II SA/Wa 1519/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej dla celów sportowych – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] marca 2015 roku P. O. wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w łącznej ilości 16 egzemplarzy, tj. na 6 sztuk broni bocznego zapłonu, 7 sztuk broni centralnego zapłonu, 1 sztukę broni gładkolufowej oraz 2 sztuki broni przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że spełnia wszystkie ustawowe przesłanki do otrzymania pozwolenia na broń. Podał, że jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, posiada kwalifikacje sportowe, a także posiada licencję zawodniczą. Ilość wnioskowanej broni uzasadnił tym, że zamierza uczestniczyć w wielu konkurencjach strzelań precyzyjnych, dynamicznych jak również długodystansowych. Do podania wnioskodawca załączył orzeczenie lekarskie i psychologiczne o braku przeciwwskazań do dysponowania bronią, zaświadczenie o członkostwie w Klubie Strzeleckim [...] "[...]" w [...], kserokopię orzeczenia Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS) o przyznaniu licencji na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa ważnej do dnia [...] grudnia 2015 r., kserokopię orzeczenia PZSS o uzyskaniu patentu strzeleckiego potwierdzającego kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ zwrócił się do strony o przedstawienie materiału dowodowego, mogącego potwierdzić istniejącą współzależność pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem wnioskowanej broni. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wnioskodawca podtrzymał swój wniosek w całości, zarówno co do rodzaju broni jak i jej ilości. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 10 ust. 1, 2 pkt 4, ust. 3 pkt 3 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), wydał P.O. pozwolenie na posiadanie 5 egzemplarzy broni palnej sportowej przeznaczonej do celów sportowych w tym: bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 6 mm w ilości 1 egzemplarza; centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi, o kalibrze do 12 mm w ilości 1 egzemplarza; gładkolufowej w ilości 1 egzemplarza; przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego) w ilości 2 egzemplarzy. Ponadto organ nie uwzględnił żądania strony w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podejmując decyzję o wydaniu pozwolenia na broń w określonej liczbie egzemplarzy kieruje się interesem strony, lecz nie jest zwolniony z uwzględnienia interesu społecznego, wyważając racje obu tych interesów. Wynika to z konieczności kierowania się zasadą określoną w art. 7 k.p.a. Zatem samo spełnienie ważnej przyczyny, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, nie daje gwarancji uzyskania pozwolenia w takiej liczbie egzemplarzy, w jakiej żąda strona. Organ żądanie to ocenia bowiem m.in. w świetle art. 7 k.p.a. oraz 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W toku postępowania administracyjnego organ zobowiązany jest ustalić, czy istnieje ważna przyczyna posiadania broni, o której mowa w art. 10 ustawy o broni i amunicji oraz zbadać, czy wskazane przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniają potrzebę wyposażania go w daną ilość broni. Organ wskazał, że stanowisko to potwierdza aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych. [...] Komendant Wojewódzki Policji ocenił, że strona spełnia kryteria formalne: przedstawiła aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i posiada stosowne uprawnienia do uprawiania strzelectwa sportowego oraz uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Ponadto wobec strony nie zachodzą negatywne przesłanki wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ wyjaśnił, że w związku z posiadaną licencją na uprawianie dyscypliny sportu strzeleckiego i zdanym egzaminem w tym zakresie, [...] Komendant Wojewódzki Policji zwolnił wnioskodawcę z egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Wobec tego organ uznał za zasadne przychylenie się do wniosku strony w zakresie pięciu egzemplarzy broni palnej sportowej, tj. po jednym egzemplarzu broni: bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. do 6 mm, centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kal. do 12 mm i broni gładkolufowej oraz dwóch egzemplarzy przystosowanej do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego). Co do pozostałego zakresu wniosku strony organ wyjaśnił, że posiadając pełną swobodę w zakresie określania liczby egzemplarzy broni, wymagał potwierdzenia ścisłej odpowiedniości rodzaju broni palnej do obiektywnie istniejących okoliczności. W związku z tym, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń