II SA/Wa 1547/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube, Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. o odmowie przyznania A. K. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. A. K. zwróciła się do Burmistrza [...] o przyznanie dodatku mieszkaniowego. We wniosku stwierdziła m.in., że prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe, z przedłożonej zaś dokumentacji wynika, że w okresie grudzień 2017 r. - luty 2018 r. gospodarstwo to osiągnęło średni miesięczny dochód w wysokości 1.242 zł. Organ podał, że zgodnie z dyspozycją art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 180 z późn. zm.), dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Stosownie do ust. 2, przy wydawaniu decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego uwzględnia się kwotę najniższej emerytury obowiązującą w dniu złożenia wniosku, ogłaszaną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", na podstawie art. 94 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm.). Organ przytoczył treść art. 6 ust. 8 i art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że średni miesięczny dochód na osobę dwuosobowego gospodarstwa domowego A. K. w okresie grudzień 2017 r. - luty 2018 r. wyniósł 1 242 zł (emerytura skarżącej oraz wspólnie zamieszkującego R. W.). Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.)., od dnia 1 marca 2016 r. kwota najniższej emerytury, z zastrzeżeniem art. 24a ust. 6, art. 54, art. 54a ust. 2 i art. 87 oraz renty rodzinnej wynosiła 1029,80 zł miesięcznie (komunikat Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent - M.P.. poz. 216). Tym samym średni miesięczny dochód na osobę gospodarstwa domowego A. K. nie przekroczył kwoty określonej w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (1 287,25 zł), dochód ten był równocześnie niższy od 150 % kwoty najniższej emerytury (1 544,70 zł). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymując. Zgodnie z ust. 2., jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1 jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości: 1) 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 2) 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2-4-osobowym; 3) 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym. Organ stwierdził, że w przypadku A. K. 15 % dochodów jej gospodarstwa domowego wynosi 372,60 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal, a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3 ustawy. Organ przytoczył treść art. 6 ust. 4 i ust. 4a ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wskazał, że zgodnie z zawiadomieniem o wysokości opłat z dnia [...] marca 2018 r., opłata za mieszkanie wynosi 371,02 zł (od wydatków w kwocie 385,78 zł odjęto podatek od nieruchomości oraz ubezpieczenie lokalu). Powierzchnia normatywna w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 40 dla 2 osób. W przedmiotowej sprawie powierzchnia użytkowa zajmowanego przez A. K. lokalu mieszkalnego jest mniejsza od normatywnej powierzchni przewidzianej dla dwóch osób tj. od 40 m2, zatem dodatek mieszkaniowy należało ustalić jako różnicę między wydatkami ponoszonymi za ten lokal tj. wskazaną wyżej kwotą 371,02 zł, a kwotą ustaloną na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, stanowiącą 15 % dochodów gospodarstwa domowego strony. Skoro 15 % kwoty dochodu gospodarstwa domowego wynosi 372,60 zł. zaś wydatki strony wynoszą 371,02 zł oznacza to, że skarżącej dodatek mieszkaniowy nie przysługuje. Przyczyną odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego jest zatem zbyt niski udział własny w wydatkach mieszkaniowych w odniesieniu do uzyskanych dochodów. W świetle powyższego, brak jest podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że zdaje sobie sprawę z faktu, iż przekroczenie kwoty upoważniającej do otrzymania dodatku mieszkaniowego wynosi 1,58 zł. Niemniej przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie dają możliwości przyznania dodatku w sytuacji jakiegokolwiek przekroczenia wartości wskazanych w ustawie. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. stała się przedmiotem skargi A. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wskazała na trudną sytuację zdrowotną i finansową. Podniosła, że emerytura R. W. nie powinna być brana pod uwagę, albowiem ze względu na swoją sytuację zdrowotną nie może on partycypować w kosztach czynszu. Zwróciła się o przywrócenie prawa do dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Pełnomocnik z urzędu na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 3 kwietnia 2019 r. poparła skargę. Zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 80 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Organ dokonał w sprawie prawidłowych ustaleń stanu faktycznego i należycie rozważył cały zgromadzony materiał dowodowy. Dokonał jego wszechstronnego rozpatrzenia i prawidłowo ocenił. Skarżąca we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego podała, że w gospodarstwie domowym pozostają dwie osoby. Organ prawidłowo ustalił, że średni miesięczny dochód na osobę dwuosobowego gospodarstwa domowego w okresie grudzień 2017 r. - luty 2018 r., a zatem w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku z [...] marca 2018 r., wyniósł 1 242 zł. Kwota najniższej emerytury wynosiła 1029,80 zł, zatem średni miesięczny dochód na osobę w gospodarstwie domowym nie przekroczył kwoty określonej w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (1 287,25 zł), dochód ten był równocześnie niższy od 150 % kwoty najniższej emerytury (1 544,70 zł). Prawidłowo organ zastosował też art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i właściwie wyliczył, że 15% dochodów gospodarstwa domowego stanowi kwota 372,60 zł. W sprawie ustalono, że wydatki na lokal wynoszą 371,02 zł. Od podanych przez wnioskodawczynię wydatków w wysokości 385,78 zł organ odjął podatek od nieruchomości i ubezpieczenie lokalu, co było działaniem zgodnym z art. 6 ust. 4 a pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z którym, nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu m.in. ubezpieczeń i podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 9 powołanej ustawy, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal, a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3 ustawy. Organ prawidłowo wskazał, że powierzchnia użytkowa zajmowanego przez wnioskodawczynię lokalu mieszkalnego jest mniejsza od normatywnej powierzchni przewidzianej dla dwóch osób tj. od 40 m2. Zasadnie wskazał, że dodatek mieszkaniowy należało ustalić jako różnicę między wydatkami ponoszonymi za ten lokal tj. kwotą 371,02 zł, a kwotą ustaloną na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy, stanowiącą 15 % dochodów gospodarstwa domowego strony. Biorąc pod uwagę, że 15 % kwoty dochodu gospodarstwa domowego stanowi kwota 372,60 zł, zaś wydatki strony wynoszą 371,02 zł, zasadnie organ stwierdził, że brak było podstaw do przyznania dodatku mieszkaniowego. W sprawie nie naruszono art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. Niezależnie od zrozumienia dla przedstawionej w skardze trudnej sytuacji skarżącej i osoby pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zrozumiałe jest, że skarżąca, która dotychczas otrzymywała dodatek mieszkaniowy, chciałaby nadal go otrzymywać. Organ ustalając, czy dodatek ten przysługuje, nie naruszył jednakże przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych, jak i przepisów prawa procesowego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku.