II SA/Wa 1516/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Marcinkowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. wniosku D. Z. z dnia 2 czerwca 2016 r. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1516/15 w sprawie ze skargi D. Z. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1516/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D. Z, uchylił orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w części rozstrzygającej o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz odrzucił skargę w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wyroku, w części odnoszącej się do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, Sąd wyjaśnił, że przy jego wydaniu brali udział dwaj członkowie Komisji, którzy winni być wyłączeni od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. W części dotyczącej odrzucenia skargi Sąd wskazał natomiast, że D. Z. zaskarżył w całości orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...], a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową, a na tą kategorię orzeczeń Komisji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Wnioskiem z dnia 2 czerwca 2016 r. skarżący wystąpił do Sądu o uzupełnienie wskazanego wyżej wyroku, o stwierdzenie przez Sąd jawnych naruszeń prawa w trakcie wydania orzeczenia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w W., podtrzymanych przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...], i na tej podstawie uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zaskarżył orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w w całości, tylko i wyłącznie dlatego, iż orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Nie składał skargi na określenie grupy inwalidztwa, ani na ustalenie związku schorzenia ze służbą wojskową. Zarzucił, że Sąd zupełnie nie odniósł się do jego skargi. Wniósł o uzupełnienie wyroku o stwierdzenie, że w orzeczeniu Rejonowej Wojskową Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] marca 2015 r. w pkt 11e bezprawnie wpisano: "badany jest zdolny do pracy", albowiem jest to, zdaniem skarżącego, rażące naruszenie prawa skutkujące wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem, mające wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Ponadto wniósł o uzupełnienie wyroku, o stwierdzenie, że w pkt 8 tego orzeczenia zatytułowanego "Rozpoznanie", w części B. "Schorzenia współistniejące", w ppkt 9 bezprawnie wpisano: "symulacja objawów zaburzeń lękowo-depresyjnych w wywiadzie". W ocenie skarżącego jest to rażące naruszenie prawa skutkujące wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem, mające wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Należy stwierdzić, że wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku wydanego w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Uzupełnienie wyroku może mieć miejsce jedynie w przypadkach określonych w art. 157 § 1 P.p.s.a., tj. w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż wydając wyrok Sąd orzekł o całości skargi. Ponadto Sąd nie był obowiązany do zamieszczenia w takim rozstrzygnięciu żadnego dodatkowego orzeczenia. Sąd nie miał podstaw prawnych do zamieszczania w sentencji wyroku stwierdzeń wskazanych przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie wyroku, dotyczących konkretnych uchybień przepisom prawa jakich, jego zdaniem, dopuścił się organ w sprawie. W przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie (w tym przypadku na orzeczenie) sąd stosuje art. 145 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Wskazanie, jakie konkretnie działania organu naruszały przepisy prawa, ma miejsce w uzasadnieniu wyroku, a nie w jego sentencji. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zaś dotyczyć wyłącznie sentencji wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 1361/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli natomiast skarżący nie zgadza się z treścią uzasadnienia wyroku, bądź uważa, że brak jest w nim istotnych elementów, to może to kwestionować w drodze przysługującego mu od tego wyroku środka odwoławczego, tj. skargi kasacyjnej (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 725). Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.