do celów sportowych może bez większych trudności uzasadnić chęć posiadania praktycznie dowolnej ilości broni zupełnie teoretycznie - deklarując udział w wielu przykładowych konkurencjach strzeleckich (opierając się na parametrach broni dopuszczanych w danej konkurencji sportowej), organ Policji ma prawo oczekiwać od wnioskodawcy przedstawienia takiego materiału dowodowego, który umożliwi ocenę, czy wnioskując o prawo do posiadania określonego rodzaju i ilości broni, opiera się na obiektywnych i słusznych przesłankach. Organ wyjaśnił, że pozwolenia na broń do celów sportowych nie wydaje się dlatego, że dana osoba spełnia wymogi formalne, określone w przepisie art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, ale dlatego, że uprawia ona strzelectwo. Z tego właśnie powodu organ Policji bada, w jaki sposób osoby wnioskujące o pozwolenie na broń sportową uprawiają strzelectwo (temu służą wezwania do przedstawienia dokumentów potwierdzających udział w treningach i zawodach), skoro żądają one większej ilości jednostek broni. Oceniając materiał dowodowy zebrany w sprawie, [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że przedstawione przez stronę argumenty (zamiar uczestniczenia w różnych konkurencjach strzeleckich), nie przekonują do przyznania jej pozwolenia na posiadanie 16 sztuk broni palnej sportowej do celów sportowych. Organ podkreślił, że będąc uprawniony do wydawania pozwolenia na broń, zobowiązany jest jednocześnie brać pod uwagę nie tylko interes konkretnego obywatela ubiegającego się o wydanie pozwolenia na broń, ale także mieć wzgląd na bezpieczeństwo i porządek publiczny. Powyższe zaś wynika z konieczności ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył tezy z wyroków sądów administracyjnych. Od decyzji tej P.O. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że P. O. spełnia kryteria formalne do przyznania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej: jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim i posiada stosowne uprawnienia do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa oraz do uczestniczenia we współzawodnictwie sportowym w zakresie strzelectwa. Organ podniósł, że nie jest to wystarczające do wydania pozwolenia na dowolną liczbę egzemplarzy broni, tylko na podstawie deklaracji wnioskodawcy. Zdaniem organu II instancji sprzeciwia się temu niewątpliwie cel ustawy o broni i amunicji. Sens tego aktu jest bowiem taki, że broń palną, w tym do celów sportowych, można posiadać jedynie za zgodą organów Policji wyrażoną w decyzji administracyjnej. W decyzji tej określa się cel, w jakim zostało wydane pozwolenie oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni (art. 12 ust. 1 ustawy). Decyzja taka ma zatem charakter konstytutywny, a nie deklaratoryjny, co oznacza, że ustawodawca przyznanie pozwolenia na broń pozostawił jednak - nawet w sytuacji spełnienia przez osoby ubiegające się o pozwolenie na broń formalnych przesłanek określonych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy - organom Policji. W takim przypadku (tj. przy spełnieniu przesłanek z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy ) organ nie ocenia jednak zasadności żądania w ogóle, ale bada zakres żądania, a jego ocena znajduje wyraz w sentencji i uzasadnieniu wydanej decyzji. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobowiązany jest przestrzegać zasad prawa procesowego, a więc wynikających, m.in. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. Zobligowany jest zatem do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a następnie oceny wszystkich przesłanek mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym musi mieć na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Organ podniósł, że w postępowaniu administracyjnym, na wzór postępowania cywilnego, obowiązuje zasada, iż to na osobie zainteresowanej ciąży obowiązek udowodnienia, że w jej przypadku wniosek jest uzasadniony. Nie zwalnia to jednak organu administracji publicznej z wykonania powinności określonych w przywoływanych wyżej przepisach prawa procesowego. Poznanie sfery faktów i dokonanie ich prawidłowej oceny jest podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, zmierzającego do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie organ I instancji z powinności tych nie wywiązał się w sposób należyty, co uniemożliwia pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji. Organ II instancji zarzucił, że [...] Komendant Wojewódzki Policji nie wyjaśnił, z jakiej broni strona faktycznie strzela, a było to niezbędne dla oceny zasadności wyrażonych przez nią we wniosku żądań dotyczących wydania pozwolenia na określone