II SA/Wa 1547/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Adam Lipiński (spr.), , Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] marca 2016 r., cofającą Z. P. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W podstawie prawnej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2, 3, 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął Z. P. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, albowiem uzyskał ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że wymieniony nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w rozumieniu art. 15 ustawy. W odwołaniu Z. P. zarzucił organowi I instancji obrazę prawa procesowego - art. 7 Kpa i prawa materialnego - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2, 3, 4 ustawy o broni i amunicji, albowiem decyzja została oparta o wadliwe orzeczenia lekarskie i psychologiczne. Stronia uzyskała korzystne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, natomiast przeprowadzone - wskutek wniesionych przez organ odwołań od tych korzystnych orzeczeń - badania lekarskie i psychologiczne zostały przeprowadzone nieprofesjonalne oraz nierzetelne. Dlatego strona wystąpiła o przeprowadzenie kontroli wydanych ostatecznych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego. Komendant Główny Policji zwrócił się do o udzielenie informacji z jakim skutkiem została zakończona wskazana w odwołaniu kontrola orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W odpowiedzi Zastępca Dyrektora Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. poinformował Komendanta Głównego Policji, iż w przypadku Z. P. brak jest danych świadczących o wystąpieniu nieprawidłowości w procedurze badawczej przeprowadzonej w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., które skutkowałyby koniecznością zarządzenia kontroli doraźnej tego podmiotu w zakresie sprawdzenia prawidłowości przeprowadzenia jego badań lekarskiego i psychologicznego. W tym stanie sprawy Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji za prawidłowe. Argumentował, iż osoba chcąca posiadać pozwolenie na broń musi mieć zdolność do jej posiadania, potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Jeżeli orzeczenia te dyskwalifikują osobę posiadającą pozwolenie na broń, pozwolenia takiego nie może ona posiadać, nawet w przypadku, gdyby inne okoliczności, określone w ustawie, przemawiały na jej korzyść. W ocenie organu odwoławczego, Komendant Wojewódzki Policji w K., zgodnie z prawem, pismem z dnia [...] listopada 2015 r. wezwał stronę do przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających jej zdolność do dysponowania bronią palną. Komendant Wojewódzki Policji w K. miał również prawo odwołać się od przedłożonych przez stronę orzeczeń. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Z. P. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią palną w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, o czym świadczą wydane w II instancji przez upoważnionych lekarza i psychologa (na skutek wniesionych przez organ I instancji odwołań z dnia [...] grudnia 2015 r. od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r) orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i psychologiczne nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne organu II instancji są niepodważalne. Negatywne dla strony ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne wiążą organy Policji, co do ustalenia istnienia przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Organy Policji, będąc związane takimi orzeczeniami, nie mogą dokonywać ich oceny, czy też ich weryfikowania. Również w istniejącym stanie faktycznym i prawnym, nie jest możliwe skierowanie strony na ponowne badania, ponieważ procedura ustalania jej zdolności do dysponowania bronią zakończyła się wraz z uzyskaniem orzeczeń wydanych w II instancji. Z. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w niepodjęciu przez organ wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie kontroli w zakresie wykonania i udokumentowania badania lekarskiego i psychologicznego przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., przy uczestnictwie Z. P.; b) art. 80 Kpa., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu za udowodnioną okoliczność, że Z. P. powinien mieć cofnięte pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, podczas gdy jak wynika z zaświadczenia psychologicznego i lekarskiego przedłożonego przez skarżącego, nie ma przeciwskazań do dalszego posiadania przedmiotowego pozwolenia, 2. powyższe naruszenia w konsekwencji doprowadziły do naruszenia przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 2- 4 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, że Z. P. jest osobą wymieniona w art. 15 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, wykazującą istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, podczas gdy z zaświadczeń lekarskich przedłożonych przez skarżącego, jak i ustnej opinii lekarzy Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. wynika, iż Z. P. nie wykazuje dysfunkcji pod względem psychologicznym, jak i ogólnym, co bezsprzecznie świadczy, iż powinien on w dalszym ciągu posiadać pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Wskazując na powyższe zarzuty Z. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przepisy powołanej ustawy o broni i amunicji, wymagają od osób chcących uzyskać lub zachować pozwolenie na broń palną odpowiedniej zdolności psychofizycznej do dysponowania tą bronią. Ocenę, czy taka okoliczność zachodzi wydają upoważnieni lekarze i psycholodzy, poprzez przeprowadzenie stosownych badań i wydanie orzeczeń lekarskich. Ustawodawca w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wyraźnie stwierdził, że właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Brak takiej zdolności, jako okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, skutkuje z woli ustawodawcy odmowa wydania pozwolenia lub cofnięciem prawa do broni. Należy podkreślić, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy ma charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Organy Policji nie posiadają żadnych uprawnień do interpretowania i wykładni wydanych w powyższym zakresie orzeczeń medycznych i są tymi orzeczeniami związane. W niniejszej sprawie skarżący istotnie uzyskał korzystne dla siebie orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne, potwierdzające jego zdolność do dysponowania bronią palną- to jest orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. i orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Jednakże oba te orzeczenia nie uzyskały przymiotu ostateczności i na skutek odwołań, wniesionych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., zostały uchylone niekorzystnymi dla skarżącego orzeczeniami Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - to jest orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i psychologicznym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w II instancji są niepodważalne (porównaj wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07). Nadto prawidłowość tych orzeczeń została potwierdzona pismem Zastępcy Dyrektora Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. informujacym, iż w przypadku Z. P. brak jest danych świadczących o wystąpieniu nieprawidłowości w procedurze badawczej przeprowadzonej w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., które skutkowałyby koniecznością zarządzenia kontroli doraźnej tego podmiotu w zakresie sprawdzenia prawidłowości przeprowadzenia jego badań lekarskiego i psychologicznego z dnia [...] lutego 2016 r. i z dnia [...] lutego 2016 r. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organy Policji obu instancji prawa materialnego, wobec jednoznacznie brzmiącego art. art. 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i jednoznacznie określonych obligatoryjnych obowiązków Policji w przypadku utraty przez stronę zdolności do posiadania broni palnej z punktu widzenia medycznego i psychologicznego. Również chybione są zarzuty naruszenia prawa procesowego, to jest art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa., albowiem w przedmiotowej sprawie nie doszło do ich naruszenia przez organy Policji. W szczególności, wobec związania organów Policji treścią orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego, wydanych w II instancji, brak jest jakiegokolwiek możliwości analizowania w materiale dowodowym sprawy wcześniejszych orzeczeń organów lekarskich pierwszej instancji, przedstawionych przez skarżącego, które zostały uchylone. Nadto w istniejącym stanie prawnym, nie jest możliwe skierowanie strony na ponowne badania, ponieważ procedura ustalania jej zdolności do dysponowania bronią zakończyła się wraz z uzyskaniem orzeczeń wydanych w II instancji. Trafne jest także twierdzenie organu odwoławczego, iż Komendant Wojewódzki Policji w K., zgodnie z prawem, pismem z dnia [...] listopada 2015 r. wezwał stronę do przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających jej zdolność do dysponowania bronią palną. Komendant Wojewódzki Policji w K. miał również prawo odwołać się od przedłożonych przez stronę orzeczeń. Takie działania organu pierwszej instancji uznać należy za uzasadnione, z uwagi na fakt, iż Komendant Wojewódzki Policji w K. postępowanie w niniejszej sprawie wszczął wobec powzięcia informacji, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o popełnienie przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajowej, tj. o czyny z art. 200 § 1, art. 197 § 2 i art. 297 § 1 Kodeksu karnego i do Sądu Rejonowego w O. wpłynął w tych sprawach (art. 200 § 1 i art. 197 § 2 Kk.) akt oskarżenia przeciwko skarżącemu - sprawa ta w chwili wydawania decyzji administracyjnych nie została zakończona. Dlatego, niezależnie od wyniku postępowania karnego, zarówno zażądanie od strony przedstawienia aktualnych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających zdolność do dysponowania bronią palną, jak i wniesienie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odwołania od nieostatecznego orzeczenia lekarskiego i nieostatecznego orzeczenia psychologicznego było w tym aspekcie sprawy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak najbardziej uzasadnione i służyło dogłębnemu jej wyjaśnieniu. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy Policji obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.