II SA/Wa 1509/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz A. S. kwotę 257 zł (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", oraz art. 16 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", po rozpatrzeniu wniosku A. S. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wysokości miesięcznego wynagrodzenia netto i brutto rzecznika prasowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, jakie otrzymał za luty 2015r. i to bez względu na tytuł, na podstawie którego otrzymuje wynagrodzenie pracując w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] odmówił ww. udostępnienia informacji publicznej. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. A. S. wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją, wnosząc o jej uchylenie. Minister Spraw Wewnętrznych, postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...], działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 1 i 2 k.p.a.). Organ zauważył, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. została doręczona - zgodnie z żądaniem strony - za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na adres zawarty we wniosku o udostępnienie informacji publicznej (art. 391 k.p.a.). Doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 19 czerwca 2015 r., zatem ostatnim dniem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy był 3 lipca 2015 r. W ww. decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o przysługującym wnioskodawcy prawie do wniesienia środka zaskarżenia. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez A. S. w polskiej placówce pocztowej w dniu 7 lipca 2015 r., co jednoznacznie wynika z daty stempla pocztowego umieszczonego na kopercie. Oznacza to, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony został z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi jest okolicznością obiektywną, w razie jej stwierdzenia organ nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego i jest zobligowany zastosować się do dyspozycji powołanej normy prawnej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. A. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 16 ust. 2 u.d.i.p. poprzez zastosowanie do wniosku o udzielenie informacji publicznej, nadesłanego drogą elektroniczną (z którego treści wynika, że skarżący drogą elektroniczną zażądał doręczenia jedynie informacji publicznej, o którą wnioskował w treści wniosku) skutków wynikających z k.p.a. i zawartych w art. 391 k.p.a., przewidującym możliwość doręczenia pism drogą elektroniczną, co jest niedopuszczalne, bowiem u.d.i.p. ma szczególny charakter, gdyż zakłada, że przepisy k.p.a. mają wąski zakres zastosowania w sprawach o udzielenie informacji publicznej, a mianowicie jedynie do decyzji administracyjnych o umorzeniu postępowania lub odmowie udzielenia informacji publicznej, 2) art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 391 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący zgadzał się na doręczenie pism, w tym decyzji administracyjnej, drogą elektroniczną, 3) art. 46 § 4 pkt 3 i art. 46 § 3 k.p.a. oraz art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014r., poz. 1114 ze zm.) poprzez ich nieuzasadnione pominięcie. Skarżący zawnioskował o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] na okoliczność jej doręczenia za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 24 czerwca 2015 r., a nie w dniu 19 czerwca 2015 r. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazał nadto, iż decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. została doręczona skarżącemu drogą elektroniczną w tej samej dacie. Świadczy o tym wydruk z systemu elektronicznego obiegu dokumentów EDOK, z którego jednoznacznie wynika, że skarżący otrzymał ww. decyzję na wskazany adres e-mail w dniu 19 czerwca 2015 r. Niezależnie od powyższego decyzja ta została doręczona skarżącemu za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu 24 czerwca 2015 r, jednak termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął w dniu 3 lipca 2015 r. Zdaniem organu, nie można zgodzić się ze skarżącym, że jego wniosek, dotyczący przesłania korespondencji drogą elektroniczną, dotyczył wyłącznie udzielenia informacji publicznej, w sytuacji gdy działania organu, dokonane drogą elektroniczną, faktycznie stanowiły kontynuację działań mających na celu rozpoznanie wniosku skarżącego. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Wskazał, iż bieg terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy należy liczyć wyłącznie od dnia doręczenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej, a nie od momentu nadania jej zwykłą pocztą elektroniczną na e-mail skarżącego, bowiem nie zostały zachowane wymagania określone w art. 46 § 4 pkt 3 i art. 46 § 3 k.p.a. oraz art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Nieprawidłowe jest bowiem stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych, przyjęte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r., że decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. została skutecznie doręczona skarżącemu drogą elektroniczną w tej samej dacie oraz, że zaistniały podstawy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - stosownie do art. 134 k.p.a. - w sytuacji bezskutecznego upływu tego terminu z dniem 3 lipca 2015 r. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej została wydana na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: (1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, (2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Wykładnia systemowa art. 16 ust. 2 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że pod pojęciem "stosowania przepisów k.p.a. do decyzji" nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 k.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji (zwrot "do decyzji" oznacza "do wydania decyzji"). Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem i doręczeniem decyzji oraz przepisy, które normują dalsze postepowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1632/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 14 § 1 k.p.a. sprawy należy załatwiać w formie pisemnej lub w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publicznej (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.), doręczanego środkami komunikacji elektronicznej. W myśl art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Z kolei przepis art. 391 § 1 k.p.a. przewiduje doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r., poz. 1422), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: (1) złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, (2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi adres elektroniczny, (3) wyrazi zgodę na doręczenie pism w postępowaniu za pomocą tych środków i wskaże organowi adres elektroniczny. W pierwszym przypadku organ administracji publicznej jest obowiązany do doręczania za pomocą środków komunikacji elektronicznej, gdy strona lub uczestnik postępowania na prawach strony złoży podanie o wszczęcie postępowania administracyjnego w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej; w drugim przypadku strona lub inny uczestnik postępowania występuje do organu administracji prowadzącego postępowanie z wnioskiem o doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego za pomocą środków komunikacji elektronicznej; w trzecim przypadku organ zwraca się do strony lub innego uczestnika postępowania o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W tej sytuacji organ jest obowiązany do tego trybu doręczeń, gdy spełnione są dwa warunki, a mianowicie wezwany wyraża taką zgodę oraz wskazuje organowi swój adres elektroniczny. W sprawie niniejszej skarżący nie złożył podania o wszczęcie postępowania administracyjnego, a jedynie wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jego wniosek o doręczenie w formie elektronicznej odnosił się tylko do udostępnienia żądanej informacji publicznej, co jednoznacznie wynika z jego treści, nadto organ nie wystąpił do skarżącego o wyrażenie zgody na doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego. Skoro zatem żaden z warunków określonych w powyższym przepisie nie został spełniony, organ nie może wywodzić, że był uprawniony do doręczenia wydanej w sprawie decyzji poprzez pocztę e-mailową i wiązać z takim doręczeniem skutków prawnych w istocie niekorzystnych dla skarżącego, pozbawiających go przysługujących mu praw. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że przepis art. 107 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość podpisywania decyzji nie tylko w formie odręcznej, ale również za pomocą podpisu elektronicznego. Wskazuje na to treść ww. przepisu, wedle którego "jeżeli decyzja została wydana w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu". Przy czym zgodnie z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. za 2013 r., poz. 262 ze zm.), podpis elektroniczny oznacza dane w postaci elektronicznej, które wraz z innymi danymi, do których zostały dołączone lub z którymi są logicznie powiązane, służą do identyfikacji osoby składającej podpis elektroniczny. Natomiast bezpieczny podpis elektroniczny to podpis elektroniczny, który jest przyporządkowany wyłącznie do osoby składającej ten podpis, jest sporządzany za pomocą podlegających wyłącznej kontroli osoby składającej podpis elektroniczny bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu elektronicznego i danych służących do składania podpisu elektronicznego, a nadto jest powiązany z danymi, do których został dołączony, w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza zmiana tych danych jest rozpoznawalna. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 10 ww. ustawy, certyfikat to elektroniczne zaświadczenie, za pomocą którego dane służące do weryfikacji podpisu elektronicznego są przyporządkowane do osoby składającej podpis elektroniczny i które umożliwiają identyfikację tej osoby. Natomiast kwalifikowany certyfikat, to w myśl art. 3 pkt 12 ww. ustawy, certyfikat spełniający warunki określone w ustawie, wydany przez kwalifikowany podmiot świadczący usługi certyfikacyjne, spełniający wymogi określone w ustawie. Z powyższego wynika, że treść decyzji administracyjnej doręczona w formie elektronicznej, opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu, będzie równoważna pod względem skutków prawnych decyzjom opatrzonym podpisami własnoręcznymi, chyba że przepisy odrębne będą wymagać właśnie przepisu odręcznego (art. 5 ust. 2 ww. ustawy). W niniejszej sprawie decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. została