ilości i rodzaje broni. Strona nie przedstawiła żadnych komunikatów bądź zaświadczeń z klubu strzeleckiego, z których wynikałoby z jakiej broni strzela. Organ II instancji zauważył, że wprawdzie organ wystąpił do wnioskodawcy o przedłożenie takich dokumentów, jednak strona odmówiła współpracy w tym zakresie. Zdaniem Komendanta Głównego Policji organ I instancji, poniekąd słusznie, samodzielnie określił liczbę egzemplarzy broni, na jaką przyznał pozwolenie i miał do tego prawo, co wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych. Uczynił to jednak bez wyjaśnienia, jakimi kryteriami się kierował, w związku z czym nie można dokonać merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem wiadomo, z jakich powodów organ przyznał stronie pozwolenie na 1 egzemplarz broni bocznego zapłonu, 1 egzemplarz broni centralnego zapłonu, 1 egzemplarz broni gładkolufowej, a w przypadku broni czarnoprochowej na 2 egzemplarze. Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, że strona prawdopodobnie uzyskała patent strzelecki i licencję PZSS po raz pierwszy, nie wiadomo zatem, czy w ogóle strzela np. konkurencje czarnoprochowe. Licencja dotyczy bowiem ogólnie dyscyplin pistoletowych, karabinowych i strzelby gładkolufowej. Może zatem być tak, że organ I instancji przyznał stronie pozwolenie w jakiejś części niezasadnie, tj. bezpodstawnie. Z tego tylko względu, zdaniem organu II instancji, wobec postawy strony, organ I instancji winien był zwrócić się do klubu strzeleckiego, którego jest ona członkiem, w celu ustalenia, jakie faktycznie konkurencje strzeleckie ona uprawia. Pozwoliłoby to na określenie liczby egzemplarzy broni, jaką może ona dysponować. Jeśli klub odmówi merytorycznej odpowiedzi, organ I instancji będzie uprawniony do przyznania pozwolenia na ilość broni wynikającą z posiadanej przez stronę licencji PZSS oraz ewentualnych innych obiektywnych przesłanek, jeśli się pojawią w toku ponownego postępowania. Na powyższą decyzję P. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ II instancji nie uwzględnił jego zarzutów zawartych w odwołaniu. Komendant Główny Policji nie wskazał żadnej nowej okoliczności, którą organ I instancji miałby rozpatrzeć. Jako mylne i niemające żadnego uzasadnienia na gruncie obowiązujących przepisów skarżący ocenił stanowisko organu I i II instancji co do tego, że na treść decyzji w zakresie ilości broni wpływ ma ilość jego startów w zawodach lub udział w treningach. Zdaniem skarżącego żądanie przez organ udostępnienia tego typu informacji jest próbą stworzenia pozaustawowych kryteriów przyznania pozwolenia na posiadanie broni palnej. Ponadto, w ocenie skarżącego, decyzja o przyznaniu pozwolenia na broń palną ma charakter decyzji związanej. Skarżący nie zgodził się z oceną organu, że jego wniosek opiewa na dowolną liczbę egzemplarzy broni. Wskazał, że we wniosku żądał pozwolenia na 16 sztuk broni, co zostało uzasadnione konkurencjami, w których startował lub w których zamierza starować. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest podważanie przez organ deklaracji wnioskodawcy co do zakresu jego zainteresowania strzelectwem. W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący zauważył, że decyzja Komendanta Głównego Policji jest co prawda zgodna z jego żądaniem, wyrażonym w odwołaniu, jednak w decyzji tej brakuje wskazania nowych okoliczności, które organ I instancji mógłby badać, jak również nie ma wykładni przepisów, których złamanie zarzuca organowi I instancji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do sposobu wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Zdaniem skarżącego przepis ten należy interpretować w ten sposób, że organy Policji są w zakresie określenia egzemplarzy broni związane żądaniem zawartym we wniosku o przyznanie tego pozwolenia i nie mają podstaw do prowadzenia żadnych dodatkowych ustaleń, w celu określenia liczby egzemplarzy broni, na które pozwolenie to jest wydawane. Zwrócić należy uwagę, iż w wyroku z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1985/12 (orzeczenie dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że prowadzenie właściwej polityki w zakresie dostępu do broni, powinno zakładać ścisłą odpowiedniość rodzaju broni palnej, którą chciałaby się posługiwać osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia, do deklarowanego celu. Wzgląd na tę okoliczność ustawodawca uznał za na tyle ważny, że prócz celu wydania pozwolenia i rodzaju broni, ustanowił elementem materialnym decyzji administracyjnej także "liczbę egzemplarzy", na co wskazuje dyspozycja art. 12 ust. 2 ustawy. Wskazanie "liczby egzemplarzy broni" jest wprawdzie elementem