II SA/Wa 1540/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi B.G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] odmawiającą wydania B. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] września 2015 r. B. G. zwrócił się do organu I instancji z prośbą o wydanie pozwolenia na 5 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej. Wnioskodawca wykazał się przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego i posiadaniem podstawowych i selekcjonerskich uprawnień do wykonywania polowania. Do wniosku dołączył orzeczenia - psychologiczne z dnia [...] września 2015 r. nr [...] i lekarskie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] stwierdzające, że posiada zdolność do dysponowania bronią. W toku postępowania organ I instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci wypisu z Krajowego Rejestru Karnego, potwierdzającego, że B. G. nie jest skazany za przestępstwo oraz wywiadu środowiskowego, z którego wynikało, iż w miejscu zamieszkania posiadał on pozytywną opinię. Ustalono również, że w stosunku do wnioskodawcy odnotowano w 2011 r. dwie rejestracje procesowe w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstw z art. 291 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. Organ z urzędu powziął wiadomość, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął B. G. pozwolenie na broń myśliwską, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, z uwagi na jego prawomocne skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za przestępstwo umyślne z art. 157 § 1 k.k., polegające na naruszeniu czynności ciała innej osoby. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], a następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten wyrokiem z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1983/13 skargę na tę decyzję oddalił. Komendant Wojewódzki w [...] ustalił ponadto, że Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] umorzył warunkowo wobec strony postępowanie karne za popełnienie przestępstwa z art. 292 § 1 k.k. (paserstwo nieumyślne). W dniu 20 października 2015 r. B. G. zapoznał się z aktami sprawy. Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza WPA KWP w [...], który był obecny przy tej czynności, wymieniony pouczony o tym, iż decyzja zostanie wydana na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, zdenerwował się faktem, że może nie uzyskać pozwolenia na broń. Wskazana okoliczność, jak i to, że w przeszłości dopuścił się przestępstwa z art. 157 § 1 k.k. wzbudziła w organie I instancji wątpliwości co do tego, czy przyznanie B. G. prawa do broni nie będzie zagrażało bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. W związku z tym organ Policji skorzystał z przysługującego mu praw i zaskarżył przedstawione przez wymienionego orzeczenia psychologiczne i lekarskie. W wyniku ponownych badań B. G. uzyskał w trybie odwoławczym pozytywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] i negatywne orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdzające, iż nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną w myśl art. 15 ustawy obroni i amunicji. Mając powyższe ustalenia na uwadze, Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] maja 2016 r. podjął decyzję odmawiającą wydania B.G. pozwolenia na broń palną myśliwską, w której jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Od decyzji tej B. G. wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie przepisów k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP, poprzez posługiwanie się "kłamstwem, manipulacją, łamaniem przepisów prawa, inwigilacją i cwaniactwem". Odwołujący się zaprzeczył, jakoby w trakcie wizyty w WPA KWP w O. w dniu 20 października 2015 r. był zdenerwowany. Zarzucił ponadto organowi, iż nie uwzględnił żadnych jego żądań i wniosków składanych w toku postępowania, natomiast bezprawnie powołał się na jego skazanie, które uległo już zatarciu z mocy prawa oraz na negatywne dla niego orzeczenie lekarskie, wydane w trybie odwoławczym, gdy tymczasem winno być wzięte pod uwagę orzeczenie wydane w I instancji. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. orzekł jak na wstępie. Organ odwoławczy dostrzegł, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] częściowo błędnie wskazał podstawę prawną decyzji przywołując art. 10 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy obroni i amunicji, podczas gdy prawidłową, adekwatną do stanu faktycznego podstawę rozstrzygnięcia stanowi wyłącznie przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Komendant Główny Policji odnosząc się do meritum sprawy podniósł, iż zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Z tego względu każda osoba zainteresowana posiadaniem broni musi udowodnić, że ma do tego zdolność, co potwierdzają stosowne orzeczenia lekarskie i psychologiczne. W toku postępowania strona przedstawiła pozytywne, wydane jej w I instancji orzeczenia lekarskie i psychologiczne zdolność tę potwierdzające, jednakże organ I instancji skorzystał z możliwości złożenia od nich odwołań. W przypadku wnioskodawcy o złożeniu odwołania zdecydował fakt, iż w 2011 r. dopuścił się on przestępstwa z art. 157 § 1 k.k., polegającego na naruszeniu nietykalności cielesnej innej osoby, co spowodowało naruszenie czynności narządów jej ciała na okres powyżej 7 dni. Na tej bowiem podstawie organ powziął bowiem obawę, iż jego cechy psychofizyczne i stan zdrowia fizycznego i psychicznego mogą uniemożliwiać posługiwanie się bronią w sposób bezpieczny. Psycholog orzekający w sprawie B. G. w trybie odwoławczym podtrzymał wydane w I instancji pozytywne orzeczenie psychologiczne, natomiast lekarz upoważniony do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń po przeprowadzeniu badań w trybie odwoławczym wydał orzeczenie stwierdzające, że B. G. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Dla organów Policji tego rodzaju orzeczenie ma moc wiążąca, a zatem determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości wydania prawa do posiadania broni osobie, która uzyskała negatywne orzeczenie lekarskie, kwestionujące jej zdolność do posługiwania się bronią. Komendant Główny Policji podkreślił, iż kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Nie może więc być żadnej wątpliwości, że osoba, której takie prawo przyznano, daje gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. Jedną z tych gwarancji jest wprowadzony przez ustawodawcę wymóg posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią potwierdzony stosownymi orzeczeniami. Strona wymogu tego nie spełnia ponieważ uprawniony lekarz wydał jej w trybie odwoławczym orzeczenie negatywne co do możliwości posiadania przez nią broni. Słusznie zatem uczynił organ I instancji odmawiając jej na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wydania pozwolenia na broń. Przepis ten ma bowiem charakter obligatoryjny, a zatem wiąże organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku ustalenia, że jego przesłanki zostały spełnione. Ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji - dla ochrony interesu społecznego - innej niż odmowa wydania pozwolenia na broń możliwości. Odnosząc się do zarzutu strony, iż organ wybrał niekorzystne dla niej orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]. (tj. orzeczenie wydane w trybie odwoławczym, które zostało wydane z uchybieniem terminu do jego wydania i w wyniku przestępstwa), a nie uwzględnił przedstawionego przez nią pozytywnego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września nr [...], Komendant Główny Policji wyjaśnił, że organy Policji nie wywierają wpływu na lekarzy orzeczników w zakresie treści orzeczenia. Jeśli natomiast strona uważa, że w jej sprawie było inaczej, to może złożyć do organów ścigania zawiadomienie o przestępstwie z art. 231 k.k. Organy Policji nie są też uprawnione do wyznaczania terminu, w jakim orzeczenie ma być wydane, ani do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych spowodowało taką a nie inną treść orzeczenia. Nie posiadają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o pozwolenie na broń orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i w II instancji. Jeśli więc strona miała zastrzeżenia co do badań przeprowadzonych w trybie odwoławczym, to mogła się zwrócić w tej sprawie do organu uprawnionego do kontroli prawidłowości ich wykonywania i dokumentowania, tj. wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (art. 15i ustawy o broni i amunicji). Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez B. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji skarżący podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 106 k.k. i art. 7 Konstytucji RP, 2) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 106 § 2 i art. art. 1 pkt 1 k.p.a., 3) art. 9 k.p.a., 4) art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (DZ. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku karne uległy zatarciu, a zatem skarżący, zgodnie z prawem, jest osobą niekaraną (nie figuruje jako osoba karana w Krajowym Rejestrze Karnym). Także twierdzenia organu o zdenerwowaniu skarżącego podczas przeglądania akt sprawy nie zostało poparte żadnymi dowodami. Te zaś ustalenia organu zaważyły na decyzji o wniesieniu odwołań od korzystnych dla skarżącego orzeczeń (lekarskiego i psychologicznego). Pierwsze pismo w sprawie wniesionego przez organ Policji odwołania skarżący otrzymał w dniu [...] stycznia 2016 r. z Pracowni Psychologicznej " [...]" z [...], drugie zaś w dniu [...] lutego 2016 r. z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]. Komenda Wojewódzka Policji w [...] opłacił przedmiotowe odwołania dopiero w dniu [...] lutego 2016 r., choć powinna to uczynić wcześniej. Badania zaś zostały przeprowadzone dopiero w dniu [...] marca 2016 r. w Pracowni Psychologicznej w [...] i w dniu [...] marca 2016 r. w Instytucie Medycyny i Zdrowia Środowiskowego w [...]. W świetle zaś § 8 pkt 6 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia, badanie przeprowadzane przez lekarza jednostki badawczo - rozwojowej lub psychologa powinno być przeprowadzone w terminie nie dłuższym niż 30 dni licząc od dnia otrzymania odwołania przez podmiot odwoławczy. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie, niekorzystne dla strony orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, a wobec tego powinno być anulowane. Wówczas w obrocie prawnym pozostawałyby korzystne dla skarżącego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4 i potwierdzające, że może ona dysponować bronią, zaś w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący B. G. składając wniosek w dniu [...] września 2015 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przedstawił orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do jej posiadania z dnia [...] września 2015 r. oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...] września 2015 r. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o broni i amunicji. Z kolei według brzmienia § 8 ust. 1 obowiązującego w dacie orzekania rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm. – zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną /Dz.U. z 2015 r. poz. 2210/, postępowania w sprawie wydania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia przeprowadza się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń ...), od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie i przysługuje ono osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji (ust. 2), zaś właściwy organ Policji może je wnieść w terminie 45 dni od dnia otrzymania orzeczenia. W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] otrzymał ww. orzeczenie lekarskie i psychologiczne wraz z wnioskiem strony, który wpłynął do organu w dniu [...] września 2015 r. i w tej sytuacji składając odwołanie od przedmiotowych orzeczeń w dniu [...] października 2015 r. organ Policji zachował termin. Nie budzi również sporu, że w wyniku tego odwołania, dr n. med. E. A. – lekarz uprawniony do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (nr zaświadczenia [...]) – lekarz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stwierdził, iż B. G. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Natomiast na podstawie § 8 ust. 9 powołanego rozporządzenia z dnia [...] września 2000 r., orzeczenie lekarski wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Analizując powyższe należy stwierdzić, że celem przedstawionej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. Podkreślenia przy tym wymaga, iż użycie w treści cytowanego już wyżej art. 15 ust. 1 pkt 2) kategorycznego sformułowania: "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej" oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią lekarską. Zatem zarzuty podniesione w skardze należy uznać za bezzasadne. Organy Policji prowadząc postępowania administracyjne mające za przedmiot wydanie pozwolenia na broń, w jego toku zbierają materiał dowodowy i mają prawny obowiązek ustalić na ich podstawie, czy w sprawie nie występują przesłanki negatywne do wydania pozwolenia na broń. Natomiast te powinny być dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego, w tym o ustalenia poczynione w innych postępowaniach administracyjnych dotyczących pozwolenia na broń, których wnioskodawca był stroną. Tylko w takim przypadku organ Policji ma pełny obraz sytuacji i wiedzę, w jaki sposób zainteresowany korzystał z przyznanego mu wcześniej uprawnienia do posiadania broni i czy obecnie nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 4 i 6 ustawy o broni i amunicji. Podstawowym zaś dowodem dla oceny przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy będzie zawsze orzeczenie lekarskie i to niezależnie od tego, czy będzie to orzeczenie przedstawione przez stronę, czy też orzeczenie ostateczne wydane w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez stronę lub organ Policji. Zarówno strona i organ w sposób nieskrępowany mogą z uprawnienia do wniesienia odwołania skorzystać, i to bez potrzeby wyjaśniania przyczyn takiej decyzji. Należy ponadto dodać, że orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza upoważnionego w rozumieniu ustawy i wspomnianego rozporządzenia, ma charakter opinii wydanej przez biegłego ustanowionego i działającego na podstawie przepisów szczególnych, tzn. przepisów powołanego powyżej rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze należy kategorycznie stwierdzić, że orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest dla organu Policji niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 rozporządzenia, orzeczenia te są ostateczne. W konsekwencji organy Policji są nimi związane i nie mogą one dokonywać ich oceny. Niezależnie od powyższego dodać należy, że każde z tych orzeczeń z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich nawet, jeśli jest pozytywne, w konsekwencji dyskwalifikuje stronę do wydania pozwolenia na posiadanie broni. Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w powyższym rozporządzeniu, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego osoby ubiegającej się o broń lub takie pozwolenie posiadające, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie wydania lub cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni przeprowadzenie dowodu na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II OSK 1273/04 – LEX nr 189224), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd. Odnosząc się w szczególności do zarzutu przekroczenia jednomiesięcznego terminu do wydania orzeczenia przez lekarza w postępowaniu odwoławczym należy podkreślić, iż organ Policji, w świetle postanowień ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, nie ma jakiejkolwiek możliwości ingerowania w postępowanie dotyczące badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń lub posiadająca pozwolenie na broń oraz dokonywania kontroli sposobu wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Zatem organ Policji nie ocenia, czy prawidłowo i w jaki sposób procedowano w postępowaniu odwoławczym orzeczniczym lekarskim, jest bowiem związany końcowym orzeczeniem wydanym przez uprawnionego orzecznika. Kwestie podniesione w skardze nie obciążają organu. Mogły zaś, gdyby taką wolę skarżący przejawiał, stać się przedmiotem postępowania kontrolnego w trybie § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, albowiem kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Organ Policji na potrzeby wydania rozstrzygnięcia jest tylko zwiany treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego lub faktem jego braku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.