a następnie w przypadku, gdy wniosek lub dokumentacja nie spełniają wymagań formalnych organ nadający stopień awansu zawodowego wskazuje szczegółowo stwierdzone braki i wyznacza termin ich uzupełnienia. W sytuacji nieusunięcia tych braków w wyznaczonym terminie pozostawia wniosek bez rozpoznania. Jednakże, co wymaga podkreślenia, czym innym są stwierdzone braki formalne wniosku, a czym innym niespełnianie przesłanek wynikających z art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Postępowanie kwalifikacyjne, mające swój początek w analizie formalnej wniosku i dokumentacji, jest tylko jednym z etapów postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem przez właściwy organ administracji publicznej decyzji o nadaniu lub odmowie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela. W przypadku zatem nadesłania przez wnioskodawcę dokumentacji organ obowiązany jest, niezależnie od tego, jaką w jego ocenie przedstawia ona wartość, do podjęcia dalszych wymaganych prawem czynności. Badanie spełnienia wymagań formalnych wniosku i dokumentacji dokonywane przez organ nadający stopień awansu zawodowego nie może na tym etapie postępowania prowadzić do analizy merytorycznej nadesłanych dokumentów. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ administracji publicznej umorzył postępowanie kwalifikacyjne w sprawie nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego, stwierdzając jego bezprzedmiotowość w związku z upływem terminu przewidzianego art. 9d ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Nieuprawnione jest umorzenie postępowania w sytuacji braku przesłanek jego bezprzedmiotowości. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada bowiem wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 kpa. W piśmiennictwie dzieli się przyczyny bezprzedmiotowości postępowania na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś z kolei na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. Przykładowo postępowanie staje się bezprzedmiotowe, gdy strona postępowania administracyjnego utraciła przymioty, o których mowa w art. 28 kpa lub wskutek śmierci strony w toku postępowania dotyczącego praw ściśle związanych z osobą zmarłej strony (przyczyny podmiotowe), jak również wtedy, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej (przyczyna przedmiotowa). W orzecznictwie i literaturze akcentuje się konieczność i celowość rozróżnienia między bezprzedmiotowością postępowania a bezzasadnością żądania strony. Umorzenie postępowania zamyka drogę do konkretyzacji prawa lub obowiązków stron i kończy bieg postępowania w określonej instancji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie było zatem podstaw do umorzenia postępowania. Obowiązkiem zatem organu było rozpoznanie merytoryczne wniosku skarżącej z dnia [...] października 2008 r. z uwzględnieniem niewątpliwie zapisu art. 9d ust. 7 w związku z art. 9b ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie prowadzić do umorzenia postępowania, gdyż będzie to niezgodne z prawem uchylanie się od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe prowadzi do wniosku, iż organy orzekające w sprawie wprawdzie prawidłowo oceniły charakter terminu z art. 9 d ust. 7 ustawy, uznając że jest on terminem prawa materialnego, jednakże nieprawidłowo orzekły o umorzeniu postępowania kwalifikacyjnego zamiast zbadać sprawę merytorycznie, pod kątem spełniania przez skarżącą przesłanek do uzyskania stopnia nauczyciela dyplomowanego, uwzględniając naturalnie konsekwencje wynikające z charakteru terminu z art. 9d ust. 7 ustawy Karta Nauczyciela. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.