II SA/Wa 1529/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] lipca 2024 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako: "Minister" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako "Kpa"), po rozpatrzeniu odwołania M. B. (dalej jako "skarżąca", "funkcjonariusz" lub "strona") od rozkazu personalnego Komendanta Służby Ochrony Państwa (dalej jako "organ I instancji" lub "Komendant SOP") nr [...] z [...] maja 2024 r. o zwolnieniu skarżącej z dniem [....] czerwca 2024 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczeniu na nowe stanowisko służbowe oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. W uzasadnieniu Minister w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Wskazał, że rozkazem personalnym z [...] września 2023 r. nr [...] organ I instancji zwolnił skarżącą - na podstawie art. 80 ust. 1, ust. 4, ust. 6 oraz ust. 7 pkt 2 oraz art. 78 i art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 66, z późn. zm.) - dalej jako "ustawa o SOP", z dniem [...] sierpnia 2023 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i z dniem [...] września 2023 r. przeniósł stronę do dyspozycji Komendanta SOP w związku z przewidywanym wyznaczeniem ww. funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe. W wyniku odwołania strony, Minister w dniu [...] października 2023 r. wydał decyzję, którą uchylił powyższy rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji rozkazem personalnym z [...] grudnia 2023 r. orzekł o zwolnieniu strony z dniem [...] grudnia 2023 r. z zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i przeniesieniu z dniem [...] grudnia 2023 r. do dyspozycji Komendanta SOP. W wyniku kolejnego odwołania skarżącej, Minister w dniu [...] lutego 2024 r. wydał decyzję, którą uchylił ww. rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Następnie po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji decyzją z [...] marca 2024 r. - na podstawie art. 105 § 1 Kpa - orzekł o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia strony z zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i przeniesieniu ww. do dyspozycji Komendanta SOP. Również od ww. rozstrzygnięcia strona złożyła odwołanie w wyniku którego Minister w dniu [...] czerwca 2024 r. wydał decyzję, którą uchylił decyzję Komendanta SOP w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Minister wskazał, że niezależnie od powyższego Komendant SOP rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2024 r. orzekł o zwolnieniu skarżącej z dniem [...] czerwca 2024 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i wyznaczeniu z dniem [...] czerwca 2024 r. na stanowisko głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca złożyła od ww. rozkazu personalnego odwołanie. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzuciła szereg uchybień związanych z naruszeniem art. 61 a § 1, art. 156 § 1 pkt 2, 3, 7, art. 107 § 1 pkt 6, art. 7, art. 77, art. 107 § 1 pkt 4, art. 6 Kpa oraz art. 78 § 1 i art. 79 ustawy o SOP. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania wszczętego z urzędu w celu wydania tej decyzji oraz dołączenie akt sprawy administracyjnej w tym samym przedmiocie, zapoczątkowanej rozkazem personalnym Komendanta SOP z [...] września 2023 r. nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia jej na nowe stanowisko służbowe stanowią art. 14 pkt 2 w zw. z art. 78 ust. 1 ustawy o SOP. Powyższa regulacja przyznaje odpowiednim przełożonym - w omawianym przypadku - Komendantowi SOP - uprawnienie do dokonania oceny potrzeb służbowych oraz podjęcia decyzji, które zapewnią prawidłowe, w jego ocenie, wykonywanie zadań kierowanej przez siebie formacji - SOP. Uregulowanie prawne zawarte w cytowanym powyżej przepisie daje właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Do podjęcia decyzji na podstawie art. 78 ust. 1 ustawy o SOP nie jest zaś wymagana zgoda funkcjonariusza. Minister wskazał, że uzasadnienie organu I instancji przemawia za podjętym w sprawie rozstrzygnięciem. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca do dnia [...] sierpnia 2023 r. zajmowała stanowisko służbowe głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...]. Z dniem [...] września 2023 r. weszła w życie decyzja nr [...] Komendanta SOP z [...] sierpnia 2023 r. w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" Służby Ochrony Państwa stanowiąca załącznik do zarządzenia Komendanta SOP nr [...] z [...] sierpnia 2023 r. w sprawie określenia regulaminu organizacyjnego Służby Ochrony Państwa. Przedmiotową decyzją Komendant SOP nr [...] z [...] sierpnia 2023 r. wprowadzone zostały istotne zmiany w strukturze organizacyjnej pionu operacyjno - rozpoznawczego i wsparcia działań, w tym w obszarze byłego Zarządu [...] Wydziału [...], a także towarzyszące im zmiany dotyczące zakresu zadań, ilości i liczebności wchodzących w jego skład komórek organizacyjnych. Wynikiem przedmiotowych zmian - na co wskazał organ I instancji rozkazie personalnym nr [...] z [...] maja 2024 r. - było m.in.: przekształcenie wydziału, w którym skarżąca dotychczas pełniła służbę w Sekcję [...] oraz jednoczesna redukcja liczby etatów głównych specjalistów z trzech do jednego. Na jedyne stanowisko głównego specjalisty został wyznaczony inny funkcjonariusz. Organ I instancji, analizując dotychczasowy przebieg służby strony, w tym opinie przełożonych oraz ich wnioski dotyczące propozycji dalszej służby, tj. mianowania na inne równorzędne stanowisko, a także biorąc pod uwagę umożliwienie dalszego rozwoju, uznał za zasadne przeniesienie skarżącej do innej komórki organizacyjnej SOP. Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego Komendant SOP w toku przedmiotowego postępowania przeprowadził w dniu [...] listopada 2023 r. udokumentowaną w formie notatki rozmowę kadrową ze skarżącą. Podczas rzeczonej rozmowy przedstawiono ww. funkcjonariusz okoliczności związane ze zmianą struktury etatowej SOP, w kontekście dotychczas zajmowanego przez nią stanowiska służbowego w konsekwencji którego przedstawiono ww. stanowisko służbowe głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] wraz z kartą opisu stanowiska służby oraz proponowanym uposażeniem z nim związanym. Z przedmiotowej notatki wynika, że skarżącej umożliwiono wypowiedzenie się co do przedstawionej propozycji, z którego strona skorzystała, składając w dniu 5 grudnia 2023 r. stanowisko z 30 listopada 2023 r. w sprawie wyznaczenia jej na powyżej wskazane stanowisko służbowe, podnosząc w jego treści kwestie, które winny być wyjaśnione, by mogła podjąć w pełni świadomą decyzję dotyczącą przyjęcia propozycji wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. Następnie pismem z 10 stycznia 2024 r. organ I instancji szczegółowo się ustosunkował do podniesionych przez skarżącą kwestii. Ponadto strona złożyła w dniu 9 maja 2024 r. wniosek o udostępnienie akt toczącego się postępowania, w konsekwencji której jak wynika z załączonej do akt sprawy notatki służbowej z 22 maja 2024 r., w dniu 15 maja 2024 r. - za pośrednictwem poczty elektronicznej systemu TI - zaproszono stronę na godzinę 9:00 w dniu [...] maja 2024 r. Następnie w wyznaczonym dniu przełożony skarżącej poinformował o otrzymaniu wiadomości SMS od strony dotyczącej absencji we wskazanym termie z powodu wizyty u lekarza. Mając powyższe na względzie, zdaniem organu odwoławczego za całkowicie bezzasadny uznać należy zarzut skarżącej dotyczący naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 7 oraz 77 Kpa poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy oraz niezebranie materiału dowodowego i uniemożliwienie skarżącej podjęcia jakiejkolwiek aktywności procesowej. Finalnie organ I instancji dokonując ponownie - jak wynika z akt sprawy - w dniu [...] maja 2024 r. (meldunek Dyrektora Zarządu [...]) oraz w dniu 15 maja 2024 r. (notatka służbowa Naczelnika Wydziału [...] Zarządu [...]) - kwerendy kadrowej orzekł rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2024 r. o wyznaczeniu strony na stanowisko służbowe głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...]. Minister powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zauważył, że służba w SOP ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to także dyspozycyjność funkcjonariusza, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność SOP, a nie według osobistych odczuć, czy aspiracji funkcjonariusza. Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, że stosunek służbowy funkcjonariuszy SOP, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Mając powyższe na względzie, organ I instancji, w realiach - zmienionej decyzją nr [...] Komendanta SOP z dnia [...] sierpnia 2023 r. w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" Służby Ochrony Państwa stanowiącej załącznik do zarządzenia Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. w sprawie określenia regulaminu organizacyjnego Służby Ochrony Państwa - struktury organizacyjnej, zobowiązany jest, uznając konieczność ukompletowania struktur organizacyjnych SOP do podejmowania działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w SOP. Powyższe każdorazowo uwzględniać powinno dotychczasowy przebieg służby skarżącej, doświadczenie, posiadane kwalifikacje oraz umożliwienie dalszego rozwoju zawodowego. Minister wyjaśnił, że nie jest jego rolą jako organu II instancji wkraczanie w politykę kadrową SOP i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych wyboru konkretnych funkcjonariuszy do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Wyznaczenie funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że funkcjonariusz będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy o SOP pozwalają organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb SOP, czy oceny sposobu wywiązywania się przez funkcjonariusza z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego, w jakim pozostaje funkcjonariusz (m.in. jednostronność w jego ukształtowaniu), pozostawiają właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie nosi cech dowolności, organ odwoławczy nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć. Minister podkreślił, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do jednostronnej zmiany warunków służby na niekorzyść funkcjonariusza, bowiem skarżąca w rozkazie personalnym organu I instancji nr [...] z [...] maja 2024 r. wyznaczona została na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego. Na podstawie bowiem art. 80 ust. 3 ustawy o SOP równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko o tym samym stopniu etatowym i tej samej grupie uposażenia. