II SA/Wa 1525/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o wstrzymanie wykonania orzeczenia Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. D. na postanowienie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: -odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] czerwca 2016 r. nr [...]- Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego orzeczeniem z [...] czerwca 2016 r. nr [...] wymierzył K. D. karę dyscyplinarną utraty stopnia oficerskiego. K. D. wniósł od powyższego orzeczenia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. nr [...] Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego odmówił przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Na postanowienie to K. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego wyżej orzeczenia dyscyplinarnego z [...] czerwca 2016 r. Skarżący podniósł, że wykonanie tego orzeczenia przyniesie dla niego niepowetowane negatywne skutki osobiste i majątkowe. Orzeczenie to będzie bowiem skutkowało odebraniem stopnia oficerskiego, przyznaniem mu stopnia szeregowego, odebraniem uposażenia dodatkowego, nagrody rocznej i obniżeniem świadczenia emerytalnego. Jednocześnie skarżący wskazał, że skutki w postaci odebrania stopnia oficerskiego, przyznania mu stopnia szeregowego oraz odebrania nagrody rocznej już nastąpiły. W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", stanowi o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a nie aktu go poprzedzającego. Ponadto organ podniósł, że przedmiotowe orzeczenie dyscyplinarne zostało już wykonane i chociażby z tego względu wniosek skarżącego jest niezasadny. Organ wskazał, że karę dyscyplinarną pozbawienia stopnia oficerskiego wykonuje się poprzez wydanie rozkazu personalnego o utracie stopnia oficerskiego i powrocie do stopnia szeregowego. Organ podał, że w przypadku skarżącego taki rozkaz został wydany [...] lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie należy wyjaśnić, że błędne jest stanowisko organu, iż wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, składany na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., może dotyczyć wyłącznie zaskarżonego aktu lub czynności. Należy bowiem zwrócić uwagę na treść art. 61 § 3 zd. 3 P.p.s.a., z którego to przepisu wynika, że kierowany do sądu wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może dotyczyć także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, orzeczenie, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania nie jest aktem wydanym w granicach tej samej sprawy, co będące przedmiotem skargi w niniejszej sprawie postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W postanowieniu z 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym zakresem art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Warto również zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową. W tej sytuacji należy stwierdzić, że wniosek skarżącego dotyczy aktu administracyjnego, który znajduje się poza granicami sprawy sądowoaministracyjnej wszczętej jego skargą, rozumianej w sensie materialnym. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie dotyczy odmowy przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Od strony materialnej sprawa ta nie jest tożsama ze sprawą, w której wydano orzeczenie dyscyplinarne z [...] czerwca 2016 r. O ich odrębności stanowi odmienność przedmiotowa. W sprawie, w której Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego wydał swoje orzeczenie zakres przedmiotowy obejmował kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego. Natomiast w sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie zakres przedmiotowy obejmuje kwestię odmowy przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wyżej podkreśloną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12, LEX nr 1170772). Stąd też skarżący wnosząc skargę na postanowienie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] lipca 2016 r. nr [...], odmawiające przyjęcia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może domagać się w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymania wykonania wydanego w stosunku do niego orzeczenia Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] czerwca 2016 r. nr [...], wymierzającego mu karę dyscyplinarną. Akty te nie są bowiem aktami wydanym w granicach tej samej sprawy w rozumieniu 61 § 3 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.