II SA/Wa 151/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. sąd postanowieniem odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] została doręczona I.G.(zwanemu dalej skarżącym) w dniu 15 czerwca 2021 r., a więc termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 15 lipca 2021 r. Pomimo prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie wniesienia skargi, skarżący skargę datowaną na 29 czerwca 2021 r. wniósł w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu dopiero w dniu 25 stycznia 2022 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, stąd też podlega ona odrzuceniu. Wyjaśnić należy, że w związku z informacją o podpisaniu pisma przewodniego do ww. skargi w dniu 29 czerwca 2021 r. przez skarżącego, Sąd wezwał skarżącego do złożenia dokumentu potwierdzającego datę i sposób wniesienia skargi, jednak skarżący nie przedstawił takiego dokumentu. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.