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia). Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby. W ocenie organu odwoławczego, Komendant SOP w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] maja 2024 r. wykazał, że zwolnienie skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko służbowe nastąpiło na stanowisko służbowe z tym samym zaszeregowaniem: w 08 grupie, jak również nie zmienionym stopniem etatowym. Skarżąca spełnia wymagania dotyczące wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, które musi spełniać funkcjonariusz SOP na stanowisku służbowym, określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie wymagań wobec funkcjonariusza Służby Ochrony Państwa na stanowisku kierownika komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 77, z późn. zm.) - w kontekście wskazanego przez Komendanta SOP stanowiska służbowego. Minister wskazał, że na Komendancie SOP spoczywa obowiązek podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych dla SOP ustawowych zadań. W pierwszej kolejności zobligowany jest rozpoznać potrzeby służby w szerszym aspekcie, niż to czyni podległy mu kierownik komórki organizacyjnej SOP. Komendant SOP musi mieć bowiem na uwadze interes służby, który w tym przypadku tożsamy jest z interesem całej formacji. Zatem właściwy przełożony musi ważyć interes funkcjonariusza (słuszny interes strony) oraz interes społeczny. Interes funkcjonariusza nie może bowiem przeważać nad interesem służby. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami interes funkcjonariusza SOP musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby bowiem dać prymat temu pierwszemu, osiągnięcie, celu jakim jest realizacja ustawowych zadań SOP, mogłoby okazać się nie tylko utrudnione, ale wręcz niemożliwe. Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut skarżącej dotyczący powtórnego wszczęcia postępowania administracyjnego co do przedmiotu będącego już w toku rozpoznawania. Zauważył przy tym, że Minister decyzją nr [...] z [...] czerwca 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] marca 2024 r. orzekającą o umorzeniu - na podstawie art. 105 § 1 Kpa - w całości postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia strony z zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i przeniesieniu ww. do dyspozycji Komendanta SOP w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując, że organ administracji publicznej nie może dalej procedować, a tym bardziej wydawać rozstrzygnięcia orzekającego o istocie postępowania w sprawie, w której umorzył prowadzone postępowanie jako bezprzedmiotowe. W związku z powyższym, na dzień sporządzania przedmiotowej decyzji w obrocie prawnym pozostaje jedno rozstrzygnięcie określające stosunek służbowy skarżącej i jest nim rozkaz personalny nr [...] z [...] maja 2024 r. orzekający o zwolnieniu strony z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczeniu na nowe stanowisko służbowe. Odnosząc się do nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności Minister zauważył, że w orzeczeniach sądów administracyjnych wielokrotnie przyjmowano pogląd, zgodnie z którym decyzji administracyjnej dotyczącej stosunku służbowego można nadać rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Organ odwoławczy podkreślił, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji, nadając swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i realizacji zadań przez SOP. W związku z powyższym, decyzja organu I instancji spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty skarżącej należy uznać za nieuzasadnione, gdyż Komendant SOP w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 78 ustawy o SOP uprawnienia do zwolnienia funkcjonariusza SOP z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. Tym samym, za zasadne należy uznać utrzymanie w mocy rozkazu personalnego organu I instancji. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji tym rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca która wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji Ministra naruszenie następujących przepisów prawa: 1. art. 61 a § 1 Kpa poprzez akceptację przez organ odwoławczy wadliwej praktyki Komendanta SOP polegającej na wszczęciu i prowadzeniu nowego postępowania administracyjnego pomimo wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci toku wszczętego wcześniej i niezakończonego dotychczas postępowania w dokładnie tym samym przedmiocie, a mianowicie w przedmiocie zwolnienia strony z zajmowanego stanowiska służbowego (lis pendens) i wydanie ostatecznej decyzji nr [...] w drugim chronologicznie wszczętym postępowaniu administracyjnym bez uprzedniego zakończenia postępowania wszczętego wcześniej a dotyczącego dokładnie tego samego przedmiotu; 2. art. 156 § 1 pkt 2, 3, 7 Kpa poprzez nieuwzględnienie przy wydaniu kwestionowanej decyzji, że organ I instancji wszczął i kontynuuje równocześnie dwa postępowania w tym samym przedmiocie, z których każde w świetle przepisów Kpa musiałoby się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej w tym samym przedmiocie; 3. art. 107 § 1 pkt 6 Kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów przewidzianych w tym przepisie, a mianowicie brak wytłumaczenia, dlaczego tok dwóch postępowań w tym samym przedmiocie zdaniem Ministra nie stanowił przeszkody do wydania decyzji z [...] lipca 2024 r. nr [...]; 4. art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji bez wskazania materialnoprawnej podstawy jej wydania; 5. art. 107 § 1 pkt 4 Kpa poprzez brak wskazania podstawy prawnej i materialnoprawnej przesłanki, z powodu której dokonano zwolnienia ze stanowiska; 6. art. 6 Kpa (zasady praworządności), zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa poprzez uznanie, że zwolnienie ze stanowiska może nastąpić w jakichkolwiek dowolnych okolicznościach, podczas gdy przepisy ustawy o SOP określają zamknięty katalog przesłanek, z powodu których takie zwolnienie może nastąpić, a w przypadku skarżącej przesłanki takie nie wystąpiły i nie zostały powołane przez organ wydający decyzję; 7. art. 78 § 1 ustawy o SOP poprzez uznanie, że przepis ten (o charakterze procesowym) stanowi samoistną podstawę do wyznaczenia na stanowisko służbowe, przeniesienia na inne stanowisko, zwolnienia ze stanowiska w dowolnych okolicznościach, podczas gdy przepis ten daje jedynie możliwość do wydania decyzji o określonej treści pod warunkiem spełnienia określonych w ustawie o SOP przesłanek wyznaczenia, przeniesienia lub zwolnienia; 8. art. 79 ustawy o SOP poprzez wydanie decyzji w zwolnieniu ze stanowiska pomimo tego, że w stosunku do skarżącej nie odmówiono wydania poświadczenia bezpieczeństwa, ani też nie wszczęto wobec niej kontrolnego postępowania sprawdzającego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych; 9. art. 7 Kpa poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej rozstrzygnięcie z naruszeniem zasad praworządności i z pominięciem interesu społecznego; 10. art. 10 Kpa poprzez całkowite wykluczenie skarżącej z udziału w postępowaniu; 11. art. 77 Kpa poprzez niezebranie żadnego materiału dowodowego w sprawie i podjęcie decyzji w oparciu o nieujawnione i nieweryfikowalne kryteria; 12. art. 108 § 1 Kpa poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdyż żadna z ustawowych przesłanek nadania rygoru nie została spełniona oraz brak faktycznego uzasadnienia decyzji w tym zakresie. Powołując się na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o: 1. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, gdyż decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kpa oraz wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i ewentualnie umorzenie postępowania administracyjnego; 3. usunięcie innych naruszeń prawa we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy ta skarga m.in. poprzez nakazanie wydania decyzji administracyjnej w pierwszym wszczętym postępowaniu w tym samym przedmiocie oraz stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z [...] lipca 2024 r. dotyczącego ustalenia dodatku do wynagrodzenia; 4. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji; 5. dołączenie akt dwóch pozostałych postępowań administracyjnych wszczętych przez Komendanta SOP, tj. postępowania zapoczątkowanego rozkazem personalnym z [...] września 2023 r. nr [...] (pierwsze chronologicznie wszczęte postępowanie administracyjne) oraz rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2024 r. (trzecie chronologicznie wszczęte postępowanie) na okoliczność wykazania, że w tej samej sprawie o zwolnienie z zajmowanego stanowiska toczą się równolegle dwa postępowania administracyjne oraz że postępowanie administracje wszczęte jako trzecie oparte jest na zaskarżonej tu decyzji, a wydany w nim rozkaz personalny obarczony jest tą samą wadą, co decyzja, na której jest oparty i stanie się bezprzedmiotowy na skutek uwzględnienia tej skargi; 6. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm ustalonych przepisami (opłata od skargi, koszt wydruków i kserokopii). W uzasadnieniu skargi w obszerny sposób skarżąca rozwinęła ww. zarzuty. Wskazała, że wobec niej zostały wszczęte dwa postępowania administracyjne w tym samym przedmiocie, tj. w przedmiocie zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska, a następnie trzecie postępowanie administracyjne w przedmiocie obniżenia dodatku specjalnego do wynagrodzenia w związku z wyznaczeniem na stanowisko decyzją wydaną w drugim postępowaniu administracyjnym. Skarżąca zajmuje zaś tylko jedno stanowisko służbowe. W przedmiocie zwolnienia z tego stanowiska może więc toczyć się tylko jedno postępowanie administracyjne. Zaskarżany obecnie rozkaz personalny utrzymany w mocy decyzją z [...] lipca 2024 r. nr [...]) został wydany w czasie, gdy nie zostało rozpoznane odwołanie skarżącej od decyzji kończącej pierwsze postępowanie administracyjne - decyzja kończąca to postępowanie została uchylona i na dzień [...] lipca 2024 r. pierwsza wszczęta sprawa nadal jest w toku. Sprawa zapoczątkowana rozkazem personalnym nr [...] jest w toku i dotyczy zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego z tych samych powodów, które zostały przywołane w drugim wszczętym równolegle postępowaniu administracyjnym zapoczątkowanym zaskarżaną w tej skardze (rozkaz personalny nr [...] z [...] maja 2024 r. i decyzja utrzymująca w mocy nr [...] z [...] lipca 2024). Każde postępowanie administracyjne winno kończyć się wydaniem jednej decyzji administracyjnej, nie jest w świetle przepisów dopuszczalne wydanie dwóch orzeczeń kończących to samo postępowanie i to orzeczeń o różnej treści. W ocenie skarżącej wobec stwierdzenia, że powtórne postępowanie administracyjne w ogóle nie powinno było być wszczęte, gdyż przepisy postępowania administracyjnego zakazują rozstrzygania tego samego zagadnienia w dwóch różnych postępowaniach brak było podstaw i do wszczęcia tego postępowania, i tym bardziej brak było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, która winna zostać uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa i nieważną, a postępowanie powinno być definitywnie zamknięte poprzez jego umorzenie. W zaskarżonej decyzji Minister w ogóle nie odniósł się w zrozumiały sposób do podstawowego zarzutu dotyczącego ponownego wszczęcia postępowania administracyjnego przez Komendanta SOP w tym samym co wcześniej przedmiocie, stąd też nie jest możliwe przedstawienie jakichkolwiek kontrargumentów. Na stronie 7 uzasadnienia znajdują się wewnętrznie sprzeczne wywody, w których organ zarzut powtórnego wszczęcia postępowania uznaje za niezasadny, tylko po to by w kolejnym zdaniu przyznać, że jednak istotnie toczą się dwa postępowania w tym samym przedmiocie, a postępowanie wcześniej wszczęte pozostaje w toku. Skarżąca nie jest w stanie odgadnąć, z jakiej w końcu przyczyny zarzut toku dwóch postępowań był zdaniem Ministra niezasadny, gdyż z treści uzasadnienia wynika, że Minister jest świadom tego że takie dwa postępowania jednak się toczą i że postępowanie objęte tą skargą zostało wszczęte jako drugie. Negatywną przesłanką procesową wszczęcia kolejnego postępowania administracyjnego jest sam fakt trwania postępowania pierwszego, a nie fakt wydania w tym pierwszym postępowaniu decyzji, stąd też powołana przez organ okoliczność uchylenia w pierwszym postępowaniu decyzji o umorzeniu postępowania potwierdza zasadność podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia zakazu lis pendens, zaś wywody organu pozbawione są jakiejkolwiek logiki prawniczej. Podsumowując skarżąca podniosła, że wszczęcie tego postępowania było niedopuszczalne, a sprawa winna była zostać rozstrzygnięta w pierwszym wszczętym postępowaniu administracyjnym, które nadal jest w toku. Wszczęcie postępowania i wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 61a Kpa i bez podstawy prawnej, gdyż przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydawania decyzji administracyjnych w tej samej sprawie w dwóch osobnych postępowaniach administracyjnych. Zaskarżona decyzja winna zostać uznana za nieważną z mocy art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 61a § 1 kpa i art. 105 § 1 Kpa, zaś postępowanie wszczęte mimo wystąpienia negatywnej przesłanki procesowej należy niezwłocznie umorzyć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzający ją rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra utrzymująca rozkaz personalny Komendanta SOP o zwolnieniu skarżącej z dniem [...] czerwca 2024 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczeniu na nowe stanowisko służbowe oraz nadaniu ww. rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią art. 14 pkt 2 w zw. z art. 78 ust. 1 ustawy o SOP. Na podstawie art. 14 ww. ustawy Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie jej zadań przez: 1) organizowanie ochrony oraz działań, o których mowa w art. 3; 2) prowadzenie polityki kadrowej. Zgodnie zaś z art. 78 ust. 1 i 2 ustawy o SOP, wyznaczenie funkcjonariusza na stanowisko służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z tych stanowisk następuje na podstawie rozkazu personalnego Komendanta SOP. Od rozkazu personalnego Komendanta SOP w sprawach, o których mowa w ust. 1, służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Jak wynika z powyższego, Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie zadań formacji przez prowadzenie polityki kadrowej, czego nieodłącznym elementem jest wyznaczanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z tych stanowisk, które każdorazowo następuje na podstawie rozkazu personalnego Komendanta SOP. Powyższa regulacja przyznaje odpowiednim przełożonym - w omawianym przypadku - Komendantowi SOP - uprawnienie do dokonania oceny potrzeb służbowych oraz podjęcia decyzji, które zapewnią prawidłowe, w jego ocenie, wykonywanie zadań kierowanej przez siebie formacji - SOP. Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca przyznał Komendantowi SOP, jako przełożonemu wszystkich funkcjonariuszy SOP, uprawnienie do kształtowania polityki kadrowej, a w jej ramach, mając na uwadze potrzeby służby, decydowania o obsadzie stanowisk służbowych i doborze współpracowników, którzy w jego ocenie zapewniają najskuteczniejsze wykonywanie ustawowych zadań formacji. Uregulowanie prawne zawarte w cytowanym powyżej przepisie nie wskazuje kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podjęcie omawianych w nim decyzji, jest to bowiem przepis o charakterze kompetencyjnym. Tym samym daje to właściwemu przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego. Co istotne, do podjęcia decyzji na podstawie art. 78 ust. 1 ustawy o SOP nie jest wymagana zgoda funkcjonariusza. Powyższe pozostaje w gestii właściwych przełożonych, co wynika z charakteru stosunków służbowych w SOP, cechujących się podporządkowaniem i hierarchicznością. Jakkolwiek Komendant SOP posiada swobodę kształtowania struktury podległej mu służby i doboru funkcjonariuszy do wykonywania zadań związanych z prawidłowym funkcjonowaniem formacji, niemniej jednak analiza orzecznictwa sądowego prowadzi do wniosku, że w każdym przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego - na organie administracji - spoczywa bezwzględny obowiązek wszechstronnego zbadania i wyważenia sprawy. Każda decyzja administracyjna oparta na swobodnym uznaniu musi odpowiadać warunkom określonym w przepisach prawa materialnego, jak również prawa procesowego. Organ administracji publicznej, rozpoznając sprawę, której rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy, powinien więc ze szczególną skrupulatnością wyjaśnić stan faktyczny sprawy i w konsekwencji wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto treść decyzji powinna zawierać szczegółowe wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ administracji kierował się przy jej wydawaniu. Obowiązek takiego właśnie skonstruowania treści decyzji wynika wprost z art. 107 Kpa oraz z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady wyjaśnienia stronie zasadności rozstrzygnięcia wyrażonej w art. 11 Kpa. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie dopatrzył się aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji zaistniały przesłanki o których mowa w art. 145 p.p.s.a. określające w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Brak jest zaś przede wszystkim, wbrew zarzutowi skargi podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Odnosząc się podnoszonego przez skarżącą zarzutu powtórnego wszczęcia postępowania administracyjnego co do przedmiotu będącego już w toku rozpoznawania, zauważyć należy, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostawało tylko jedno rozstrzygnięcie określające stosunek służbowy skarżącej. Rozstrzygnięciem tym był rozkaz personalny nr [...] z [...] maja 2024 r. orzekający o zwolnieniu skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i wyznaczeniu na stanowisko głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...]. W zakwestionowanym rozstrzygnięciu Minister wyjaśnił, że decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. uchylił decyzję Komendanta SOP nr [...] z [...] marca 2024 r. orzekającą o umorzeniu - na podstawie art. 105 § 1 Kpa - w całości postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i przeniesieniu strony do dyspozycji Komendanta SOP w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Minister odwoławczy wskazał przy tym, że organ I instancji nie może dalej procedować, a tym bardziej wydawać rozstrzygnięcia orzekającego o istocie postępowania w sprawie, w której umorzył prowadzone postępowanie jako bezprzedmiotowe. Dlatego też zarzucane w skardze naruszenia art. 61a § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2, 3, 7, a także art. 107 § 1 pkt 6 Kpa w ocenie Sądu należy uznać za chybione. Z kolei zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 Konstytucji, art. 107 § 1 pkt 4 Kpa, art. 6 Kpa, art. 78 § 1 ustawy o SOP oraz art. 79 ustawy o SOP dotyczą w istocie braku - zdaniem skarżącej - podstaw do wydania decyzji przez Komendanta SOP o zwolnieniu strony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczeniu na nowe stanowisko służbowe, co miałoby skutkować również wadliwością decyzji organu odwoławczego. Zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji szczegółowo wyjaśniono, że materialnoprawną podstawę zwolnienia funkcjonariusza SOP z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia skarżącej na nowe stanowisko służbowe stanowią art. 14 pkt 2 ustawy o SOP w zw. z art. 78 ust. 1 ustawy o SOP. Na podstawie zaś tych przepisów, jak wyżej już wyjaśniono, to Komendant SOP kieruje SOP i zapewnia sprawne oraz efektywne wykonywanie zadań formacji przez prowadzenie polityki kadrowej, czego nieodłącznym elementem jest wyznaczanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie oraz zwalnianie z tych stanowisk, które każdorazowo następuje na podstawie rozkazu personalnego Komendanta SOP. Wskazać również należy, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu Minister wyjaśnił, że skarżąca do [...] sierpnia 2023 r. zajmowała stanowisko służbowe głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...]