II SA/Wa 1545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. D. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z [...] lipca 2015 r. uchyliła orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z [...] marca 2015 r. w części dotyczącej rozpoznań schorzeń i rozpoznała u badanego S.D.: 1) prawoboczne wypukliny Th3-4, Th5-6 uciskające worek opony twardej, lewoboczną wypuklinę C5-6 uciskającą worek opony twardej, lewoboczną przepuklinę Th8-9 uciskającą worek opony twardej, korzenie nerwowe po stronie lewej, i modelujące rdzeń kręgowy – § 34 pkt 5 2) hiperbilirubinemię okresową – § 44 pkt 10 3) bliznę pooperacyjną prawego podbrzusza – § 3 pkt 1. W pozostałym zakresie dotyczącym uznania stronę badaną za niezdolną do zawodowej służby wojskowej w charakterze kandydata do [...] – kategoria N – w związku z rozpoznaniem opisanym w pkt 1 – utrzymała w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że rozpoznania dokonał opierając się na badaniu strony przy pomocy rezonansu magnetycznego (MR), które to badanie ma charakter nadrzędny nad innymi badaniami i innymi metodami radiologicznymi. Podkreślił, że rozpoznanie dokonane w pkt 1 świadczy o istnieniu u badanego choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa. Ta choroba, nawet znajdując się w stadium gdy nie daję jeszcze objawów bólowych, stanowi zaś o zakwalifikowaniu badanego do kategorii N. Choroba zwyrodnieniowa ma bowiem charakter postępujący wraz z wiekiem i wraz ze zużywaniem się struktur chrzęstnych i kostnych. Pojawiać się wtedy zaczną bóle zarówno podczas stania, jak i chodzenia. Od powyższego orzeczenia skargę do tutejszego Sądu wywiódł S.D., wnosząc o jego zmianę lub uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: - błędne zastosowanie nieobowiązującego w dniu orzekania rozporządzenia MON z 2010 r., - błędne niezastosowanie załącznika nr 2 § 34 pkt 5 ww. rozporządzenia, - naruszenie art. 7 K.p.a. Strona wniosła m.in. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego na okoliczności związane z jej stanem zdrowia. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, iż od 2014 r. ukierunkowała swój rozwój zawodowy na służbę w charakterze personelu [...]. W związku z tym, w ocenie skarżącego, organ winien kwalifikować go według załącznika nr 2 do rozporządzenia MON. Strona podała też, iż brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że jej stan zdrowia w przyszłości się pogorszy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ nie naruszył przepisów prawa przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia i czy wyczerpująco wyjaśnił motywy swego działania. Sąd administracyjny nie posiadał zaś uprawnienia do merytorycznej weryfikacji trafności rozstrzygnięcia wydanego przez Komisję Lekarską. Nie miał tez możliwości jej weryfikacji poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego. W tego typu instrumentarium procesowo-dowodowe ustawodawca nie zaopatrzył bowiem sądu administracyjnego, wskazując w treści art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów (...). Ustawodawca nie dopuścił zaś możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez sąd administracyjny w szerszym zakresie. Stąd więc wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, nie znajdował oparcia w przepisach regulujących postępowanie przed tutejszym Sądem, a więc nie mógł zostać uwzględniony. Przechodząc zaś już do meritum sprawy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżone orzeczenie jawiło się jako poprawne. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił podstawy faktyczne rozpoznania, zwracając szczególną uwagę na badanie diagnostyczne MR. Wyjaśnił też powody, dla których osoba ze stwierdzonymi w pkt 1 rozpoznania schorzeniami, nie może być uznana za zdolną do służby wojskowej i to mimo tego, że w chwili obecnej nie odczuwa jeszcze dolegliwości bólowych. Wyjaśnienie w powyższym zakresie tutejszy Sąd uznał za jasne i klarowne, oraz pozostające w zgodzie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wbrew twierdzeniom skargi, organ wydając skarżone rozstrzygnięcie prawidłowo odnosił się do treści rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...) (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80). Organ pierwszej instancji wydał bowiem orzeczenie w dniu [...] marca 2015 r. Zgodnie zaś z § 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (...) (Dz. U. z 2015 r., poz. 761) – obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, sprawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, prowadzi się według przepisów dotychczasowych. Skoro więc przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte pod rządami rozporządzenia z 2010 r., to organ odwoławczy był zobowiązany do tego, aby procedować w oparciu o jego regulacje – co też prawidłowo uczynił. Za poprawne należało też uznać działanie organu, polegające na ocenianiu zdolności skarżącego do służby wojskowej przez pryzmat regulacji znajdującej się w załączniku nr 1 do rozporządzenia MON z 2010 r. Załącznik ten odnosi się bowiem do kandydatów do służby wojskowej, a skarżący takim właśnie kandydatem był. Nadto załącznik nr 1 znajdował też zastosowanie w przypadku badania zdolności do zawodowej służby wojskowej w charakterze personelu naziemnego zabezpieczenia lotów. Odnosi się on bowiem do "poszczególnych rodzajów sił zbrojnych". Obejmuje więc swym zakresem także specjalność wskazywaną przez skarżącego. Jako pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie należało potraktować podnoszoną przez skarżącego okoliczność, iż od 2014 r. ukierunkował swój rozwój zawodowy na służbę w charakterze personelu [...]. Komisje lekarskie orzekające w sprawie zdolności strony do służby wojskowej były bowiem związane zakresem badania oznaczonym w skierowaniu. Skierowanie z [...] marca 2015 r. do Rejonowej Komisji Lekarskiej nie oznaczało zaś tak wąskiego zakresu badania. Wojskowa Komisja Uzupełnień zwróciła się w nim do Komisji Lekarskiej o ustalenie aktualnej zdolności do zawodowej służby wojskowej kandydata do [...]. Prawidłowo więc organy lekarskie badały ogólną zdolność kandydata do służby wojskowej nie ograniczając się do badania tej zdolności tylko w zakresie wąskiej specjalizacji. Niezależnie od powyższego, Komisje Lekarskie nie mogły badać strony w tak wąskim zakresie również dlatego, że nie pełni on jeszcze służby wojskowej, a jest dopiero kandydatem do tej służby. Znajdował więc w stosunku do niego zastosowanie wyłącznie załącznik nr 1 do rozporządzenia MON z 2010 r., który nie zawiera tak szczegółowego rozróżnienia, jak załącznik nr 2 do ww. rozporządzenia. Na marginesie dodać też należało, iż jako niezrozumiały jawił się zarzut skargi, iż w stosunku do strony organ winien zastosować przepis § 34 pkt 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia MON z 2010 r. Niezależnie bowiem od wyżej podniesionych argumentów wyjaśniających powody niemożliwości stosowania wobec strony tego załącznika, wskazany przez skarżącego przepis obliguje Komisje Lekarskie do przyznania osobie badanej kategorii N. Stosowanie więc tego przepisu, jaki skarżący wskazał w skardze, nie zmieniłoby jego sytuacji w zakresie ustalonej zdolności do służby wojskowej. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).