II SA/Wa 1540/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia dokumentu w formie kopii -oddala skargę - I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (zwany dalej: "Prezes IPN") decyzją z [...] czerwca 2018r. nr [...], na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z 18 grudnia 1998r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz.U. z 2016r. poz. 1575 ze zm., zwana dalej: "u.i.p.n."), po rozpatrzeniu odwołania I. D. (zwanej dalej: "Skarżącą"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w [...] (zwanej dalej: "Dyrektorem IPN") z [...] maja 2018r. nr [...] o udostępnieniu Skarżącej w formie kopii dokumentu znajdującego się na klatce nr [...] z rzędu [...] z mikrofiszy o sygn. [...]. W uzasadnieniu Prezes IPN wskazał, że Skarżąca wnioskiem z [...] maja 2018r. wystąpiła do Instytutu Pamięci Narodowej o udostępnienie dokumentów dotyczących ojca F. S. (zwany dalej: "Ojcem Skarżącej"), na podstawie art. 30 ust. 1 u.i.p.n. W wyniku kwerendy archiwalnej przeprowadzonej w zasobie archiwalnym IPN odnaleziono m.in. mikrofiszę o sygn. [...] dotyczącą Ojca Skarżącej. Dyrektor IPN [...] maja 2018r. na mocy ww. decyzji udostępnił Skarżącej kopię dokumentu znajdującego się na klatce nr [...] z rzędu [...] z mikrofiszy o sygn. [...], wskazując, że dokument objęty ww. decyzją został wytworzony przy udziale Ojca Skarżącej w związku czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora przy operacyjnym zdobywaniu informacji, przez co spełniono przesłanki określone w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. W uzasadnieniu wskazał, że oparł się wyłącznie na treści dokumentów znajdujących się w zasobie IPN, gdyż w trybie postępowania dotyczącego udostępniania dokumentów jest to jedyny dowód, jaki może być brany pod uwagę podczas ich kwalifikacji. Organ nie bada czy informacje zawarte w dokumentach dotyczących konkretnej osoby odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy, ani nie jest uprawniony do badania autentyczności dokumentów odnalezionych w wyniku kwerendy. Dokumenty zostały udostępnione Skarżącej, z uwagi na jej konstytucyjne uprawnienia, a dane zawarte w tych dokumentach nie ulegają zmianie, a IPN nie ma prawa do ich zniszczenia, prowadzenia wobec nich ekspertyz. Dyrektor IPN ocenił jedynie czy w zasobie IPN znajdują się dokumenty dotyczące Ojca Skarżącej. Skarżąca w odwołaniu stwierdziła m.in., że pomimo podpisania przez Ojca zobowiązania do współpracy nie przekazał on żadnych informacji organom bezpieczeństwa państwa, a samo zobowiązanie podpisał w wyniku szantażu. Skarżąca opisała też represje stosowane przez ówczesna władzę wobec Ojca. Zdaniem Prezesa IPN organ pierwszej instancji prawidłowo udostępnił Skarżącej dokument w formie kopii, gdyż spełniał on przesłanki wymienione w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. W aktach sprawy na klatce nr [...] z rzędu [...] z mikrofiszy o sygn. [...] znajduje się podpisane przez Ojca Skarżącej zobowiązanie z [...] marca 1949r., w którym zobowiązał się do zachowania w ścisłej tajemnicy tematyki prowadzonej współpracy z funkcjonariuszami Bezpieczeństwa Publicznego, treści prowadzonych rozmów, przekazywania informacji pod pseudonimem "[...]". Powyższe wskazuje, że jest to dokument wytworzony przy udziale Ojca Skarżącej w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego współpracownika przy operacyjnym zdobywaniu informacji. Dokument ten zawiera wszystkie elementy zobowiązania do współpracy z organami bezpieczeństwa państwa. Wyraża gotowość do aktywnej współpracy z aparatem bezpieczeństwa, udzielenia informacji, zachowania tajemnicy, posłużenie się pseudonimem. Prezes IPN podkreślił ponadto, że organ w decyzji wydanej na podstawie art. 31 ust. 1 u.i.p.n. nie rozstrzyga o współpracy z organami bezpieczeństwa państwa, a jedynie o formie udostępnienia dokumentów, z uwzględnieniem kryteriów wymienionych