II SA/Wa 1511/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...] , utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] odmawiającą L. Z. udostępnienia informacji publicznej objętych wnioskiem z dnia [...] stycznia 2024 r. Powyższe rozstrzygnięcia zostały podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] stycznia 2024 r., L. Z. złożył wniosek do Burmistrza Miasta J., w którym wnosi o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: - stanu zatrudnienia w Urzędzie Miasta J. na dzień [...] grudnia każdego roku w okresie od 2000 do 2023 roku. Wnioskodawca określił, że interesuje go zarówno liczba etatów zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, jak i na podstawie umów cywilnoprawnych (w tym umów zleceń, o dzieło oraz umów o zarządzanie). Prosił także o rozdzielenie danych dotyczących zatrudnienia pracowników na umowach o pracę i pozostałych umowach; - kwot wypłaconych przez Urząd Miasta J. tytułem wynagrodzeń za pracę w każdym roku kalendarzowym od 2000 do 2023 r. Wskazał, że informacje powinny być przedstawione osobno dla pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę oraz osób pracujących na podstawie umów cywilnoprawnych; - wysokości wynagrodzenia, ze wszystkich rodzajów umów, jakie otrzymał w każdym roku kalendarzowym od 2000 do 2023 r. burmistrz miasta (w przypadku, gdy w danym roku funkcję tę pełniło więcej niż jedna osoba, prosił o podanie oddzielnych kwot dla każdej z nich); - ogólnych kosztów związanych z utrzymaniem Urzędu Miasta w latach 2000-2023; - wysokości zadłużenia Miasta J. na dzień [...] grudnia w każdym roku kalendarzowym w latach 2000-2023, z uwzględnieniem zobowiązań wymagalnych oraz niewymagalnych; - realizowanych wydatków na inwestycje przez Miasto J. w każdym roku kalendarzowym, a także wskazania, jaki procent budżetu gminy na dany rok stanowiły te wydatki. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] stycznia 2024 r., organ I instancji wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego uzyskanie żądanej informacji przetworzonej, w terminie 7 dni od daty odbioru pisma. Wnioskodawca odpowiedział pismem z dnia [...] stycznia 2024 r., twierdząc, że żądana informacja ma charakter prosty. Decyzją z dnia [...] utego 2024 r. nr [...] Burmistrz Miasta J. odmówił udostępnienia informacji publicznej w wskazanym zakresie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie dysponuje danymi, o które wystąpiono, a ich pozyskanie wiązałoby się z koniecznością analizy dokumentów kadrowych oraz finansowych za okres 23 lat. W odpowiedzi na tę decyzję, wnioskodawca wniósł odwołanie, w którym podniósł, że czynności związane z selekcją dokumentów oraz ich analiza nie mogą być traktowane jako przetworzenie informacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, w decyzji z dnia [...] kwietnia 2024 r. uchyliło powyższą decyzję Burmistrza Miasta J. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Burmistrz Miasta J. wydał decyzję z dnia [...] maja 2024 r., nr [...], ponownie odmawiając udostępnienia żądanej informacji publicznej. W odpowiedzi na to, wnioskodawca złożył kolejne odwołanie, wskazując, że organ I instancji nie wypełnił zaleceń wynikających z decyzji SKO oraz zakwestionował wymóg wykazania przez niego interesu publicznego. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta J. z dnia [...] maja 2024 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zw. dalej "u.d.i.p.", każda informacja dotycząca spraw publicznych uznawana jest za informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Definicja informacji publicznej odnosi się do pojęcia "sprawy publicznej", którego jednak nie precyzuje sama ustawa. W celu określenia znaczenia tego terminu pomocny może być katalog zawarty w art. 6 u.d.i.p., który wymienia przykłady informacji stanowiących informację publiczną. SKO jednak zauważa, że jest to wyłącznie katalog przykładowy. W związku z tym, do wykładni pojęcia "sprawy publicznej" SKO odwołuje się do art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Z uwagi na powyższe, SKO stwierdza, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych oraz innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, związana z realizacją ich zadań w zakresie władzy publicznej i zarządzania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. SKO wskazało, że art. 3 ust. 1 pkt 1 rozróżnia tzw. informację prostą, dostępną dla każdego bez względu na istnienie interesu publicznego, która jest udostępniana niezwłocznie, najpóźniej w terminie 14 dni, oraz informację przetworzoną, której udzielenie musi być uzasadnione ze względu na szczególny interes publiczny. Zaznaczyło, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "informacji publicznej przetworzonej" dlatego też odwołuje się do dorobku judykatury (wyrok NSA z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 556/21), która wypracowała, że informacja publiczna przetworzona to taka, która: w chwili złożenia wniosku zasadniczo nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych działań na podstawie posiadanych informacji prostych; stanowi rezultat ponadstandardowych działań podmiotu zobowiązanego, które wymagają zaangażowania dodatkowych sił oraz środków, a także intelektualnego wysiłku; wynika z działań przekraczających zakres podstawowych kompetencji organu, jednak równocześnie wskazuje na celowość takich działań i konieczność ich uzasadnienia w kontekście interesu publicznego; jest jakościowo nową informacją w wyniku przetwarzania dostępnych materiałów, które wcześniej nie istniały w takiej postaci; obejmuje także dane, które ze względu na zgromadzoną wiedzę wymagają wykonania stosownych analiz, obliczeń lub zestawień statystycznych; również suma informacji prostych, w zależności od nakładów związanych z ich pozyskaniem i czasu pracy, może zostać uznana za informację przetworzoną. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta J., organ ten wskazał, że nie dysponuje żądaną informacją, a jej wytworzenie wiązałoby się z przeprowadzeniem analizy licznych dokumentów kadrowych i finansowo-księgowych, pod kątem żądanych informacji w określonym przedziale czasowym, tj. za okres od 2000 r. do 2023 r. Weryfikacja ww. dokumentów spowodowała, że udostępnienie żądanej informacji wymagało przeprowadzenia takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które zakłóciłyby tok działania Urzędu i utrudniłyby wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja, wytworzona w ten sposób, mimo że składała się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, została uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór, nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. SKO podzieliło stanowisko Burmistrza Miasta J., że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną. Ich przygotowania przez ww. organ wiązałoby się z zaangażowaniem pracowników do jej przygotowania co wpłynęłoby na realizację ich bieżących zadań. Przetworzenie informacji prostych będzie grupą czynności analitycznych polegających na odpowiednim zestawieniu tych informacji według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, a następnie takim ich zredagowaniu, aby efekt finalny stanowił informację zaspokajającą jego żądanie w sposób zupełny. Ponadto rozumienie informacji przetworzonej dotyczy również przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od nakładu koniecznej pracy i środków wiążących się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem, może być traktowana jako informacja przetworzona. Z uwagi zatem na fakt, że organ nie dysponował w żadnym aspekcie gotową informacją, którą mógłby udostępnić w żądanym zakresie, a przygotowanie tej informacji wiąże się ze znacznym nakładem sił i środków – organ przyjął, że informacja ta jest informacją przetworzoną. Tym samym wobec nie wykazania przez wnioskodawcę – na wezwanie organu – szczególnie ważnego interesu publicznego umożlwiającego udostępnienie tej informacji, organy odmówiły jej udostępnienia. Skargę na decyzję SKO w Warszawie z dnia [...] lipca 2024 r. złożył wnioskodawca wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej w całości decyzji, zarzucił naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że informacja której dotyczy wniosek skarżącego jest informacją przetworzoną, co w konsekwencji spowodowało, że SKO uznało odmowę udzielenia informacji publicznej przez Burmistrza J. za prawidłową oraz art. 15 k.p.a. poprzez takie przeprowadzenie postępowania odwoławczego, które nie spełnia wymogu dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Fakt, iż informacja, której dotyczył wniosek, nie istniała w dokładnej formie, jaką wnioskodawca wskazał, nie zmuszał organu do podejmowania czynności wykraczających poza standardowe obowiązki administracyjne. Chociaż pozyskanie i analiza dokumentów może być czasochłonne, nie czyni to informacji przetworzoną. Stwierdzono, że wyszukiwanie wydanych przez gminę środków finansowych oraz ilości zatrudnionych pracowników nie wymagało szczególnych umiejętności intelektualnych ani też nie stanowiło zaawansowanej analizy. Wniosek nie określał bowiem specyficznych kryteriów, według których informacja mogłaby być wydana, co oznaczało, że Burmistrz J. był zobowiązany do jej udostępnienia jako informacji prostej. Podkreślono, że informacje o zatrudnieniu w Urzędzie Miasta nie mogły być uznane za przetworzone w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., ponieważ nie wymagały działań wykraczających poza kompetencje Burmistrza jako organu odpowiedzialnego za ich udostępnienie. Przez takie podejście ograniczenie dostępu do informacji publicznej mogłoby być postrzegane jako naruszenie zasady transparentności działań administracji publicznej. Zaznaczono również, że posługiwanie się stwierdzeniem "nowa informacja" w kontekście przekazywanych danych o zadłużeniu miasta J. było nieadekwatne. Podobnie, wskazanie, że udzielenie informacji wymagałoby znaczącego nakładu pracy, było oparte na niejasnych kryteriach, co czyniło te argumenty nieco nieprzekonywującymi i nielegitimizującymi odmowy. W odniesieniu do tego, że Burmistrz wskazał na potrzebę dokładniejszej analizy dokumentacji oraz że jego działania miałyby zakłócić funkcjonowanie urzędu, podniesiono, że sama możliwość takiego zakłócenia nie stanowiła wystarczającego argumentu do odmowy udzielenia informacji. Zauważono, iż Urząd Miasta J. posiadał dokumentację, która mogła już istnieć, w tym rejestry umów cywilnoprawnych, a brak jej wykorzystania był niewłaściwy. Podano również przykład innych jednostek, które w odpowiedzi na podobne wnioski udzielały informacji bez wskazywania na ich przetworzenie, co podkreślało nielogiczność argumentów Burmistrza i implikowało różnice w podejściu różnych organów do udostępniania