przesłana skarżącemu na adres e-mail wskazany we wniosku, jednak z akt sprawy nie wynika aby została opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Z powyższego wynika, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej załatwił sprawę z wniosku skarżącego w formie pisemnej w rozumieniu art. 14 § 1 k.p.a., tj. wydając decyzję w formie papierowej, z własnoręcznym podpisem osoby upoważnionej do jej podpisania, którą - po uprzednim zeskanowaniu - przesłano jedynie skarżącemu za pośrednictwem poczty elektronicznej. Poprzez taki sposób doręczenia ww. decyzja nie staje się decyzją wydaną w formie dokumentu elektronicznego, ponieważ nie była ona opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Tymczasem podpis taki, jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a., jest koniecznym elementem decyzji administracyjnej wydanej w formie dokumentu elektronicznego. Jego brak, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy oznacza, że skarżącemu nie doręczono skutecznie decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publicznej, przy zastosowaniu środków komunikacji elektronicznej. Dokument przesłany skarżącemu drogą mailową nie zawierał ani bezpiecznego podpisu elektronicznego, ani podpisu złożonego własnoręcznie. W świetle powyższego, nieprawidłowe jest stanowisko organu, że ww. decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. została skutecznie doręczona skarżącemu na adres e-mail w tym samym dniu i od tego dnia biegł 14-dniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który upłynął bezskutecznie w dniu 3 lipca 2015 r. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że organ, decydując się na skorzystanie z formy doręczenia przewidzianej w przepisie art. 391 § 1 k.p.a., nie zastosował procedury pozwalającej na uznanie doręczenia za skuteczne, a wynikającej z przepisu art. 46 § 3 k.p.a. Przepis ten ustanowił warunek skuteczności doręczenia polegający na tym, że organ administracji publicznej otrzyma - w terminie siedmiu dni od dnia wysłania pisma drogą elektroniczną - potwierdzenie dostarczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 4 pkt 3, czyli w sposób wskazany w art. 20a ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących działania publiczne, a więc przez zastosowanie (bezpiecznego) podpisu elektronicznego weryfikowanego kwalifikowanym certyfikatem lub podpisu potwierdzonego profilem zaufanym ePUAP. Celem zastosowania kwalifikowanego certyfikatu lub profilu zaufanego ePUAP jest bezbłędna identyfikacja osoby potwierdzającej doręczenie jej pisma w formie dokumentu elektronicznego. Skuteczność doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego zależy wprawdzie od potwierdzenia odbioru tego pisma w sposób, o którym mowa w § 4 pkt 3 art. 46 k.p.a., lecz możliwość doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego na adres elektroniczny adresata jest zależna od przesłania na adres elektroniczny adresata zawiadomienia zawierającego: (1) wskazanie, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, (2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma, (3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w sposób wskazany w art. 20a ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Lex 2015). Z akt sprawy nie wynika aby organ wypełnił powyższe wymogi. Ze znajdującej się w aktach "historii wysyłki email-a automatycznego", przedstawionego dla potwierdzenia daty odbioru decyzji przez skarżącego, wynika jedynie, iż wysyłka zakończyła się powodzeniem. Również i ta okoliczność, gdyby przyjąć, że możliwe było doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie pozwalałaby na przyjęcie, że takie doręczenie było skuteczne. Przedmiotowa decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. została przesłana skarżącemu również przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529) i doręczona w dniu 24 czerwca 2015 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Prawidłowym było zatem ustalenie przez organ, czy został zachowany termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy liczony od dnia doręczenia decyzji w ten sposób. Termin 14-dniowy, wynikający z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., upływał zatem w dniu 8 lipca 2015 r., natomiast wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (błędnie nazwany "odwołaniem") został złożony do Prezydenta Miasta [...] w dniu 7 lipca 2015 r., co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie zawierającej ww. przesyłkę. Powyższe wskazywałoby na zachowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazać bowiem należy na treść art. 65 § 2 k.p.a., który stanowi, iż podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien, uwzględniając stanowisko Sądu przedstawione powyżej, poczynić jednoznaczne ustalenia w zakresie zachowania przez skarżącego terminu wskazanego mu w pouczeniu zawartym w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. Końcowo Sąd zauważa, że w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a. brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015r., bowiem dokument ten - jako część akt sprawy - stanowi podstawę orzekania przez Sąd zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 p.p.s.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 2 sentencji.