w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. Badanie czy osoba faktycznie była tajnym współpracownikiem organów państwa w rozumieniu art. 3a ust. 1 i 2 ustawy z 18 października 2006r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. z 2017r., poz. 2186 ze zm., zwana dalej: "u.u.i.") odbywa się w postępowaniu lustracyjnym. Ustaleń takich dokonuje prokurator Biura Lustracyjnego IPN lub prokurator oddziałowego biura lustracyjnego, a także właściwy sąd, przed którym toczy się postępowanie lustracyjne. Weryfikowanie treści dokumentów organów bezpieczeństwa państwa i dokonywanie ustaleń zmierzających do wyjaśnienia, czy współpraca odpowiadała legalnej definicji ustanowionej w u.u.i. odbywa się w postępowaniu lustracyjnym w trybie, w którym ustanowione są szczególne gwarancje procesowe dla osoby lustrowanej (w takim samym zakresie jak dla oskarżonego w postępowaniu karnym). Prezes IPN zwrócił też uwagę, że w postępowaniu o udostępnienie dokumentów, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, nie bada się autentyczności dokumentów, nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu ustalenia faktów opisanych w dokumentach. Organ w postępowaniu o udostępnienie dokumentów, na podstawie ich treści ocenia jedynie, czy dotyczyły one Ojca Skarżącej oraz czy zostały wytworzone przez niego lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji. W tym postępowaniu organ nie bada oryginalności i prawdziwości stwierdzeń zawartych w tych dokumentach. Nie jest uprawniony do ich weryfikowania i prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie prawdziwości zdarzeń podanych w dokumentach. Formułuje jedynie wnioski wynikające z treści odnalezionych dokumentów. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] lipca 2018r., uzupełnionej [...] września 2018r., Skarżąca wskazała, że Ociec był niewinną ofiarą systemu komunistycznego, był prześladowany i dręczony przez lata przez Służbę Bezpieczeństwa, w wyniku czego podpisał zobowiązanie z [...] marca 1949r. Ojciec nie może bez dodatkowych wyjaśnień, rehabilitacji itp. figurować w aktach IPN jako informator o ps. "[...]". Z "Raportu z wyłączenia z sieci" wynika, że Ojciec nie dostarczył materiałów organom bezpieczeństwa i pomimo podpisania zobowiązania o współpracy oświadczył, że żadnych wiadomości nie będzie dostarczał i za przewinienie gotów jest ponieść konsekwencje. Z ww. dokumentu wynika również, że jej Ojciec figurujący jako informator organów bezpieczeństwa państwa o ps. "[...]" - został wyłączony z sieci agenturalnej jako nienadający się do dalszej współpracy, gdyż jak stwierdzono "nie zmieni on swego zdania". Podkreśliła, że Ojciec po wyeliminowaniu był dalej rozpracowywany i opisała represje stosowane przez ówczesną władzę wobec Ojca, zwracając uwagę, że śmierć ojca i przedtem prześladowania przypadły na okres matury Skarżącej. Wskazała również, że jest lekarzem po operacji oczu i posiada odznakę honorową Działacza opozycji antykomunistycznej, krzyż Polonia Restituta nadany [...] września 2009r. 3. Prezes IPN w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i ponownie wyjaśnił, że prowadząc postępowanie nie rozstrzygał, jakie motywy kierowały Ojcem Skarżącej przy wyrażeniu woli współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa, ani jakimi motywami kierował się odmawiając dalszej współpracy. W sprawie należało zbadać ww. dokumenty i czy z ich treści wynika, że wytworzył je Ojciec Skarżącej lub czy wytworzono je przy Jego udziale w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora. Charakter i treść zobowiązania z [...] marca 1949r. "(...) zobowiązuje się współpracować z Urzędem Bezpieczeństwa Publicznego. "(...) tajemnicę mej współpracy zobowiązuje się zachować w ścisłej tajemnicy.", opatrzonego własnoręcznym podpisem Ojca Skarżącej i datą jednoznacznie wskazuje, że ww. dokument został wytworzony przez Ojca Skarżącej. 4. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, uzupełniła 14 listopada 2018r. ww. skargę, wskazując, że Jej intencją było zaskarżenie wyłącznie uzasadnienia decyzji z [...] czerwca 2018r., w której określa się jej Ojca jako tajnego współpracownika ówczesnych organów bezpieczeństwa. W świetle będących do dyspozycji IPN dokumentów nie jest to prawdą i stanowi to naruszenie prawa. Skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje zaskarżonej decyzji w zakresie udostępnienia materiałów dotyczących Ojca, ale nie zgadza się z treścią uzasadnień wydanych w sprawie decyzji i ze "sposobem postępowania IPN w niniejszej sprawie". Ojciec Skarżącej nie był tajnym współpracownikiem ani informatorem ówczesnych organów bezpieczeństwa, a dokonana ocena w tym zakresie jest wybiórcza i nieprawidłowa. Godzi też w dobre imię zarówno Skarżącej, jak i Jej tragicznie zmarłego Ojca. Zgodnie z art. 3a ust. 1 i 2 u.u.i. "Współpracą w rozumieniu ustawy jest świadoma i tajna współpraca z ogniwami operacyjnymi lub śledczymi organów bezpieczeństwa państwa w charakterze tajnego informatora łub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji. Współpracą w rozumieniu ustawy jest również świadome działanie, którego obowiązek wynikał z ustawy obowiązującej w czasie tego działania w związku z pełnioną funkcją, zajmowanym stanowiskiem, wykonywaną pracą lub pełnioną służbą, jeżeli informacje przekazywane były organom bezpieczeństwa państwa w zamiarze naruszenia wolności i praw człowieka i obywatela". Skarżąca zwróciła uwagę, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że współpraca, zgodnie z powyższym uregulowaniem, powinna spełniać łącznie pięć warunków: - musi polegać na kontaktach z organami bezpieczeństwa państwa i przekazywaniu informacji tym organom; - musi mieć charakter świadomy, co oznacza, że osoba współpracująca musiała zdawać sobie sprawę, iż osoba, z którą nawiązała kontakt, jest przedstawicielem jednej ze służb wymienionych w art. 2 ust. 1 u.u.i.; - powinna być tajna, co oznacza, że fakt nawiązania współpracy, a także jej przebieg, ma pozostać tajemnicą, w szczególności wobec tych osób i środowisk, których miały dotyczyć przekazywane informacje; - musi wiązać się z operacyjnym zdobywaniem informacji przez służby wymienione w art. 2 u.u.i.; - nie może ograniczać się do samej deklaracji woli, lecz powinna materializować się w świadomie podejmowanych konkretnych działaniach w celu urzeczywistnienia podjętej współpracy. W sprawie, kierując się powyższą definicją należy stwierdzić, że nie wypełniono dyspozycji ww. przepisu, a zatem nie można określać Ojca Skarżącej mianem tajnego współpracownika czy informatora służb bezpieczeństwa. Choć Ojciec podpisał zobowiązanie do współpracy, współpraca nie zmaterializowała się, gdyż Ojciec nigdy nie podjął jakichkolwiek działań w celu urzeczywistnienia jakiejkolwiek współpracy ze służbami bezpieczeństwa. Wynika to wprost z dokumentów dostępnych IPN a w szczególności z Raportu pracownika UB starszego referenta S. T. z [...] września 1951r. Mając na względzie treść tego raportu można zakwestionować także fakt, że Ojciec Skarżącej do współpracy ze służbami bezpieczeństwa świadomie i dobrowolnie się zobowiązał. Samo podpisanie dokumentu z [...] marca 1949r. nastąpiło pod wpływem szantażu. W opisanej sytuacji, przy pełnym dostępie do materiałów, Skarżąca oczekiwana rzetelność w działaniu IPN i interpretacji odnalezionych dokumentów, która winna skutkować tym, że informacja o tym, że Ojciec Skarżącej nie był tajnym współpracownikiem powinna być zamieszczona w dotyczących go dokumentach będących w posiadaniu IPN. Organy wydające decyzje na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 u.i.p.n. powinny opatrzeć je stosownym opisem i adnotacją, jednoznacznie wskazując i zaznaczając, że Ojciec Skarżącej w świetle art. 3a ust. 1 i 2 u.u.i. nie był tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa. Bez tego opisu i takiej adnotacji decyzje są dotknięte błędem w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych. Jest to tym bardziej istotne, że Skarżąca z uwagi na brak legitymacji do wszczęcia postępowania, nie ma możliwości zweryfikowania w postępowaniu lustracyjnym statusu jej ojca i jednoznacznego wykazania, że faktycznie rzecz biorąc nie był on tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 2. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. 3. Sąd stwierdza, że postawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Prezesa IPN stanowił przepis art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. w związku z art. 31 ust. 1 u.i.p.n. Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.i.p.n. każdy ma prawo wystąpić z wnioskiem do Instytutu Pamięci o udostępnienie do wglądu dotyczących go dokumentów będących w zasobach Instytutu Pamięci. Stosownie natomiast do art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. Instytut Pamięci udostępnia dokumenty, o których mowa w ust. 1, dotyczące wnioskodawcy lub kopie tych dokumentów, jeżeli stan fizyczny zachowania dokumentów nie pozwala na ich udostępnienie lub jeżeli o dostęp do tych samych dokumentów ubiega się jednocześnie wiele osób lub gdy dysponuje wyłącznie kopiami tych dokumentów, przy czym Instytut Pamięci udostępnia kopie dokumentów, o których mowa w ust. 1, dotyczących wnioskodawcy i wytworzonych przez wnioskodawcę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, iż o ile wnioskowane przez osobę uprawnioną dokumenty znajdują się w zasobach IPN w oryginale, w dobrym stanie i nie ubiega się o wgląd do nich w tym samym czasie wiele osób, to właściwy organ IPN ma obowiązek zbadać dokumenty w oryginale. Jest to zasada. Właściwy organ IPN przed udostępnieniem dokumentów, stosownie do art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. powinien też, na podstawie informacji zawartych w dokumentach, ocenić czy dokumenty, o które wystąpiono: a) dotyczą wnioskodawcy i b) zostały wytworzone przez tę osobę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jej pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji. Tylko wówczas, gdy właściwy organ IPN stwierdzi wystąpienie ww. przesłanki z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n., może udostępnić ww. dokumenty w kopii, na podstawie art. 31 ust. 1 u.i.p.n. Udostępnienie wnioskowanych dokumentów przybiera postać decyzji administracyjnej o udostępnieniu. Warto podkreślić, że w decyzji tej muszą być wskazane okoliczności o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n., bo inaczej Skarżąca nie mogłaby otrzymać ww. dokumentów w drodze udostępnienia administracyjnego. W ocenie Sądu, Prezes IPN, a wcześniej Dyrektor IPN w wydanych w sprawie decyzjach administracyjnych prawidłowo zakwalifikowali dokument znajdujący się na klatce nr [...] z rzędu [...] z mikrofiszy o sygn. [...] - do dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n., mając na względzie wyłącznie jego treść. Dokument ten wytworzyła osoba, o której mowa w tym przepisie, w ramach czynności, o których mowa w tym przepisie i został on podpisany przez Ojca Skarżącej. W związku z tym, organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. w związku z art. 31 ust. 1 u.i.p.n., udostępniając Skarżącej w formie decyzji administracyjnej kopie ww. dokumentu. Istotne w sprawie jest to, że przedmiotem postępowania zainicjowanego przez Skarżącą w trybie art. 30 ust. 1 u.i.p.n. było odnalezienie i udostępnienie dokumentów dotyczących jej Ojca. W tym tylko celu organy administracyjne, kierując się treścią ww. przepisu art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n., zobowiązane były ocenić czy Ojciec Skarżącej wypełniał przesłankę wskazaną w tym przepisie. Inaczej niemożliwe byłoby uruchomienie szczególnego trybu udostępnienia dokumentów znajdujących się w zasobach