II SA/Wa 1519/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia: odrzucić skargę. M. M. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych oraz skargę na postanowienie z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia z dnia [...] maja 2025 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych. Prezes UODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2025 r. rozdzielił skargę M. M. z dnia [...] lipca 2025 r. na skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania (sygn. akt II SA/Wa 1518/25) oraz na skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia z dnia [...] maja 2025 r. (sygn. akt II SA/Wa 1519/25). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu o odmowie uzupełnienia postanowienia tego organu, wydane na podstawie art. 111 § 1b K.p.a. Zgodnie z art. 111 § 1 K.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Z brzmienia art. 111 § 1b K.p.a. wynika, że uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia następuje w formie postanowienia. Jak z kolei stanowi § 2 analizowanego artykułu, w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Analizując charakter postanowienia wydanego na podstawie art. 111 § 1b K.p.a., Sąd doszedł do przekonania, że postanowienie to nie znajduje się w katalogu postanowień, na które służy skarga do sądu administracyjnego, wskazanym w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Po pierwsze, zgodnie z art. 141 K.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kodeks nie kreuje prawa do zażalenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Zatem zażalenie na to postanowienie nie przysługuje. Po drugie, postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzyga bowiem odrębnej sprawy. Nie jest to zatem ani postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona (por. postanowienie NSA z 10 kwietnia 2008 r., postanowienie NSA z 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 818/15, sygn. akt I OSK 875/07, postanowienie NSA z 8 lipca 2015 r. sygn. akt I FSK 631/14, wyrok NSA z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2955/18). Ponieważ K.p.a. nie przewiduje zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji – ustawodawca nie nadał podejmowanym w tym trybie aktom rangi odrębnych rozstrzygnięć, pozwalających przyjąć dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które w takich przypadkach pozwalałyby na kontrolę sądowoadministracyjną (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Reasumując, skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na marginesie, Sąd zwraca uwagę, że brak samodzielnego bytu postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia, powoduje możliwość jego oceny jedynie wraz z postanowieniem, którego dotyczyło uzupełnienie. Kontrola legalności takiego postanowienia może zostać przeprowadzona –na podstawie art. 142 K.p.a. - wraz z kontrolą rozstrzygnięcia, którego dotyczył wniosek o uzupełnienie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji