II SA/Wa 1538/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Maria Werpachowska, , Protokolant sekr. sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2018 r. sprawy ze skargi ze skargi K. B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uposażenia w określonej wysokości - oddala skargę - Zaskarżonym rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], w części dotyczącej pkt 2, tj. przyznania skarżącemu policjantowi od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenia w określonej wysokości oraz w części dotyczącej pkt 3, tj. nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności - utrzymał w mocy wskazany rozkaz personalny organu pierwszej instancji w zaskarżonej części. Zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji wydany został w następującym stanie faktycznym. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] z dniem [...] lipca 2012 r. zwolnił skarżącego K. B. z zajmowanego stanowiska dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i z dniem [...] sierpnia 2012 r. mianował skarżącego na wyższe stanowisko służbowe naczelnika Wydziału [...] tej jednostki w 9 grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.200 złotych miesięcznie, a także przyznał skarżącemu dodatek funkcyjny w kwocie 900 złotych miesięcznie. Ponadto, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] podwyższył skarżącemu policjantowi, z dniem [...] marca 2014 r., dodatek funkcyjny do kwoty 1.000 złotych miesięcznie. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] m.in. z dniem [...] maja 2015 r. odwołał skarżącego K. B. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] czerwca 2015 r. powołał go na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] w II grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,50 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 złotych, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.810 złotych miesięcznie, a także przyznał dodatek funkcyjny w kwocie 1.800 złotych miesięcznie. W dniu [...] grudnia 2016 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo skarżącego K. B. z dnia [...] grudnia 2016 r., w którym skarżący - działając jako Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] - poinformował m.in., że w dniu [...] listopada 2016 r. podczas [...] Wojewódzkiej Konferencji [...] Delegatów Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] dokonano wyboru przedstawicieli organów związku szczebla wojewódzkiego, w ramach którego skarżący został wybrany Przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów. Do powyższego pisma skarżący dołączył stosowne uchwały, w tym: uchwałę nr [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., w której wskazano skład tego Prezydium, uchwałę nr [...] powyższego Prezydium z dnia [...] listopada 2016 r., w której postanowiono oddelegować do pracy w Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów w [...], na zasadzie zwolnienia z obowiązku świadczenia służby z zachowaniem prawa do wynagrodzenia trzech członków tego zarządu, w tym skarżącego K. B., uchwałę nr [...] powyższego Prezydium z dnia [...] listopada 2016 r. dotyczącą ochrony prawnej członków zarządu, a także uchwałę nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], w której zatwierdzono wszystkie wcześniejsze uchwały Prezydium tego Związku. W związku z treścią powyższych uchwał, w kolejnym piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący K. B., działając jako Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...], że Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów wnosi m.in. o zwolnienie skarżącego z obowiązku świadczenia służby z zachowaniem prawa do wynagrodzenia od dnia [...] grudnia 2016 r. Mając na uwadze powyższe, Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o odwołanie skarżącego K. B. z zajmowanego stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] i przeniesienie skarżącego policjanta do dyspozycji właściwego przełożonego. W tej sytuacji, Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 6f, art. 6c ust. 3 oraz art. 6e ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. odwołał skarżącego K. B. z dniem [...] grudnia 2016 r. ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] i z dniem [...] grudnia 2016 r. przeniósł skarżącego do swojej dyspozycji. Jednocześnie, Komendant Wojewódzki Policji w [...] - powołując się na przepis art. 108 § 1 k.p.a. - nadał przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący K. B., występując jako Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do "natychmiastowej realizacji wniosków o zwolnienie ze świadczenia służby, zawartych we wcześniejszym piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r.". W dniu [...] grudnia 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], mocą którego zwolnił skarżącego K. B. z dniem [...] grudnia 2016 r. z obowiązku wykonywania zadań służbowych na okres pełnienia funkcji w Zarządzie Wojewódzkim NSZZ Policjantów w [...]. W związku z wniesieniem przez skarżącego K. B. odwołań od wskazanych powyżej rozkazów personalnych, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., natomiast postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 6f i 6e ust 3, art. 37a pkt 2 oraz art. 99, art. 100, art. 104 ust. 3, art. 106 ust. 1 i 2 i art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, w związku § 1 ust. 1a pkt 3 i § 9 ust. 1, 2, 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.: 1) od dnia [...] czerwca 2017 r. pozostawił skarżącego w dalszej dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], na okres zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, 2) od dnia [...] czerwca 2017 r. przyznał skarżącemu uposażenie w wysokości przysługującej przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], tj. w 9 /dziewiątej/ grupie uposażenie z mnożnikiem w wysokości 2,10 /dwa dziesięć setnych/ wynoszącej 1.523,29 /jeden tysiąc, pięćset dwadzieścia trzy i dwadzieścia dziewięć setnych/ kwoty bazowej w wysokości 3,200 zł miesięcznie oraz dodatkiem służbowym w wysokości 1.600,- /jeden tysiąc sześćset/ złotych miesięcznie (1.000 zł ze stanowiska z mianowania, powiększony o kwotę 600 zł), 3) przedmiotowemu rozkazowi personalnemu, zgodnie z treścią art. 108 § 1 k.p.a., nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że stosownie do art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, w dniu [...] czerwca 2017 r. upływa okres 6 miesięcy, w którym skarżący funkcjonariusz miał prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] (tj. z mnożnikiem 2,50 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29, w wysokości 3.810 zł miesięcznie). Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na art. 37a pkt 2 ustawy o Policji - wskazał, że w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego policjanta można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w przepisach o związkach zawodowych. W tym miejscu organ pierwszej instancji zaznaczył, że skarżący K. B. został już przeniesiony do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. i nadal pełni funkcję przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...]. W ocenie organu pierwszej instancji, zasadne jest zatem pozostawienie skarżącego w dalszej dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], na okres zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, o czym orzeczono w pkt 1 przedmiotowego rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyraźnie zaznaczył, że rozstrzygając o przysługującym stronie skarżącej uposażeniu, należy uznać, że uposażenie, do którego należy się odnieść, to takie, które przede wszystkim ma charakter stały a nie wyjątkowy oraz winno być pobierane na stanowisku piastowanym wskutek mianowania, a nie powołania. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy po odwołaniu ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], skarżącemu K. B. przysługiwało wynagrodzenie należne na tym stanowisku, przez okres jedynie sześciu miesięcy (art. 6e ust. 3 ustawy o Policji), brak jest podstaw do przyjęcia, że piastowanie funkcji w związku zawodowym winno wpływać na wydłużenie tego ustawowego terminu. Organ pierwszej instancji uznał, że datą graniczną, oznaczającą koniec możliwości korzystania z przywileju pobierania wynagrodzenia w takiej wysokości, jest moment upływu 6 miesięcy, liczonych od dnia odwołania z funkcji I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaznaczył, że ustanie omawianego uprawnienia następuje z mocy prawa. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że uposażenie należne na stanowisku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] miało charakter jedynie czasowy, a tym samym odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych nie pozwala przyjąć, że funkcjonariusz Policji będzie mógł oczekiwać ochrony dotychczasowego uposażenia po upływie okresu, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] - powołując się na wykładnię systemową - zaznaczył, że skoro można odwołać w każdym czasie powołanego funkcjonariusza Policji z wymienionych w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji stanowisk, to nie może ów funkcjonariusz Policji oczekiwać ochrony z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1796/14), jak również nie może on oczekiwać ochrony wynagrodzenia na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, ponad okres, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł ponadto, że uregulowania dotyczące ochrony wynagrodzenia, zawarte w ustawie o Policji, stanowią lex specjalis w stosunku do uregulowań ochronnych zawartych w ustawie o związkach zawodowych. Organ pierwszej instancji wskazał, że po odwołaniu ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] przez okres 6-ciu miesięcy skarżący pobierał uposażenie w wysokości należnej I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], korzystając z dobrodziejstwa art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zauważył jednak, że wskazana norma prawna ma charakter wyjątkowy i stanowi ona odstępstwo od generalnej reguły, że wynagrodzenie powiązane jest z aktualnym zajmowanym stanowiskiem służbowym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaznaczył wyraźnie, że datą graniczną oznaczającą koniec możliwości korzystania z tego przywileju jest właśnie upływ 6 miesięcy, liczonych od dnia odwołania z tej funkcji. Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na akta sprawy, wskazał, że skarżącemu na ostatnim zajmowanym przed powołaniem (na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]) stanowisku "z mianowania", tj. stanowisku Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...], przysługiwało uposażenie w 9 grupie, z mnożnikiem 2,10 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 - w wysokości 3,200 zł miesięcznie. Organ uznał zatem, że w tej samej wysokości należy przyznać stronie skarżącej uposażenie od dnia [...] czerwca 2017 r., o czym orzeczono w pkt 2 rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2017 r. Uzasadniając z kolei kwestię dodatku skarżącego policjanta, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że skarżący K. B. w ramach uposażenia pobieranego na podstawie art. 6e ust. 3 zdanie drugie ustawy o Policji otrzymywał kwotę 1.800 złotych stanowiącą równowartość dodatku funkcyjnego przysługującego mu na stanowisku I Zastępcy KPP w [...]. Organ zauważył, że skarżący przed stanowiskiem "z powołania", zajmował stanowisko Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...], gdzie posiadał dodatek funkcyjny w wysokości 1.000 złotych miesięcznie. W tej sytuacji, organ pierwszej instancji powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1796/14, w którym to NSA wskazał, że możliwość zachowania dodatku służbowego, związanego z mianowaniem, nie dotyczy uposażenia policjanta w zakresie wynikającym z powołania funkcjonariusza Policji na stanowisko kierownicze, z którym wiąże się prawo do dodatku funkcyjnego. Organ pierwszej instancji wskazał, że ustawa o Policji zawiera odrębne uregulowania związane z prawem do dodatku funkcyjnego. Organ pierwszej instancji uznał, że w orzecznictwie i doktrynie trafnie wskazuje się, że dodatek funkcyjny przysługuje tylko w okresie pełnienia funkcji na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym, bowiem przyjęto założenie, że zajmowanie przez policjanta wysokiego stanowiska związanego z kierowaniem nie jest zasadą. W konsekwencji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził, że odwołanie skarżącego ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji uzasadnia zaprzestanie wypłaty skarżącemu dodatku funkcyjnego, natomiast nie uniemożliwia przyznania skarżącemu dodatku służbowego. Ponadto, organ pierwszej instancji wskazał, że ustalając wysokość tego dodatku, począwszy od dnia [...] czerwca 2017 r. - przełożony właściwy w sprawach osobowych podjął decyzję o przyznaniu dodatku skarżącemu w wysokości o 600 zł większej, niż pobierany przez stronę dodatek funkcyjny na ostatnio zajmowanym stanowisku "z mianowania", mając na uwadze w szczególności rodzaj i poziom posiadanych przez skarżącego K. B. kwalifikacji zawodowych, a także uwzględniając charakter i zakres realizacji zadań na stanowisku Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] (vide: § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku, w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów. dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.). Jednocześnie, organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. przedmiotowemu rozkazowi personalnemu z dnia [...] czerwca 2017 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny tożsamy z interesem służby, wynikający z konieczności niezwłocznego dostosowania uposażenia faktycznie pobieranego przez skarżącego do stanu prawnego ustalonego przedmiotowym rozkazem. Organ pierwszej instancji stwierdził, że dodatkowo o istnieniu interesu społecznego w niniejszej sprawie przemawia interes fiskalny Skarbu Państwa, przejawiający się niedopuszczalnością wypłaty policjantowi uposażenia w wysokości większej, niż należna. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł odwołanie od wskazanego powyżej rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w części, tj.: - w zakresie pkt 2 i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] (tj. z mnożnikiem w wysokości 2,50 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 w wysokości 3.810 zł miesięcznie) oraz dodatku funkcyjnego w wysokości 1.800 zł, a także - w zakresie pkt 3 - poprzez uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego spornemu rozkazowi personalnemu. Skarżący zarzucił spornej decyzji organu pierwszej instancji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: - naruszenie art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przepis art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych nie ma charakteru szczególnego w stosunku do art. 6e ust. 1 ustawy o Policji, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku przeciwnego, a w konsekwencji: - naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - poprzez jego błędne niezastosowanie i dokonanie przez organ jednostronnej zmiany warunków płacy na niekorzyść skarżącego funkcjonariusza, bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, - naruszenie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji - poprzez jego błędne zastosowanie i przyznanie skarżącemu od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenia w wysokości przysługującej przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] w wysokości określonej w pkt. 2 rozkazu, w sytuacji, gdy organ nie był uprawniony do zastosowania przedmiotowej regulacji z uwagi na przysługującą skarżącemu z mocy art. 32 ust 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych ochronę przed jednostronną zmianą warunków płacy na niekorzyść skarżącego; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 108 k.p.a. - poprzez nadanie spornemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji braku spełnienia przesłanek jego nadania wskazanych w ww. przepisie. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej oraz ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w zaskarżonej części, a mianowicie w części dotyczącej zarówno punktu 2, tj. przyznania skarżącemu policjantowi od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenia w określonej wysokości, jak i w części dotyczącej pkt 3, tj. nadania spornemu rozkazowi wydanemu przez organ pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji zauważył, że w przedmiotowej sprawie odwołanie skarżącego ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] i przeniesienie do dyspozycji, zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, nastąpiło w konsekwencji wyboru wymienionego policjanta na Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] oraz w nawiązaniu do wniosku tego Zarządu o zwolnienie skarżącego funkcjonariusza z obowiązku świadczenia służby z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. W związku natomiast z faktem, iż przeniesienie skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nastąpiło z dniem [...] grudnia 2016 r. (rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.), Komendant Główny Policji stwierdził, że okres 6 miesięcy, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, upłynął w dniu [...] czerwca 2017 r. Tym samym, według organu odwoławczego, od dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący miał prawo do uposażenia w wysokości przysługującej mu na stanowisku, na które był mianowany przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], tj. na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...], zgodnie z art. 37a pkt 2 ustawy o Policji, zasadnie podjął decyzję o pozostawieniu skarżącego w swojej dyspozycji, na okres zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w ustawie o związkach zawodowych, czego zresztą strona skarżąca nie kwestionuje. W ocenie organu odwoławczego, kwestią sporną pozostaje natomiast wysokość ustalonego skarżącemu uposażenia, po upływie okresu 6 miesięcy pozostawania w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i po otrzymywaniu w tym okresie uposażenia w wysokości, o której stanowi art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, tj. uposażenia na stanowisku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Komendant Główny Policji uznał jednak, że sporny rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w zaskarżonej części wydany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a nadto nie narusza uprawnień skarżącego wynikających z faktu pełnienia funkcji z wyboru we władzach NSZZ Policjantów w [...]. Organ odwoławczy uznał przede wszystkim, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Komendant Główny Policji zauważył, że sytuację prawną policjanta, będącego działaczem związku zawodowego, regulują zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy ustawy o związkach zawodowych, przy czym - jak stwierdził organ odwoławczy - uznać należy, że powołany art. 32 ustawy o związkach zawodowych ma charakter ogólny. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych stanowi, że "do praw związkowych funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Służby Więziennej oraz strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także pracowników Najwyższej Izby Kontroli stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych ustaw". Zdaniem organu odwoławczego, niewątpliwie przepisami szczególnymi w stosunku do powyższego aktu prawnego są przepisy ustawy o Policji, której art. 67 stanowi, że policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów (ust. 1). Ponadto, jak podniósł organ odwoławczy, przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku (ust. 2). W tej sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że przepis art. 67 ustawy o Policji statuuje zatem "odpowiednie", a nie bezpośrednie stosowanie ustawy o związkach zawodowych. Według organu odwoławczego, używając sformułowania "odpowiednio", ustawodawca założył konieczność uwzględnienia, w zakresie ochrony funkcjonariuszy pełniących funkcje związkowe, specyfiki stosunków służbowych w Policji, w szczególności zaś dyspozycyjności funkcjonariusza wobec przełożonych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 538/05 oraz wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2219/13, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt Il SA/Wa 1487/10). Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że na gruncie art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, "generalne odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o związkach zawodowych do praw związkowych funkcjonariuszy służb mundurowych oznacza, że przepisy tej ustawy mogą być stosowane wprost lub mogą być modyfikowane w celu dostosowania ich treści do specyfiki zatrudnienia w służbach mundurowych. Niekiedy zaś przepisy ustawy o związkach zawodowych nie będą mogły być stosowane ze względu na ich bezprzedmiotowość lub też ze względu na ich sprzeczność z celami, jakie realizują pragmatyki służb mundurowych" (zob. W. Witoszko, Pojęcie zakładowej organizacji związkowej w służbach mundurowych, w: Związkowe przedstawicielstwo pracowników zakładu pracy, pod red. Z. Hajn, Warszawa 2012; por. też: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2219/13). Powyższe, zdaniem Komendanta Głównego Policji, prowadzi do stwierdzenia, iż pierwszeństwo w stosowaniu znajdują przepisy ustawy o Policji, zaś ustawa o związkach zawodowych może być uwzględniona tylko w takim zakresie, w jakim nie koliduje ona z przepisami pragmatyki służbowej (tj. ustawy o Policji), w tym z jej celami. Organ odwoławczy uznał, że uwzględnić należy tutaj także funkcję i zadania Policji oraz jej konstrukcję opartą na hierarchicznej podległości służbowej i dyspozycyjności funkcjonariuszy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2219/13 oraz z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1796/14). Powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie NSA, Komendant Główny Policji uznał, że z uwagi na fakt, iż ustawa o Policji nie gwarantuje funkcjonariuszowi Policji po upływie kadencji w organach związku zawodowego powrotu na stanowisko z powołania, odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych czyni nieuprawnionym oczekiwanie, że po upływie 6 miesięcy, funkcjonariusz Policji będzie mógł oczekiwać ochrony uposażenia po upływie okresu, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, w wysokości innej, niż na ostatnim przed powołaniem, stanowisku z mianowania. Według organu odwoławczego, przemawia za tym wykładnia systemowa. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, skoro można odwołać w każdym czasie powołanego funkcjonariusza Policji z wymienionych w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji stanowisk i nie może ów funkcjonariusz Policji oczekiwać ochrony z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych, to nie może on również oczekiwać ochrony wynagrodzenia na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, ponad okres, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że uregulowania dotyczące ochrony wynagrodzenia, zawarte w ustawie o Policji, stanowią lex specialis w stosunku do uregulowań ochronnych, zawartych w ustawie o związkach zawodowych. Tym samym, z uwagi na administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego i uregulowania zawarte w ustawie o Policji, Komendant Główny Policji stwierdził, że odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych (art. 67 ust. 2 ustawy o Policji) nie pozwala na przedłużenie okresu ochronnego, w którym policjant przez okres 6 miesięcy od dnia odwołania ze stanowiska, ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3 ustawy o Policji). Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że Komendant Wojewódzki Policji, działając jako organ pierwszej instancji, po upływie okresu 6 miesięcy pozostawania skarżącego w dyspozycji i korzystania przez niego z przywileju, jakim jest ochrona uposażenia, o której mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, zasadnie przyznał skarżącemu policjantowi uposażenie w wysokości przysługującej przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], tj. w 9 grupie uposażenia z mnożnikiem w wysokości 2,10 kwoty bazowej wynoszącej 1523,29 zł z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3200 zł miesięcznie oraz dodatkiem służbowym w wysokości 1.600 złotych miesięcznie (1.000 złotych ze stanowiska z mianowania, powiększonym o kwotę 600 złotych). Jednocześnie, Komendant Główny Policji nie zgodził się z zarzutem strony skarżącej, jakoby w wyniku wydania spornej decyzji organu pierwszej instancji doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego funkcjonariusza. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że ustalając, czy do omawianego "pogorszenia warunków płacy" faktycznie doszło, należało przede wszystkim ustalić punkt odniesienia dla dokonywania tej oceny, a tym samym ustalić, z jakim uposażeniem (otrzymywanym na jakim stanowisku) należy porównywać to uposażenie, które określone zostało zaskarżonym rozkazem personalnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1386/13). Organ odwoławczy wyjaśnił, skarżący policjant był uprawniony do otrzymywania uposażenia w wysokości przyznanej na stanowisku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] jedynie przez okres 6 miesięcy. Koniec korzystania przez skarżącego z omawianego w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji uprawnienia wynikał więc z mocy przepisów prawa. W tej sytuacji, uposażenie, do którego należało się odnieść, to takie uposażenie, które ma przede wszystkim charakter stały, nie zaś okresowy, tym samym - zdaniem organu odwoławczego - punktem odniesienia powinno być uposażenie pobierane na ostatnio zajmowanym stanowisku z mianowania (a więc Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]), a nie z powołania (I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]). Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Policji uznał, że uposażenie skarżącego policjanta nie uległo obniżeniu, a tym samym, nie doszło do zarzucanego przez stronę skarżącą "pogorszenia warunków płacy". Co więcej, zdaniem organu odwoławczego, skarżącemu przyznano wyższy dodatek do uposażenia (1.600 złotych miesięcznie), aniżeli przysługiwał mu na stanowisku, na którym pełnił służbę przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] (1.000 złotych miesięcznie). Z uwagi na powyższe, Komendant Główny Policji za niezasadne uznał również zarzuty nieuzyskania zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej na zmianę warunków płacy skarżącego policjanta, a także naruszenia art. 38 ust. 2 ustawy o Policji. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy nie wskazuje, aby skarżący policjant był w jakikolwiek sposób dyskryminowany w związku z pełnieniem przez niego funkcji związkowej, ani też, by Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał wobec skarżącego "naganne intencje". Organ odwoławczy uznał w tej sytuacji, że sporna decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, albowiem prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem skarżącego ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] przysługiwało wymienionemu wyłącznie przez okres 6 miesięcy, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Organ odwoławczy podkreślił, że skoro termin wskazany w powyższym przepisie prawa został wskazany przez ustawodawcę wprost, nie sposób uznać, aby ochrona uposażenia wskazana w tym przepisie prawa mogła zostać rozszerzona na cały okres trwania kadencji Przewodniczącego ZW NSZZ Policjantów w [...], a następnie również na okres, o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, Komendant Główny Policji wskazał, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Organ odwoławczy zauważył, że jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie, która zachodzi wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Komendant Główny Policji uznał, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, nadając spornemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, miał na uwadze ważny interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, który nakłada na przełożonego właściwego w sprawach osobowych obowiązek niezwłocznego dostosowania składników uposażenia policjanta do obowiązujących przepisów prawa. Uwzględniając powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że sporny rozkaz personalny spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1806/11 oraz z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 733/12). W piśmie z dnia 1 września 2017 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., w zakresie pkt. 2 i 3 tego rozkazu, a także o zasadzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisu przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) naruszenie art. 2 ust. 6 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przepisy ustawy o Policji mają charakter szczególny w odniesieniu do uregulowań ochronnych zawartych w ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, podczas gdy prawidłowa ich wykładnia prowadzi do wniosku przeciwnego, a w konsekwencji: b) naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - poprzez jego błędne niezastosowanie i dokonanie przez organ pierwszej instancji jednostronnej zmiany warunków płacy na niekorzyść funkcjonariusza, bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, c) naruszenie art. 6e ust. 3 ustawy o Policji - poprzez jego błędne zastosowanie i przyznanie skarżącemu od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenia w wysokości przysługującej przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], w sytuacji gdy organ nie był uprawniony do zastosowania przedmiotowej regulacji z uwagi na przysługującą skarżącemu z mocy art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych ochronę, przed jednostronną zmianą warunków płacy na niekorzyść funkcjonariusza, d) naruszenie art.3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - poprzez obniżenie skarżącemu przysługującego mu uposażenia, z powodu przynależności do związku zawodowego, 2) naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie art. 108 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu, w sytuacji braku spełnienia przesłanek jego nadania wskazanych w ww. przepisie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, iż brak jest podstaw do uznania stanowiska organu odwoławczego, jakoby regulacja ochronna zawarta w art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych nie miała zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, iż na mocy zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2017 r. nie doszło do "obniżenia" przysługującego skarżącemu uposażenia. Skarżący podniósł, że wskazane przez organ odwoławczy orzecznictwo sądów administracyjnych nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem zostało wydane w odmiennych okolicznościach faktycznych, mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zaznaczył, że jak wynika z analizy przebiegu postępowania, w momencie, gdy skarżący został powołany do władz związkowych piastował funkcje I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], a więc w tym przypadku mamy do czynienia z odwrotną sytuacją, niż ta opisana w powołanych przez organ orzeczeniach. Brak jest zatem, w ocenie skarżącego, podstaw do tego, aby przy ocenie tego, czy doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego na skutek wydania rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2017 r., porównywać przyznane od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenie z uposażeniem przysługującym skarżącemu na stanowisku zajmowanym przed powołaniem na funkcję I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], tj. stanowisku z mianowania, skoro w chwili rozpoczęcia pełnienia funkcji związkowej skarżący pełnił funkcję I Zastępcy Komendanta, zaś odwołany z tego stanowiska został dopiero później. W konsekwencji, skarżący uznał, że jedynym uposażeniem, z jakim może być porównywane uposażenie przyznane