IPN. Zdaniem Sądu zasadne i prawidłowe w świetle ww. przepisów było ponadto stanowisko zarówno Prezesa IPN, a wcześniej Dyrektora IPN, że w postępowaniu zmierzającym do udostępnienia dokumentów znajdujących się w zasobie IPN, organ administracyjny nie jest uprawniony do badania autentyczności odnalezionych, w wyniku przeprowadzonej kwerendy, dokumentów ani badania czy osoba, która podpisała dokument działała pod przymusem czy też nie, jak również czy wywiązała się ze współpracy z organami bezpieczeństwa czy też nie. IPN nie odpowiada też za treść dokumentu, którego nie wytworzył, a które jedynie miał obowiązek udostępnić Skarżącej, po sprawdzeniu czy dokument ten spełnia przesłankę z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. W tym tylko kontekście w zaskarżonej decyzji Prezesa IPN na s. 2 oraz w poprzedzającej ją decyzji Dyrektora IPN na s. 1-3 zawarto informacje, że ww. dokument został wytworzony przy udziale Ojca Skarżącej w związku czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora przy operacyjnym zdobywaniu informacji, przez co spełniono przesłanki określone w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. i możliwe było jego udostępnienie Skarżącej. Sąd podkreśla ponadto, że w trybie postępowania dotyczącego udostępniania dokumentów ww. kopia klatki mikrofiszy stanowiła jedyny dowód, który mógł być brany pod uwagę przez właściwe organy IPN podczas ich kwalifikacji w trybie art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. w związku z art. 31 ust. 1 u.i.p.n. Organy, który wydały w sprawie ww. decyzje administracyjne nie badały więc ani czy informacje zawarte w ww. dokumencie, dotyczącym konkretnej osoby – Ojca Skarżącej - odpowiadały rzeczywistemu stanowi rzeczy, ani nie były ponadto uprawnione do badania autentyczności dokumentów odnalezionych w wyniku kwerendy. Dane, które zawiera ww. dokument nie ulegają zmianie w postępowaniu o udostępnienie Skarżącej wnioskowanych przez nią dokumentów. W trybie art. 31 ust. 1 u.i.p.n. w związku z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. nie prowadzi się również innych badań dotyczących udostępnianego dokumentu. Rozstrzyga się jedynie kwestię możliwości oraz formę udostępnienia wnioskowanych dokumentu/ów. Kwestia zaś oceny wartości materialnych dowodów ewentualnej współpracy Ojca Skarżącej nie może być rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 31 ust. 1 u.i.p.n. Sąd stwierdza ponadto, że Prezes IPN, kierując się zasadami wynikającymi z art. 8 i art. 11 k.p.a., jak również mając na względzie ponawiane przez Skarżącą zarzuty o niewzięciu pod rozwagę podnoszonych okoliczności (w tym szantażu i braku podjęcia faktycznej współpracy przez Ojca Skarżącej z organami bezpieczeństwa), wskazał na możliwe tryby przewidziane w przepisach u.u.i., czyli innej ustawy niż ta, która stanowiła podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Sąd wskazuje ponadto, że stanowisko organów administracji, działających na podstawie ww. przepisów art. 30 ust. 2 pkt 1 u.i.p.n. w związku z art. 31 ust. 1 u.i.p.n. znajduje potwierdzenie w ugruntowany stanowisku judykatury, w tym w powołanych w wydanych w sprawie orzeczeniach WSA, jak również w wyrokach NSA (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2013r. sygn. akt I OSK 2332/12). Tym samym, przy wydaniu zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, nie doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do zarzutów skargi niedotyczących bezpośrednio zaskarżonej decyzji, wskazując przy tym, że w postępowaniu nie istnieje możliwość uwzględnienia wniosków Skarżącej zmierzających do zobowiązania organu do podjęcia określonych działań. Sąd nie jest również uprawniony do oceny, czy Ojciec Skarżącej był tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa, czy też nie. 4. Sąd, mając na uwadze powołane okoliczności, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.