obligatoryjnym decyzji, jednak organ Policji ma pełną swobodę w zakresie określenia tej liczby. Jest to bowiem element rozstrzygnięcia, który ma w pełni charakter uznaniowy. O ile zakres swobody, jaką posiada organ Policji w zakresie oceny przesłanek, które uprawniają wydanie pozwolenia na broń w celach sportowych, ograniczają normy materialnoprawne (art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3), tak w przypadku określenia "liczby egzemplarzy" broni danego rodzaju, organ dysponuje luzem decyzyjnym. Swoboda decyzyjna w tym zakresie nie może jednak stanowić podstawy do wydania decyzji negatywnej. Ponadto w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w odniesieniu do określenia liczby egzemplarzy broni konkretnego rodzaju, należy zastosować wykładnię celowościową przepisów ustawy o broni i amunicji, w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie materiału dowodowego, zebranego stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomiędzy formą uprawiania sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem broni objętej wnioskiem powinna istnieć współzależność, a każdy przypadek powinien być oceniany przez organ indywidualnie w tym znaczeniu, że należy określić adekwatną liczbę egzemplarzy do deklarowanego celu. Organ nie jest w tym przypadku związany żądaniem wnioskodawcy; może, w oparciu o obiektywne i subiektywne kryteria, określić odpowiednią liczbę egzemplarzy broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd zaprezentowany w powołanym wyżej wyroku. Uprawnione było zatem działanie organu I instancji mające na celu określenie liczby egzemplarzy broni adekwatnej do celu posiadania broni, deklarowanego przez skarżącego we wniosku o jego przyznanie. Zasadnie organ ten prowadził postępowanie dowodowe w tym zakresie. Sama treść wniosku i załączone do niego dokumenty nie pozwalały na ustalenie, na jaką ilość egzemplarzy broni pozwolenie powinno być wydane. Prawidłowe więc było działanie organu I instancji polegające na zwróceniu się do skarżącego o przedstawienie dodatkowych dowodów wskazujących na współzależność pomiędzy formą uprawiania przez niego sportu strzeleckiego a liczbą i rodzajem wnioskowanej broni. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ I instancji było jednak niewystarczające, na co słusznie zwrócił uwagę Komendant Główny Policji. Organ I instancji poprzestał bowiem jedynie na wystosowaniu do skarżącego pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r. i po otrzymaniu od niego odpowiedzi, w której nie przedstawiono żadnych nowych dowodów, wydał decyzję w sprawie. Zaznaczyć należy, że organ administracji publicznej prowadząc postępowanie administracyjne zobowiązany jest przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest zobowiązany również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). W niniejszej sprawie organ I instancji uchybił wskazanym regułom postępowania. Jak słusznie wskazuje Komendant Główny Policji w zaskarżonej decyzji w sprawie istniała możliwość przeprowadzenie dodatkowych dowodów, z której to możliwości organ I instancji nie skorzystał. Z uwagi na brak współpracy ze strony skarżącego organ I instancji mógł bowiem zwrócić się do się do klubu strzeleckiego, którego skarżący jest członkiem, w celu ustalenia jakie faktycznie konkurencje strzeleckie uprawia. Zasadnie organ odwoławczy podnosi, że ustalenia te pozwoliłyby na obiektywne określenie liczby egzemplarzy broni, jaką skarżący może dysponować. Ponadto, w ocenie Sądu, słuszne jest stanowisko Komendanta Głównego Policji, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji winno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu swojej decyzji [...] Komendant Wojewódzki Policji nie wyjaśnił, jakimi kryteriami się kierował, wydając skarżącemu pozwolenie na posiadanie 5 egzemplarzy broni palnej sportowej. Organ ten nie wskazał, jakie zebrane w sprawie dowody przemawiały za wydaniem takiego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zatem Komendant Główny Policji zastosował art. 138 § 2 k.p.a. i uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie [...] Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Konieczny do wyjaśnienia zakres postępowania niewątpliwie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albowiem bez określenia liczby egzemplarzy broni adekwatnej do celu jej posiadania, deklarowanego we wniosku o jego przyznanie, nie jest możliwe prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Należy również zwrócić uwagę, że Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób precyzyjny określił uchybienia organu I instancji i wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.