II SA/Wa 1516/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych oddala skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie 1 decyzji uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2013 r., zaś w pkt 2 umorzył postępowanie. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że w decyzji z dnia [...] września 2013 r. nakazał Sądowi Rejonowemu w R. udostępnienie J.K. danych osobowych S.O. (sędziego) w zakresie jej adresu zamieszkania. Nakaz ten wydano w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Organ uznał, że J.K. uzasadnił prawnie usprawiedliwiony cel pozyskania nazwiska pracownika sądu, bowiem wniósł pozew o zapłatę przeciwko tej osobie, a Sąd w trybie uzupełnienia braków formalnych pozwu wezwał go do wskazania adresu zamieszkania S.O. Uchylając decyzję i umarzając postępowanie, organ wskazał, że w dacie wydania przez organ pierwotnej decyzji (nakazującej udostępnienie danych), J.K. dysponował już adresem S.O., albowiem pismem z dnia 31 stycznia 2013 r. [...] Urząd Wojewódzki w K. poinformował go, że S.O. zameldowana jest na pobyt stały pod adresem: [...]. Umarzając postępowanie organ ustalił też, że sprawa z udziałem S.O. została zakończona wyrokiem z dnia [...] września 2013 r. (prawomocnym od dnia 9 listopada 2013 r.). Nadto wskazał, że skoro J.K. pozyskał wcześniej, tj. przed datą wydania decyzji dane osobowe S.O., brak jest podstaw do wydania nakazu udostępnienia tych danych. W chwili wydania przez organ decyzji toczyło się już postępowanie z powództwa J.K. przeciwko S.O. Organ wskazał, że J.K. już w dniu 31 stycznia 2013 r. był w posiadaniu adresu zamieszkania pozwanej. W konkluzji organ stwierdził, że postępowanie stało się zbędne i bezprzedmiotowe i należy je umorzyć w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.K. do tutejszego Sądu. Kwestionując zasadność umorzenia postępowania administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie: – art. 7, 8, 9, 12, 35, 36, 77, 107 § 3 k.p.a. – poprzez brak logicznego i spójnego, w świetle zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, uzasadnienia oraz niezałatwienia niniejszej sprawy w rozsądnym i ustawowo przewidzianym terminie, – art. 77, 78, 80 k.p.a. – poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości zebranego materiału dowodowego i różnicowanie go w sposób niezgodny z przepisami prawa i logiką życiową, – art. 105 k.p.a. i art. 71 ust. 1 pkt 2 PB – poprzez podjęcie decyzji o umorzeniu w sposób naruszający interes wnioskodawcy i społeczny, – art. 23 ust. 2 pkt 2 i art. 18 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych – poprzez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie trybu rozszerzającego, niezgodnie z duchem ustawy. Podkreślił, że operator danych (Prezes Sądu) uniemożliwił skarżącemu dokonanie weryfikacji uzyskanych danych osobowych z innego źródła. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy wobec uzyskania przez skarżącego danych osobowych S.O. ze [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. (pismo z dnia 31 stycznia 2013 r.), postępowanie przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych w tym samym przedmiocie, tj. uzyskania danych osobowych S.O., stało się bezprzedmiotowe i uzasadniało umorzenie toczącego się przed GIODO postępowania. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, bowiem postępowanie toczące się przed GIODO w przedmiocie uzyskania danych osobowych S.O. stało się bezprzedmiotowe. Bezsporne w sprawie jest, iż skarżący uzyskał dane osobowe S.O. ze [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. Organ ten wskazał skarżącemu pismem z dnia 31 stycznia 2013 r. adres jej zameldowania – [...]. Bezsporne też jest, iż skarżący posiadając te dane mógł uzupełnić braki formalne pozwu skierowanego przeciwko S.O., poprzez wskazanie adresu strony pozwanej. W tej sytuacji odpadł prawnie usprawiedliwiony cel określony w art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1182 ze zm.), uzasadniający żądanie od GIODO nakazania ich udostępnienia. Podkreślić należy, iż w dacie wydania przez GIODO zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., zapadł już wyrok w sprawie, w której skarżący wytoczył powództwo S.O. (wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] oddalający powództwo, prawomocny od dnia 9 listopada 2013 r.). Proste zestawienie daty wydania ww. wyroku z dnia [...] września 2013 r. z datą wydania przez GIODO zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. dowodzi, że postępowanie przed GIODO z chwilą wydania przedmiotowego wyroku i jego uprawomocnienia stało się bezprzedmiotowe co najmniej z dniem 9 listopada 2013 r. Skoro wyrok w stosunku do S.O. został wydany, skarżący przestał mieć prawnie usprawiedliwiony cel pozyskania jej danych osobowych – art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, bowiem skarżący chciał zweryfikować uzyskane dane osobowe S.O. z danymi z innego źródła, stwierdzić ponownie należy, iż z datą wydania prawomocnego wyroku, skarżący utracił interes prawny (prawnie usprawiedliwiony cel żądania danych osobowych S.O.). A zatem prawo żądania jej danych osobowych w związku z wydaniem wyroku wygasło. Reasumując, prawidłowo uczynił organ uchylając własną decyzję z dnia [...] września 2013 r. (nakazującą) i umarzając postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.