II SA/Wa 1530/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku T. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia: odmówić T. W. przyznania prawa pomocy. T. W. wraz ze skargą na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie ochrony danych osobowych złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł argumenty na poparcie wniesionej skargi, a ponadto wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku, a utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.511 zł, która podlega egzekucji komorniczej z tytułu świadczeń alimentacyjnych w kwocie 906,75 zł miesięcznie. Podał również, że jest zadłużony względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na sumę 19.504,63 zł. Pismem z dnia 4 października 2010 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez złożenie oświadczenia oraz stosownych dokumentów, dotyczących jego sytuacji finansowej, tj.: - kserokopii dokumentu poświadczającego wysokość otrzymywanych dochodów (emerytury) oraz wysokości potrąceń komorniczych, - kserokopii dokumentu (np. orzeczenia Sądu) o wysokości świadczeń alimentacyjnych, - kserokopii dokumentu, z którego wynika wysokość zaległości względem ZUS oraz sposób spłaty tej zaległości, - oświadczenia, gdzie mieszka i czy z tego tytułu ponosi jakieś koszty, jeśli tak, to za co i w jakiej wysokości, - kserokopii dokumentów, poświadczających stałe, niezbędne koszty utrzymania. Powyższe wezwanie - doręczone skarżącemu dniu 13 października 2010 r. – nie zostało wykonane. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Jedynym czynnikiem, od którego ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uzależnia możliwość przyznania wnioskującemu żądanej pomocy w ramach prawa pomocy, jest kryterium materialne. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd, jako dysponent środków publicznych odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Dlatego też zawsze należy ustalić, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa. W niniejszej sprawie skarżący wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jego miesięczny dochód stanowi emerytura w wysokości 1.511 zł, z której prowadzona jest egzekucja komornicza oraz ma dług wobec ZUS. Nie złożył jednak wymaganych dokumentów, poświadczających jego sytuację materialną oraz wysokość, ponoszonych niezbędnych kosztów utrzymania. Natomiast z akt sprawy wynika, że skarżący jest udziałowcem [...] – polskiego przedsiębiorstwa, działającego na [...] od 1995 r. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. że w jego sytuacji zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Ponadto, jak już wcześniej podniesiono, jedyną przesłanką braną pod uwagę, przy badaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest sytuacja majątkowa wnioskującego. Oznacza to, że inne argumenty powołane przez stronę, szczególnie dotyczące wniesionej skargi, nie mają znaczenia przy ocenie złożonego wniosku. Z tego względu na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.