informacji publicznych. Podsumowując, wykazano, że Zarząd Urzędu Miasta J. miał dostęp do odpowiednich danych i mógł je udostępnić w sposób zgodny z przepisami prawa, co powinno skutkować pozytywną odpowiedzią na wniosek o udzielenie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja odmawiająca udostępnienia informacji publicznej. Powodem dokonania odmowy udostepnienia wnioskowanej informacji publicznej było nie wykazanie, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sprawie nie budziło wątpliwości Sądu, ani organów wydających rozstrzygnięcia, że skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej do organu zobowiązanego do jej udzielenia w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, który posiada tę informację i nie kwestionuje jej publicznego charakteru. Spór w sprawie dotyczył natomiast wyłącznie uznania żądanych informacji przez organ jako informacji przetworzonych z konsekwencjami, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a związanymi z ograniczeniem uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej do zakresu, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem organów obu instancji wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną, albowiem jej udostępnienie wymaga zgromadzenia i analizy, co uniemożliwia ich wyselekcjonowanie i udostępnienie w prosty sposób. W konsekwencji udzielenie informacji we wnioskowanym zakresie wiązałoby się z dużym nakładem pracy koniecznym do jej przygotowania, w szczególności zaangażowania znacznych środków osobowych oraz dodatkowych czasochłonnych czynności, co mogłoby zakłócić normalny tok działania podmiotu i utrudniałoby wykonanie przepisanych mu zadań. Zdaniem zaś skarżącego wnioskowane informacje nie są informacją przetworzoną, albowiem zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne, biurowe czy proste zsumowanie danych nie pozwala mówić o "przetworzeniu" czy nawet "przetworzeniu informacji prostej w inną formę informacji prostej". Rozstrzygając spór w niniejszej sprawie, Sąd opowiedział się za stanowiskiem prezentowanym w niej przez organy. Przechodząc do rozważań w powyższym zakresie wyjaśnić należy, że ustawodawca używając w art. 3 ust. 1 ustawy pojęcia "informacja przetworzona" nie zawarł równocześnie w ustawie jego legalnej definicji. W judykaturze przyjmuje się, że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 ustawy), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań), nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu. Nie stanowi o przetworzeniu informacji sięganie do materiałów archiwalnych. Z kolei informacja przetworzona, w zasadzie w chwili złożenia wniosku nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. W tym miejscu zwrócić jednakże należy uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawił się pogląd, wedle którego w pewnych wyjątkowych przypadkach suma posiadanych informacji prostych może przekształcić się w informację przetworzoną. Sytuacja taka może mieć miejsce, kiedy czynności związane z przygotowywaniem do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej są rozległe i angażują po stronie zobowiązanego podmiotu środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania, co powoduje, że organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest w stanie realizować przypisanych mu zadań z uwagi na konieczność dokonywania czynności związanych z realizacją obowiązku udzielenia informacji publicznej. Tym samym suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników może być w takich wyjątkowych, co należy podkreślić, sytuacjach traktowana jako informacja przetworzona. Takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 17 października 2006 r. (w sprawie o sygn. akt I OSK 1347/05) w którym wskazał, że "informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego". Przywołać także należy pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 977/11, w którym Sąd podkreślił, że: "jeżeli jednak utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to jest to informacja przetworzona." Końcowo wskazać również należy na wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK/866/14, w którym Sąd akcentuje, że organy muszą liczyć się z tym, że każdy zainteresowany podmiot ma prawo uzyskać odpowiedź na interesujące go kwestie ze sfery spraw publicznych, a organ zobowiązany jest temu uczynić zadość. Nie zmienia to jednak okoliczności, że konkretne żądanie może w istocie zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. Taką okoliczność należy jednak wykazać w uzasadnieniu decyzji. Podobny pogląd został zaprezentowany również np. w wyrokach NSA z 18 września 2014 r., I OSK 60/14 i WSA w Poznaniu z 10 grudnia 2014 r., IV SA/Po 940/14. Sąd w składzie obecnym w pełni podziela stanowiska wyrażone w ww. orzeczeniach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organy obu instancji rozpoznając wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej sprostały powyższym wymogom, albowiem zgodnie z art.107 § 3 k.p.a. wykazały, że żądana przez skarżącego informacja w konkretnym przypadku stanowi informację przetworzoną. Organy wyjaśniły bowiem w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć w sposób nie budzący wątpliwości, że przygotowanie żądanej informacji wymaga istotnie czasochłonnych i kosztownych działań, analiz i opracowań zebranego materiału, które byłyby trudne do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego podmiotu i znacznie utrudniłyby wykonywanie przypisywanych mu zadań. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę za organami, że informacja wnioskowana przez skarżącego nie mogła być wyselekcjonowana na zasadzie automatycznego jej wygenerowania. Udostepnienie zatem tej informacji wymagało zgromadzenia, a następnie dokonania przez pracownika organu analizy dokumentów kadrowych i finansowo-księgowych celem pozyskania informacji za okres od 2000 r. do 2023 r. i sporządzenia zestawień zgodnych z kryteriami wskazanymi w poszczególnych punktach wniosku. W związku z powyższym za niebudzące wątpliwości uznać należy spostrzeżenie organu co do nakładu czynności oraz czasu niezbędnego do dokonania procesu analizy tak znawczej ilości materiału źródłowego. W tym stanie rzeczy Sąd podziela pogląd organów, że wskazana wyżej ilość żądanej informacji (mimo iż skała się z prostych informacji) oraz znaczy nakład pracy przy jej udostępnieniu prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przetworzeniem informacji publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zakwalifikowanie żądanej informacji jako przetworzonej obligowało zatem wnioskodawcę do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego", podobnie jak pojęcie informacji przetworzonej nie zostało zdefiniowane. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie to jest znaczeniowo węższe od funkcjonującego w powszechnym użyciu pojęcia interesu społecznego. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się zatem z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Pozyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, musi być nie tylko istotne dla interesu publicznego, ale istotność ta musi mieć również charakter szczególny. Na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie informacji przetworzonych ma wpływ charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia takich informacji, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych. Przykładem w tym zakresie może być np. poseł lub senator zasiadający w komisji ustawodawczej, mający możliwość kształtowania uchwalanych przepisów prawa, organizacja zawodowa lub społeczna mogąca realnie wpłynąć na funkcjonowanie organu np. poprzez realne przeprowadzenie obywatelskiej inicjatywy ustawodawczej. Podmioty te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych przetworzonych informacji publicznych w celu "usprawnienia" funkcjonowania odpowiednich organów (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 865/14). Podkreślić również należy, że uzyskanie przetworzonej informacji publicznej wiąże się z poniesieniem określonych środków, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami konkretnych organów. W związku z tym udzielanie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, że zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania danego organu państwa przemawia za przyjęciem, iż po ich stronie nie występuje szczególnie istotny interes publiczny uzasadniający udzielenie im żądanej przetworzonej informacji publicznej. W kontekście powyższego Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, że skarżący nie dowiódł, że uzyskanie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wezwany do wykazania takiego interesu skarżący nie powołał żadnej argumentacji mającej świadczyć o tym. Już niejako końcowo podnieść należy, że intencją ustawodawcy nie było przy uchwalaniu ustawy o dostępie do informacji publicznej stworzenie instrumentów pozwalających na utrudnienie funkcjonowania jednostek wykonujących zadania publiczne, lecz zapewnienie każdemu możliwości realizowania jego konstytucyjnego prawa do uzyskania informacji publicznej. Poprzez uznanie informacji za informację przetworzoną wnioskodawca nie jest pozbawiony tego prawa. Jednak konieczność przetworzenia informacji i możliwość jej uzyskania słusznie została uzależniona od istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Sąd nie podziela również podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Przede wszystkim zauważyć należy, że zaskarżona decyzja wydana została na zakończenie uregulowanego przepisami k.p.a. postępowania odwoławczego. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Konsekwentnie zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Istota wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności sprowadza się do spoczywającego na organie odwoławczym obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W praktyce oznacza to, iż organ II instancji ma obowiązek po pierwsze, ocenić prawidłowość decyzji organu I instancji, po drugie zaś rozpoznać sprawę na nowo biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie orzekania przez ten organ. Na organie odwoławczym spoczywa przy tym również obowiązek ustosunkowania się do zgłoszonych w złożonym środku zaskarżenia zarzutów i wniosków. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że nie jest naruszeniem zasady dwuinstancyjności sytuacja, w której organ rozpoznając odwołanie w uzasadnieniu ostatecznej decyzji nie ustosunkuje się tylko do niektórych z zarzutów zawartych w odwołaniu, zwłaszcza tych dotyczących kwestii nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. (por. wyrok NSA z 8 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 259/17). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.