II SA/Wa 1524/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości oddala skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją z [...] lipca 2010 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w części dotyczącej daty przeniesienia T. L. z Komendy Powiatowej PSP w [...] do Komendy Miejskiej PSP w [...] i ustalił nową datę przeniesienia na dzień 15 sierpnia 2010 r. oraz utrzymał w mocy tę decyzję w pozostałym zakresie. Jako podstawę materialnoprawną decyzji o przeniesieniu służbowym organ wskazał art. 37c ust. 3 pkt 1 i art. 37d ust. 1 pkt 2 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.). W motywach uzasadnienia organ wskazał, iż przepis art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP stwarza możliwość przeniesienia strażaka z urzędu do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości w razie posiadania lokalu mieszkalnego w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej, w której ma pełnić służbę. Organ ustalił, że T. L. posiada lokal mieszkalny położony w [...] przy ul. [...], albowiem pozostaje w związku małżeńskim z osobą posiadającą tytuł prawny do tegoż lokalu – A. L., co wynika z aktu zawarcia małżeństwa, oświadczenia majątkowego z dnia 18 stycznia 2008 r. i z dnia 16 marca 2009 r., a także z dokumentu wydanego przez Urząd Miejski w [...], potwierdzającego, że strażak jest zameldowany w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że powierzchnia tego lokalu wynosi 24,5 m2, zatem na jedną osobę przypada 8,16 m2, co spełnia wymóg z art. 76 ust. 2 ustawy o PSP, albowiem norma zaludnienia przysługująca strażakowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej. Podał też, że [...] jest siedzibą Komendy Miejskiej PSP w [...], do której to komendy strażak został służbowo przeniesiony. Podniósł, że stosunek służbowy strażaka nie jest stosunkiem pracy i charakteryzuje się określoną dyspozycyjnością, czyli daleko idącą swobodą jednostronnego kształtowania pozycji prawnej funkcjonariusza przez przełożonego służbowego. Stwierdził też, że ustawa o PSP nie przewiduje żadnych innych warunków do przenoszenia strażaka do innej jednostki. W ramach stosunku służbowego przełożony może więc władczo kształtować - w ramach obowiązującego prawa - sytuację prawną strażaka, co wynika z art. 37c ustawy o PSP. Organ stwierdził również, że przedmiotowa decyzja spowoduje, iż podniesie się dyspozycyjność strażaka oraz pozwoli na zredukowanie nieuzasadnionych ekonomicznie kosztów, ponoszonych z tytułu wypłaty równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. L. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł naruszenie art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP i art. 7 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że lokal w [...] nie spełnia norm zaludnienia przewidzianych przepisami prawa, nadto że opiekuje się chorym ojcem w dotychczasowym miejscu pełnienia służby. Zarzucił organom, że oparły się na blisko 40-letnich danych odnośnie powierzchni lokalu przy ul. [...]. Nadto, że organ nie uwzględnił konieczności opieki nad ojcem oraz że decyzja o przeniesieniu spowodowana była "chęcią" pozbawienia go prawa do równoważnika. Twierdził też, że organy, wydając przedmiotowe decyzje, nie działały w słusznym interesie społecznym i strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 37c ust. 3 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 12, poz. 68 ze zm.), strażak może być przeniesiony z urzędu do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości w razie posiadania lokalu mieszkalnego w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej, w której ma pełnić służbę albo w miejscowości pobliskiej. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że do przeniesienia służbowego z urzędu do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości wystarcza spełnienie przesłanki, jaką jest posiadanie lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której strażak ma pełnić służbę. Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, iż skarżący posiada lokal mieszkalny w [...], położony przy ul. [...]. Okoliczności tej skarżący nie kwestionuje, podnosząc jedynie, iż nie spełnia on norm zaludnienia. Z zarzutem tym nie można się zgodzić, bowiem, jak wynika z ustaleń organu oraz z zaświadczenia [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 25 sierpnia 2010 r., które skarżący złożył do akt sprawy na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r., przedmiotowy lokal posiada powierzchnię 24,56 m2. Oznacza to, że odpowiada on normom, określonym w art. 76 ust. 2 ustawy o PSP – tj. od 7-10 m2. Trafnie zatem organ uznał, iż została spełniona przesłanka "posiadania lokalu", określona w art. 37c ust. 3 ustawy o PSP, uprawniająca do przeniesienia skarżącego z urzędu do pełnienia służby w [...] – Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. Akt I OSK 979/07, stwierdził, że przepis art. 37c, uprawniający do przeniesienia strażaka z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, nie określa powodów dla jakich właściwy organ może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w tym przepisie. Oznacza to, że każda przyczyna, o ile wiąże się z uzasadnioną potrzebą przeniesienia, może stanowić przesłankę podjęcia decyzji na podstawie tego przepisu. W przedmiotowej sprawie organ wskazał na przyczyny ekonomiczne związane z wypłacaniem równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby ([...]). Okoliczność ta sama w sobie w pełni uzasadnia podjętą decyzję. Odnosząc się do zarzutu art. 7 k.p.a. – naruszenia interesu społecznego i interesu strony, zgodzić należy się z oceną organu, iż służba jest zawsze powiązana z dyspozycyjnością i podporządkowaniem służbowym. Jest też życiowym wyborem. Oceniając podniesiony zarzut w tym aspekcie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu przez organ art. 7 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.