II SA/Wa 1537/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Ewa Marcinkowska Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] odmówił T. B. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przyczyną podjęcia niniejszej decyzji przez organ była okoliczność zrzeczenia się przez stronę prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej pełnienia służby. Od powyższej decyzji, działający w imieniu skarżącego pełnomocnik, złożył odwołanie do Komendanta Głównego Straży Granicznej. W odwołaniu wskazał na błędne zastosowanie przez organ § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. z 2002 r. Nr 118, poz. 1014 ze zm.). Komendant Główny Straży Granicznej po rozpatrzeniu odwołania wydał decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w ww. decyzji wskazując, iż okoliczność zrzeczenia się przez stronę prawa do przysługującego mu lokalu mieszkalnego znajdującego się w zasobach Towarzystwa Budownictwa Społecznego, wyczerpało przesłanki przepisu § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (...) (Dz. U. Nr 118, poz.1014 ze zm.). Tym samym, w ocenie organu strona utraciła prawo do omawianego równoważnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie powyższej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...]. Podtrzymał jednocześnie zarzut mylnej interpretacji § 2 pkt 1 i § 1 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, argumentując, że skoro funkcjonariusz nie posiada lokalu w miejscu pełnienia służby to ma prawo do przedmiotowego równoważnika. Zarzucił także organowi, iż wydając skarżoną decyzję zastosował przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy po stronie skarżącego istniało uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Okolicznością niesporną w sprawie był fakt posiadania przez skarżącego w miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego, wchodzącego w skład zasobów towarzystwa budownictwa społecznego. Poza sporem była również okoliczność, iż skarżący zrzekł się prawa do powyższego lokalu. Wyżej wskazane okoliczności należało więc ocenić przez pryzmat przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (...) (Dz. U. Nr 118, poz.1014 ze zm.) . Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, ten akt prawny znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej, jako obowiązujący w chwili wydawania skarżonej decyzji. W myśl § 2 pkt 1 wyżej powołanego rozporządzenia, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi pod warunkiem, że nie utracił lub nie zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w § 1 pkt 1-5. Przepis § 1 pkt 5 wskazuje zaś na lokal mieszkalny wchodzący w skład zasobów towarzystwa budownictwa społecznego. Jak wynika z treści powyższych przepisów, znajdują one bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący jest bowiem osobą, która posiadała lokal mieszkalny wchodzący w skład zasobów towarzystwa budownictwa społecznego, oraz zrzekła się prawa do tego lokalu. Spełniona więc została przesłanka negatywna przewidziana w § 2 pkt 1 omawianego rozporządzenia. W świetle powyższego uznać należy, iż organ w sposób prawidłowy zastosował przepisy powyższego rozporządzenia i zasadnie rozstrzygnął wniosek strony. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie sposób skutecznie zarzucić organowi, iż przy orzekaniu dokonał zbyt daleko idącej interpretacji przepisów przedmiotowego rozporządzenia. Wnioski jakie wyciągnął organ, wynikają bowiem wprost z przepisu par.2 pkt.1 rozporządzenia. Dla wyciągnięcia takich wniosków zbędnym było więc dokonywanie innej wykładni niż gramatyczna. Co się tyczy pozostałych argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi, tut. Sąd uznał, iż pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Stanowią bowiem jedynie kontestację przepisów prawa, dokonywaną w oderwaniu od ich treści. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).