skarżącemu od dnia [...] czerwca 2017 r., jest uposażenie, które przysługiwało skarżącemu na stanowisku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], zaś dokonane porównanie kwot wynagrodzenia w sposób oczywisty prowadzi do wniosku, iż przedmiotowe wynagrodzenie zostało obniżone, a więc warunki płacy skarżącego zostały zmienione na niekorzyść skarżącego. W tej sytuacji, skarżący zarzucił, że Komendant Główny Policji w sposób rażący uchybił przepisom art. 32 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, albowiem dokonana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zmiana powodująca obniżenie dotychczasowego uposażenia skarżącego była zmianą dla niego niekorzystną, co nie powinno budzić żadnych wątpliwości. Skarżący podniósł, że powołane wyżej przepisy nie uzależniają ochrony od charakteru zatrudnienia (umowa o pracę, mianowanie), ale dotyczą one zakazu dokonywania zmiany bez zgody określonego organu w każdej prawnie dopuszczalnej formie (przeniesienie służbowe, powrót do macierzystego zakładu, wypowiedzenie zmieniające itp.). Tym samym, zdaniem skarżącego, powoduje to, że aktywność związkowa stanowi niewątpliwie kryterium uzasadniające szerszy zakres ochrony trwałości stosunku pracy podmiotów określonych w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych. Według skarżącego, uznać należy, że naruszenie to doprowadziło w konsekwencji do bezpodstawnego obniżenia przysługującego skarżącemu uposażenia w drodze jednostronnej decyzji organu Policji, do czego organ w tym konkretnym przypadku nie był uprawniony. Strona skarżąca, powołując się na art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych, podniosła ponadto, że przepisy te stanowią kolejną gwarancję ochronny dla skarżącego, która gwarantuje mu zachowanie przysługującego uposażenia przez cały czas pełnienia funkcji w zarządzie wojewódzkim związku zawodowego policjantów, która ma charakter szczególny w odniesieniu do zastosowanego przez organ art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż dokonana przez organ odwoławczy wykładnia przepisu art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych oraz art. 67 ustawy o Policji w zakresie wzajemnej relacji przepisów obydwu tych ustaw pozostaje błędna. Skarżący stwierdził, że wskazane regulacje prawne oraz ich wzajemny stosunek wynikający z art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych oraz art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, świadczy o tym, że przepisy ochronne zawarte w ustawie o związkach zawodowych stanowią regulację o charakterze lex specialis w odniesieniu do uregulowań zawartych w ustawie o Policji, w tym w szczególności do zastosowanego przez organ art. 6e ust. 3 cyt. ustawy. Skarżący uznał, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1993 r., sygn. akt III AZP 38/92, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, iż przepis art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych ma odpowiednie zastosowanie do policjanta będącego członkiem Zarządu Terenowego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów (art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r o Policji). Skarżący zauważył, że w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że ochrona prawna wynikająca z art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych nie może ograniczać się tylko do tego kręgu osób, które wymienione zostały w tym przepisie. Skarżący podniósł, że w ocenie Sądu Najwyższego, powyższy wniosek wynika chociażby z głównej funkcji, jaką ma do spełnienia ten przepis, a mianowicie ustanowienia ochrony prawa nad pewnym rodzajem działalności społecznej, użytecznej, stwarzającej pewne przesłanki do harmonijnej współpracy między partnerami socjalnymi, nie zaś stworzenie przywilejów immanentnie związanych z rodzajem określonej więzi prawnej łączącej działacza związkowego z podmiotem zatrudniającym. Mając na względzie powyższe, skarżący uznał, iż nakaz "odpowiedniego" stosowania ustawy związkowej (art. 67 ust. 2 ustawy o Policji) do członków i działaczy Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów oznacza m.in. rozciągniecie ochrony prawnej wynikającej z art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych do policjantów wybranych do władz i ogniw organizacyjnych tego Związku. Zdaniem skarżącego, "odpowiednie stosowanie" prowadzić ma do rozciągnięcia ochrony na stosunek służby, a nie jej ograniczenie. Oznacza to, że przepisy te należy stosować tak do pracowników, pracodawców, stosunku pracy w sensie ścisłym (sensu stricte), jak i do przełożonych służbowych, oficerów i stosunku służby poprzez odpowiednie stosowanie (sensu largo). Skarżący zauważył, że podobny pogląd wyraził między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1198/13, w którym stwierdzono, że nakaz "odpowiedniego" stosowania ustawy związkowej do członków i działaczy Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów oznacza m.in. rozciągnięcie ochrony prawnej, wynikającej z art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, do policjantów wybranych do władz i ogniw organizacyjnych tego związku. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, uznać należy, iż przepis art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych ma na celu ochronę pracownika, o którym mowa w pkt 1 tego przepisu, przed jednostronną zmianą warunków pracy lub płacy na niekorzyść tego pracownika bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej, z wyjątkiem, gdy dopuszczają to odrębne przepisy. Zdaniem skarżącego, wynikająca z art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych ochrona trwałości stosunku pracy działaczy związkowych odnosi się do wszelkich jednostronnych działań pracodawcy zmieniających na niekorzyść status pracownika, a także innych niekorzystnych przekształceń treści stosunku pracy. Skarżący zauważył, że w orzecznictwie i piśmiennictwem przyjmuje się, że dokonując oceny, czy jednostronna zmiana warunków pracy lub płacy pracownika nastąpiła na jego niekorzyść, w rozumieniu art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o związkach zawodowych, należy mieć na względzie warunki pracy na dotychczasowym i nowym stanowisku oraz wysokość uposażenia, ale także możliwości awansu hierarchicznego i płacowego oraz prestiż stanowiska. W konsekwencji, jak stwierdził skarżący, ochrona, jaką przewiduje art. 32 cyt. ustawy, musi być rozumiana także jako ochrona interesów związku zawodowego, realizacji celów statutowych związków zawodowych przez jego działaczy. Skarżący zauważył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi we wspomnianym wyżej wyroku z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1198/13, podkreślił, iż wprawdzie mianowanie, przenoszenie i zwalnianie policjantów ze stanowisk służbowych pozostaje, zgodnie z treścią ustawy o Policji, w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych, nie zwalnia to jednak podmiotów dokonujących zmian organizacyjnych z respektowania powszechnie obowiązujących norm prawnych, w tym art. 67 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, które przewidują ograniczenia w dokonywaniu tego rodzaju zmian. Mając powyższe na względzie, skarżący uznał, że wynikająca z art. 32 ustawy o związkach zawodowych ochrona wyłączyła stosowanie wobec skarżącego, jako członka zarządu organizacji związkowej, regulację zawartą w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, przewidującą ochronę przysługującego uposażenia jedynie przez okres 6 miesięcy od dnia odwołania. Zdaniem strony skarżącej, w świetle przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, skarżący jest objęty ochroną przed jednostronnym niekorzystnym wypowiedzeniem warunków płacy - przez cały czas trwania mandatu oraz przez okres roku po jego wygaśnięciu. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, sporny rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji, jako wydany z pominięciem wskazanych powyżej przepisów ustawy o związkach zawodowych, stanowi przejaw dyskryminacji członków związku zawodowego i stanowi próbę wpływu przez pracodawcę na niezależność związku zawodowego, która została zagwarantowana przepisami ustawy o związkach zawodowych, jak i ustawy o Policji. Skarżący zauważył, że w świetle § 18 pkt 1 i 3 statutu NSZZ Policjantów, członek związku nie może ponosić ujemnych następstw z powodu przynależności do związku lub pełnienia w nim funkcji, zaś członkowi związku, pełniącemu funkcje z wyboru, w czasie trwania mandatu, nie można zmienić na niekorzyść warunków służby lub uposażenia. Tymczasem, jak uznał skarżący, przyjęta przez organy Policji obu instancji wykładnia ww. przepisów prawa prowadzi do sytuacji, w której funkcjonariusz, podejmując się pełnienia funkcji w związku zawodowym, musi liczyć się z utratą wypracowanego uposażenia, tylko z tego powodu, iż zostaje on odwołany z zajmowanego stanowiska na czas pełnienia funkcji w związku zawodowym. Zdaniem skarżącemu, zaprezentowana przez organy Policji wykładnia ww. przepisów prowadzi do sytuacji, w której funkcjonariusz, podejmując się pełnia funkcji na rzecz związku zawodowego, ponosi ujemne konsekwencje swojej decyzji, co w świetle obowiązujących przepisów jest niedopuszczalne, bowiem gdyby skarżący nie podjął się pełnienia funkcji przewodniczącego związku zawodowego, nie utraciłby dotychczasowego uposażenia. W konsekwencji, skarżący zarzucił, iż zaskarżony rozkaz personalny w zakresie obniżenia przysługującego skarżącemu uposażenia pozostaje w rażącej sprzeczności z art. 3 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. związkach zawodowych, zgodnie z którym nikt nie może ponosić ujemnych następstw z powodu przynależności do związku zawodowego lub pozostawania poza nim albo wykonywania funkcji związkowej. W szczególności, jak wskazał skarżący, nie może to być warunkiem nawiązania stosunku pracy i pozostawania w zatrudnieniu oraz awansowania pracownika. Skarżący podkreślił, iż przepisy ustawy o związkach zawodowych mają na celu ochronę funkcjonariuszy związkowych przed negatywnym kształtowaniem ich sytuacji przez stronę służbową, o co do zasady sprzecznych interesach z reprezentowanym przez funkcjonariusza związkiem zawodowym. Tym samym, zdaniem skarżącego, działalność pracodawcy nie może ograniczać aktywność funkcjonariuszy w działalność związkową, w obawie przed pogorszeniem ich sytuacji. Skarżący, powołując się na szczególny charakter regulacji zawartych w ustawie o związkach zawodowych, podniósł, że wprawdzie - co do zasady - sytuację służbową funkcjonariuszy Policji reguluje ustawa o Policji, niemniej jednak, w odniesieniu do wąskiej grupy funkcjonariuszy pełniących funkcję w związku zawodowym znajduje również zastosowanie ustawa o związkach zawodowych, która przyznaje im szczególną ochronę właśnie z racji pełnionej funkcji związkowej. Tym samym, skarżący zarzucił, iż zaprezentowana przez organy Policji obu instancji wykładania ww. przepisów pozostaje nie do pogodzenia z samym sensem i istotą ustawy o związkach zawodowych. Jednocześnie, skarżący - powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2010 r., sygn. akt P 4/10 - wskazał, iż ustawodawca ustanowił ochronę przewidzianą w art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, aby umożliwić pracownikom będącym działaczami związkowymi podejmowanie działań zmierzających do realizacji celów, dla których dany związek został powołany, tj. do obrony praw pracowników, ich interesów zawodowych i socjalnych. Pracownicy ci, jak zauważył skarżący powołując się na stanowisko Trybunału, z racji pełnionych funkcji, są szczególnie bezpośrednio narażeni na konflikty z pracodawcą, a w konsekwencji na działania zmierzające do ograniczenia ich aktywności w obronie interesów i praw pracowniczych bądź też na niebezpieczeństwo niekorzystnej zmiany warunków pracy lub płacy albo utratę zatrudnienia ze względu na ich działalność związkową. Przyczyną tych konfliktów jest przede wszystkim rozbieżność interesów ekonomicznych pracodawców i pracowników oraz niewywiązywanie się z obowiązków spoczywających na pracodawcach w zakresie zapewnienia pracownikom należytych, odpowiadających wymogom bezpieczeństwa i higieny pracy warunków pracy lub naruszenia uprawnień pracowniczych (zob. wyrok TK z dnia 7 kwietnia 2003 r., sygn. akt P 7/02, OTK ZU nr 4/ A/ 2003, poz. 29). Skarżący uznał zatem, iż zważywszy na cel, któremu ma służyć ochrona trwałości stosunku pracy, ustawodawca nie znalazł podstaw do różnicowania tej ochrony ze względu na podstawę stosunku pracy. Ponadto, skarżący zarzucił organom Policji obu instancji, iż wskazując na pierwszeństwo stosowania ustawy o Policji w odniesieniu do funkcjonariuszy – związkowców, nie przytoczyły one jednak żadnej argumentacji wskazującej na sprzeczność tych dwóch aktów prawnych, w tym w szczególności na sprzeczność art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego, brak jest w konsekwencji podstaw do uznania, że stosowanie wobec funkcjonariuszy - związkowców odwołanych z zajmowanego stanowiska art. 32 ust 1 ustawy o zawiązkach zawodowych kolidowało z regulacją zawartą w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, a także, by regulacja ta była sprzeczna z celami ustawy o Policji. Powyższe, zdaniem skarżącego, wynika z faktu, iż art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych zapewnia funkcjonariuszowi dodatkową ochronę przed jednostronną niekorzystną zmianą warunków płacy z racji pełnionej funkcji związkowej. Tym samym, skarżący uznał, że regulacja ta wzmacnia i rozszerza gwarancje ochronne zawarte w ustawie o Policji, zapewniając funkcjonariuszowi dodatkową ochronę przez cały okres pełnienia funkcji związkowej, wskazany w art. 32 ust.2 ustawy o związkach zawodowych Skarżący zarzucił również, iż organy Policji nie wskazały, w jaki sposób udzielenie przedmiotowej ochrony miałoby wpłynąć w sposób negatywny na realizację zadań Policji, a co za tym idzie na interes służby. Mając na względzie powyższe, skarżący uznał, że dokonana przez organy Policji obu instancji wykładnia przepisów prawa narusza zapewnione działaczom związku zawodowego gwarancje ochronne przed jednostronną niekorzystną zmianą warunków płacy. Jednocześnie, skarżący - odnosząc się do rozstrzygnięcia organu w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności spornego rozkazu - podniósł, iż natychmiastowa wykonalność wydanego z naruszeniem prawa rozkazu, powoduje znaczne obniżenie świadczeń funkcjonariusza, niezbędnych do utrzymania siebie i rodziny. Skarżący zauważył, że z racji pełnionej funkcji związkowej, nie może podjąć zajęcia zarobkowego, które pozwoliłoby uzupełnić ten ubytek w comiesięcznych dochodach. Tym samym, skarżący zarzucił, że natychmiastowa wykonalność skutkuje niepowetowaną szkoda w majątku i interesach skarżącego, której naprawienie może okazać się utrudnione w przyszłości. Skarżący podniósł ponadto, że rygor natychmiastowej wykonalności winien być stosowany wyjątkowo, czego nie uzasadnia stan faktyczny niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2018 r., skarżący, reprezentowany przez adwokata, uzupełniając swoje dotychczasowe stanowisko, powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 931/17, wskazując jednocześnie, iż w pełni zgadza się z wyrażonym w tym orzeczeniu poglądem WSA w Łodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K. B. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Główne Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w zaskarżonej części, a więc w części dotyczącej przyznania skarżącemu policjantowi od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenia w określonej wysokości (pkt 2 rozkazu personalnego organu pierwszej instancji) oraz w części dotyczącej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt 3 tego rozkazu personalnego) - nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Komendant Główny Policji, wydając sporny rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2017 r., nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - w sposób prawidłowy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, dlaczego uznał, że w przypadku skarżącego policjanta zachodzi przesłanka do przyznania mu od dnia [...] czerwca 2017 r. uposażenia w wysokości przysługującej skarżącemu przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], a także dlaczego - w świetle art. 108 § 1 k.p.a. - organ pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu z dnia [...] czerwca 2017 r. Według Sądu, organ odwoławczy, wydając zaskarżony rozkaz personalny, przede wszystkim jednoznacznie wykazał, dlaczego przy ustalaniu wysokości uposażenia przysługującego skarżącemu zachodziły zasadnicze przesłanki do zastosowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozwiązania zawartego w przepisie art. 6e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, bez możliwości zastosowania wobec strony skarżącej ochrony przewidzianej w art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych. Sąd uznał w konsekwencji, że Komendant Główny Policji - ustalając wysokość uposażenia przysługującego skarżącemu - dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepis art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Jednocześnie, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy, wydając sporny rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2017 r., nie dopuścił się naruszenia zarówno przepisów art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych w związku z art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, jak również art. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o związkach zawodowych, albowiem - wbrew zarzutom strony skarżącej - uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia przysługującego stronie skarżącej, uwzględnił specyfikę regulacji prawnej służbowego stosunku funkcjonariusza Policji, a także prawidłowo przyjął, iż regulacja zawarta w ustawie o Policji stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań ochronnych zawartych w ustawie o związkach zawodowych. Tym samym, Sąd uznał, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny - nie dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, zarówno brak naruszenia powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i właściwa ocena ustalonego stanu faktycznego, a w konsekwencji prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego zawartych zarówno w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak i ustawie z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, przesądzają o tym, iż organ odwoławczy, wydając zaskarżony rozkaz personalny, zasadnie przyjął, że Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo ustalił wysokość uposażenia przysługującego stronie skarżącej, nadając swojej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. Na wstępie, należy zauważyć, iż zgodnie z art. 6c ust. 3 ustawy o Policji, komendant wojewódzki Policji, na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji. W świetle art. 6e ust. 1 cyt. ustawy, odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 można w każdym czasie. Jak stanowi z kolei art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska. Policjant przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Zdaniem Sądu, uznać należy, że norma prawna określona w przepisie art. 6e ustawy o Policji ma charakter wyjątkowy, albowiem stanowi ona odstępstwo od generalnej reguły, że wynagrodzenie powiązane jest z aktualnie zajmowanym stanowiskiem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1386/13). Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie odwołanie skarżącego K. B. ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] i przeniesienie do dyspozycji, zgodnie z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, nastąpiło w konsekwencji wyboru wymienionego policjanta Przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] oraz w nawiązaniu do wniosku tego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów o zwolnienie skarżącego funkcjonariusza z obowiązku świadczenia służby z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. W związku natomiast z faktem, iż przeniesienie skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nastąpiło z dniem [...] grudnia 2016 r. (vide: rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.), stwierdzić należy, iż organ odwoławczy słusznie uznał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], wydając sporny rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2017 r., prawidłowo przyjął, iż okres 6 miesięcy, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, upłynął w dniu [...] czerwca 2017 r. Tym samym, zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie uznał, że od dnia [...] czerwca 2017 r. skarżący K. B. miał prawo do uposażenia w wysokości przysługującej mu na stanowisku, na które był mianowany przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], tj. na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Jednocześnie uznać należy, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], mając na względzie normę prawną wyrażoną w art. 37a pkt 2 ustawy o Policji, zasadnie zdecydował o pozostawieniu skarżącego w swojej dyspozycji, na okres zwolnienia z obowiązku wykonywania zadań służbowych, udzielonego na zasadach określonych w ustawie o związkach zawodowych, czego zresztą skarżący nie kwestionował. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje natomiast wysokość ustalonego skarżącemu K. B. uposażenia, po upływie okresu 6 miesięcy pozostawania w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i po otrzymywaniu w tym okresie uposażenia w wysokości, o której stanowi art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, tj. uposażenia na stanowisku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Należy zauważyć, że z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarżący K. B. pełni funkcję Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] oraz jest członkiem Prezydium tego Zarządu, a ponadto - zgodnie z Uchwałą nr [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów z dnia [...] listopada 2017 r. został objęty ochroną prawną wynikającą z art. 32 ust. 4 ustawy o związkach zawodowych. W tej sytuacji, uznać należy, iż organy Policji obu instancji zasadnie przyjęły, że sytuację prawną skarżącego policjanta, będącego działaczem związku zawodowego, regulują zarówno przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy ustawy o związkach zawodowych. W związku z tym, warto zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy o związkach zawodowych, do praw związkowych funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej i Służby Więziennej oraz strażaków Państwowej Straży Pożarnej, a także pracowników Najwyższej Izby Kontroli stosuje się odpowiednio przepisy niniejszej ustawy, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z odrębnych ustaw. W ocenie Sądu, należy uznać, że - wbrew stanowisku wyrażonemu przez stronę skarżącą - przepisami szczególnymi w stosunku do ustawy o związkach zawodowych są przepisy ustawy o Policji. Otóż, należy wskazać, że art. 67 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, iż policjanci mogą zrzeszać się w związku zawodowym policjantów. Z kolei art. 67 ust. 2 cyt. ustawy przewiduje, iż przepisy ustawy o związkach zawodowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że w Policji może działać tylko jeden związek zawodowy i związek ten nie ma prawa do strajku. Zdaniem Sądu, przepis art. 67 ustawy o Policji statuuje zatem "odpowiednie", a nie bezpośrednie stosowanie ustawy o związkach zawodowych, albowiem używając sformułowania "odpowiednio", ustawodawca założył konieczność uwzględnienia, w zakresie ochrony funkcjonariuszy pełniących funkcje związkowe, specyfiki stosunków służbowych w Policji, w szczególności zaś dyspozycyjności funkcjonariusza wobec przełożonych (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 538/05, czy też wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2219/13; podobnie: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt Il SA/Wa 1487/10). Jednocześnie, należy zauważyć, iż na gruncie art. 67 ust. 2 ustawy o Policji, generalne odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy o związkach zawodowych do praw związkowych funkcjonariuszy służb mundurowych oznacza, że przepisy tej ustawy mogą być stosowane wprost lub mogą być modyfikowane w celu dostosowania ich treści do specyfiki zatrudnienia w służbach mundurowych. W tej sytuacji, uznać należy, że organy Policji obu instancji słusznie stwierdziły, że pierwszeństwo w stosowaniu wobec skarżącego znajdują przepisy ustawy o Policji, zaś ustawa o związkach zawodowych może być uwzględniona tylko w takim zakresie, w jakim nie koliduje ona z przepisami pragmatyki służbowej (tj. ustawy o Policji), w tym z jej celami. Organy Policji obu instancji słusznie przyjęły ponadto, że w przypadku skarżącego uwzględnić należy także funkcję i zadania Policji oraz jej konstrukcję opartą na hierarchicznej podległości służbowej i dyspozycyjności funkcjonariuszy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2219/13). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1796/14, stwierdził, że z uwagi na charakter stosunku służbowego i uregulowania zawarte w ustawie o Policji, odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych (art. 67 ust. 2 ustawy o Policji) nie pozwala na przedłużenie okresu ochronnego, w którym policjant przez okres 6 miesięcy od odwołania ze stanowiska, ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3 cyt. ustawy). Dokonując wykładni rozumienia pojęcia "odpowiedniego stosowania przepisów prawa" - NSA uznał w powołanym wyżej wyroku, że ponieważ ustawa o Policji nie gwarantuje funkcjonariuszowi Policji po upływie kadencji w organach związku zawodowego powrotu na stanowisko z powołania, odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych czyni nieuprawnionym oczekiwanie, że po upływie 6 miesięcy, funkcjonariusz Policji będzie mógł oczekiwać ochrony uposażenia po upływie okresu, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, w wysokości innej, niż na ostatnim przed powołaniem, stanowisku z mianowania. NSA uznał bowiem, że przemawia za tym wykładnia systemowa. NSA stwierdził, że skoro można odwołać w każdym czasie powołanego funkcjonariusza Policji z wymienionych w art. 6e ust. 1 cyt. ustawy stanowisk i nie może ów funkcjonariusz Policji oczekiwać ochrony z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych, to nie może on również oczekiwać ochrony wynagrodzenia na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy związkach zawodowych, ponad okres, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Mając na względzie powyższy wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 1796/14, zgodzić się należy z twierdzeniem, iż uregulowania dotyczące ochrony wynagrodzenia, zawarte w ustawie o Policji, stanowią lex specialis w stosunku do uregulowań ochronnych, zawartych w ustawie o związkach zawodowych. Tym samym, zgodzić się należy ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, że z uwagi na administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego i uregulowania zawarte w ustawie o Policji, uznać należy, że odpowiednie stosowanie przepisów ustawy o związkach zawodowych (art. 67 ust. 2 ustawy o Policji) nie pozwala na przedłużenie okresu ochronnego, w którym policjant przez okres 6 miesięcy od dnia odwołania ze stanowiska, ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem (art. 6e ust. 3 ustawy o Policji). W konsekwencji, stwierdzić należy, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając jako organ pierwszej instancji, prawidłowo uznał, że po upływie okresu 6 miesięcy pozostawania skarżącego w dyspozycji i korzystania przez niego z przywileju, jakim jest ochrona uposażenia, o której mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, przyznać trzeba skarżącemu policjantowi uposażenie w wysokości przysługującej przed powołaniem na stanowisko I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...], tj. w 9 grupie uposażenia z mnożnikiem w wysokości 2,10 kwoty bazowej wynoszącej 1.523,29 złotych z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.200 złotych miesięcznie oraz dodatkiem służbowym w wysokości 1.600 złotych miesięcznie (1000 złotych ze stanowiska z mianowania, powiększonym o kwotę 600 złotych). W ocenie Sądu, nie można jednocześnie podzielić zarzutu strony skarżącej, jakoby w wyniku wydania obu spornych decyzji doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego funkcjonariusza Policji. Otóż, należy zauważyć, iż skarżący policjant był uprawniony do otrzymywania uposażenia w wysokości przyznanej na stanowisku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] jedynie przez okres 6 miesięcy, co wynika z art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. W tej sytuacji, uznać należy, że dokonując oceny, czy doszło do pogorszenia warunków płacy skarżącego, należy odnieść się do uposażenia, które ma przede wszystkim charakter stały, nie zaś okresowy. Tym samym, jak słusznie uznał organ odwoławczy, punktem odniesienia powinno być uposażenie pobierane na ostatnio zajmowanym przez skarżącego stanowisku z mianowania (a więc na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]), a nie na zajmowanym przez skarżącego stanowisku z powołania (a więc na stanowisku I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...]). Dokonując zatem porównania wysokości uposażenia przyznanego skarżącemu spornym rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. z uposażeniem otrzymywanym przez skarżącego na stanowisku Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], stwierdzić należy, że uposażenie skarżącego policjanta nie uległo obniżeniu, a tym samym, nie doszło do zarzucanego przez stronę skarżącą pogorszenia warunków płacy, co jednocześnie oznaczało brak obowiązku uzyskania zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej na zmianę warunków płacy skarżącego policjanta. W związku z powyższym, Sąd uznał, że organ pierwszej instancji, wydając przedmiotowy rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2017 r., zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa ustalił wysokość przysługującego skarżącemu uposażenia, przyjmując, iż uposażenie to w wysokości należnej przed odwołaniem skarżącego ze stanowiska I Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] przysługiwało mu wyłącznie przez okres 6 miesięcy, o którym mowa w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu, brak było w tej sytuacji jakichkolwiek podstaw do uznania, iż ochrona uposażenia, wskazana w art. 6e ust. 3 ustawy o Policji, mogła zostać w przypadku skarżącego rozszerzona na cały okres trwania kadencji Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...], a następnie również na okres, o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych. Sąd uznał ponadto, iż - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Wojewódzki Policji w [...] prawidłowo nadał spornemu rozkazowi personalnemu z dnia [...] czerwca 2017 r. rygor natychmiastowej wykonalności, przyjmując, iż zachodzi przesłanka "niezbędności" niezwłocznego wprowadzenia spornego rozstrzygnięcia w życie. W tej sytuacji, uznać należy, iż organ pierwszej instancji, nadając spornemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, prawidłowo rozważył kwestię ważnego interesu społecznego, nie naruszając przy tym pozostałych wymagań określonych w art. 108 § 1 k.p.a., a także uwzględniając dotychczasową praktykę orzeczniczą sądów administracyjnych w podobnych sprawach dotyczących stosunku służbowego policjantów. W tej sytuacji, Sąd uznał, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie dopuścił się - mogącego mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie, Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy - uzasadniając wysokość uposażenia przysługującego stronie skarżącej - dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 6e ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, działając w sposób zgodny zarówno z zasadą praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa, o której mowa w art. 8 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.