. Z dniem [...] września 2023 r. weszła zaś w życie decyzja nr [...] Komendanta SOP z dnia [...] sierpnia 2023 r. w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" Służby Ochrony Państwa stanowiąca załącznik do zarządzenia Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. w sprawie określenia regulaminu organizacyjnego Służby Ochrony Państwa. Przedmiotową decyzją Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. wprowadzone zostały istotne zmiany w strukturze organizacyjnej pionu operacyjno - rozpoznawczego i wsparcia działań, w tym w obszarze byłego Zarządu [...] Wydziału [...], a także towarzyszące im zmiany dotyczące zakresu zadań, ilości i liczebności wchodzących w jego skład komórek organizacyjnych. Wynikiem przedmiotowych zmian - na co wskazał uprzednio Komendant SOP w rozkazie personalnym nr [...] z [...] maja 2024 r. - było m.in.: przekształcenie wydziału, w którym dotychczas pełniła służbę skarżąca w Sekcję [...] oraz jednoczesna redukcja liczby etatów głównych specjalistów z trzech do jednego. Na jedyne stanowisko głównego specjalisty został zaś wyznaczony inny funkcjonariusz. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że służba w SOP ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1788/14). Oznacza to także dyspozycyjność funkcjonariusza, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność SOP, a nie według osobistych odczuć, czy aspiracji funkcjonariusza (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/O1 605/11). Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, że stosunek służbowy funkcjonariuszy SOP, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych, charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność (por. uchwała Sądu Najwyższego z 4 lutego 1993 r., sygn. akt III AZP 38/92). Prawidłowo więc uznał Minister, że organ I instancji, w realiach - zmienionej decyzją nr [...] Komendanta SOP z dnia [...] sierpnia 2023 r. w sprawie wprowadzenia etatu czasu "P" Służby Ochrony Państwa stanowiącej załącznik do zarządzenia Komendanta SOP nr [...] z dnia [...] sierpnia 2023 r. w sprawie określenia regulaminu organizacyjnego Służby Ochrony Państwa - struktury organizacyjnej, zobowiązany był, uznając konieczność ukompletowania struktur organizacyjnych SOP, do podejmowania działań zmierzających do zapewnienia właściwej realizacji zadań i czynności służbowych w SOP. Powyższe każdorazowo uwzględniać powinno dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, doświadczenie, posiadane kwalifikacje oraz umożliwienie dalszego rozwoju zawodowego. Nie ma w związku z tym w analizowanej sprawie żadnego znaczenia treść art. 79 ustawy o SOP, wskazywanego w treści skargi na decyzję, bowiem przepis ten stanowi całkowicie odrębną od art. 78 ustawy o SOP podstawę do zwolnienia lub odwołania ze stanowiska służbowego w przypadku odmowy wydania mu poświadczenia bezpieczeństwa lub wszczęcia wobec niego kontrolnego postępowania sprawdzającego. Słusznie też podkreślił Minister w zaskarżonej decyzji, że nie jest jego rolą wkraczanie w politykę kadrową SOP i podważanie trafności dokonanego przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych wyboru konkretnych funkcjonariuszy do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Wyznaczenie funkcjonariusza na określone stanowisko służbowe nie oznacza, że funkcjonariusz będzie je zajmował do końca swojej służby. Przepisy ustawy o SOP pozwalają organowi z urzędu na kształtowanie warunków służby w zależności od potrzeb SOP, czy oceny sposobu wywiązywania się przez funkcjonariusza z powierzonych mu zadań. Charakter stosunku służbowego, w jakim pozostaje funkcjonariusz (m.in. jednostronność w jego ukształtowaniu), pozostawiają właściwym organom pewną swobodę związaną z kreowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza i dopóki swoboda ta nie nosi cech dowolności, organ odwoławczy nie jest uprawniony do kwestionowania celowości podjętych rozstrzygnięć. W ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło do jednostronnej zmiany warunków służby na niekorzyść funkcjonariusza, bowiem skarżąca w rozkazie personalnym organu I instancji nr [...] z [...] maja 2024 r. wyznaczona została na stanowisko równorzędne do dotychczas zajmowanego. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 3 ustawy o SOP równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko o tym samym stopniu etatowym i tej samej grupie uposażenia. Równorzędność stanowiska służbowego nie oznacza zaś tożsamości ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Równorzędne są bowiem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia). Równorzędność nie oznacza zatem takich samych obowiązków, czy też czasu służby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 28 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bk 366/16). Komendant SOP w uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego wykazał, że zwolnienie skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko służbowe nastąpiło na stanowisko służbowe z tym samym zaszeregowaniem, tj: w 08 grupie, jak również nie zmienionym stopniem etatowym. Skarżąca spełnia zaś wymagania dotyczące wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, które musi spełniać funkcjonariusz SOP na stanowisku służbowym, określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2018 r. w sprawie wymagań wobec funkcjonariusza Służby Ochrony Państwa na stanowisku kierownika komórki organizacyjnej lub innym stanowisku służbowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 77, z późn. zm.) - w kontekście wskazanego przez Komendanta SOP stanowiska służbowego. Prawidłowo wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że to na Komendancie SOP spoczywa obowiązek podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najbardziej pełny zapewnią realizację wytyczonych dla SOP ustawowych zadań. W pierwszej kolejności zobligowany jest rozpoznać potrzeby służby w szerszym aspekcie, niż to czyni podległy mu kierownik komórki organizacyjnej SOP. Komendant SOP musi mieć bowiem na uwadze interes służby, który w tym przypadku tożsamy jest z interesem całej formacji. Zatem właściwy przełożony musi ważyć interes funkcjonariusza (słuszny interes strony) oraz interes społeczny. Interes funkcjonariusza nie może z kolei przeważać nad interesem służby. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami interes funkcjonariusza SOP musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby dać prymat temu pierwszemu, osiągnięcie celu jakim jest realizacja ustawowych zadań SOP, mogłoby okazać się nie tylko utrudnione, ale wręcz niemożliwe. Ustosunkowując się z kolei do zawartych w skardze zarzutów związanych z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa stwierdzić należy, że organy obu instancji wyjaśniły w wyczerpujący sposób stan faktyczny i prawny sprawy oraz zebrały stosowny materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia. Uzasadnienia rozstrzygnięć są wystarczające z punktu widzenia interesu służby, bowiem wskazano w nich i przeanalizowano podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 Kpa). Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzający ją rozkaz personalny organu I instancji zawierają wszystkie elementy wymagane na podstawie art. 107 § 1 Kpa. Organy obu instancji nie naruszyły zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 Kpa), wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy (art. 11 Kpa). Odnośnie zarzucanego w skardze naruszenia art. 108 § 1 Kpa wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z tym przepisem decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a wobec tego organ w ramach tzw. uznania administracyjnego, w zależności od okoliczności sprawy, rozstrzyga w kwestii natychmiastowego wdrożenia decyzji w życie. Powołany przepis określa także przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Omawiany rygor może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 Kpa. Niezwłoczne wdrożenie decyzji w życie będzie niezbędne wówczas, gdy nie można się obejść w danym czasie i istniejącej sytuacji bez natychmiastowego wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym. Organ administracji działa wobec tego w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictw C.H. Beck, str. 524). W przedmiotowej sprawie, nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione zostało interesem społecznym manifestującym się interesem służby, który wymaga zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i realizacji zadań przez SOP. W kontekście powyższego, zarówno zaskarżona, jak i poprzedzający ją rozkaz personalny, w ocenie Sądu, spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w ich uzasadnieniach przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. W tym stanie rzeczy zarzuty skarżącej należy uznać za nieuzasadnione, gdyż Komendant SOP w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 78 ustawy o SOP uprawnienia do zwolnienia funkcjonariusza SOP z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...] i wyznaczenia na stanowisko służbowe głównego specjalisty Wydziału [...] Zarządu [...]. Organ odwoławczy prawidłowo zaś utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Z tych wszystkich względów, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.