II SA/Wa 1547/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi S. M. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie ukarania karą nagany oddala skargę Zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z [...] lipca 2024 r. Komendant Główny Policji (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KGP") po rozpatrzeniu odwołania S. M. (dalej jako: "obwiniony" lub "skarżący" od orzeczenia Komendanta Centralnego [...] (dalej jako "organ I instancji") nr [...]z [...] marca 2024 r., działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, z poźn. zm., dalej jako "ustawa o Policji"), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o uznaniu obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej nagany. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych sprawy o klauzuli "poufne" oraz z uzasadnień rozstrzygnięć organów obu instancji wynika, że obwiniony będąc wyznaczonym do prowadzenia spraw operacyjnych o wskazanych kryptonimach naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z pkt 17 i 18 zakresu obowiązków Karty Opisu Stanowiska Pracy z [...] września 2022 r. i art. 132 c ustawy o Policji. Powyższe zaś ustalono na podstawie notatek służbowych z [...] grudnia 2023 r. i 9 stycznia 2024 r. wskazanych funkcjonariuszy Policji, przesłuchanych świadków, kopii posiadanych przez obwinionego uprawnień i odbytych przez niego szkoleń, oględzin spraw operacyjnych oraz wyjaśnień obwinionego. W ocenie organów obu instancji, ww. dowody wskazują na szereg nieprawidłowości zaistniałych w toku realizacji przez obwinionego powierzonych mu zadań operacyjnych. Obwiniony nie wykazywał bowiem stosownego zaangażowania w prowadzeniu czynności zmierzających do ustalenia sprawców czy osób pokrzywdzonych. Zaniechał przeprowadzenia niektórych czynności służbowych które pozwoliłyby na pozytywne zakończenie spraw operacyjnych. Nie podejmował też stosownych sprawdzeń i współpracy, czym naruszył pkt 17 i 18 zakresu obowiązków Karty Opisu Stanowiska Pracy z [...] września 2022 r. Takie zaś zachowanie obwinionego należy uznać za zawinione. Skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego wskazywał, że czynności których nie podjął w toku prowadzonych przez niego spraw były czynnościami fakultatywnymi i nie miał obowiązku ich wykonywania. Podnosił, że brak jest katalogu koniecznych do wykonania czynności z którymi mógł być zapoznany, nie miał też żadnych z podstawowych szkoleń z zakresu pracy operacyjnej a sam fakt, że nadano mu pewne uprawnienia nie oznacza, że posiada stosowne kompetencje w tym zakresie. Odnosząc się do ww. argumentacji skarżącego organy uznały, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i stanowi jedynie przyjętą przez obwinionego linię obrony. Za takim stanowiskiem przemawia bowiem dobrowolne podjęcie służby przez skarżącego. Od skarżącego, jako policjanta z 18 letnim stażem służby, odpowiednio przeszkolonego, z doświadczeniem od 2017 r. w realizacji czynności służbowych związanych z cyberprzestępczością, wymaga się zaś samodzielnej inicjatywy w prowadzonych przez niego sprawach operacyjnych. Subiektywne są również odczucia skarżącego, że nie posiada on odpowiednich uprawnień do wykonywanych zadań operacyjnych. Organy wskazały, że wydając swoje rozstrzygnięcia uwzględniły dyrektywy wymiaru kary, tj. okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego (w trakcie pełnienia służby), jego skutki (brak zrealizowania szeregu działań mogących się przyczynić do realizacji celów), w tym następstwa dla służby (brak zrealizowania szeregu działań), rodzaj i stopień naruszenia (niedopełnienie obowiązków), pobudki działania (rutynowe i lekceważące podejście do wykonywania obowiązków służbowych), zachowanie obwinionego przed i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego (brak krytycznej oceny swojego zachowania), jak również dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby i pozytywną opinię służbową z [...] lipca 2023 r. W związku z powyższym, organy obu instancji uznały, że wymierzona obwinionemu kara nagany jest współmierna do popełnionego przez niego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia i stanowi jedną z łagodniejszych kar dyscyplinarnych. Przy wymierzeniu kary wzięto bowiem pod uwagę okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Pismem z [...] sierpnia 2024 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na ww. orzeczenie KGP nr [...] z [...] lipca 2024 r. zaskarżając je w całości. Wskazał, że skarga ta jest wniesiona w związku z rażącymi naruszeniami prawa proceduralnego oraz materialnego, które miały miejsce w toku postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji polegające na jego bezzasadnym niezastosowaniu, a w konsekwencji niezbadaniu i nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, tj. m.in.: zlekceważenie podnoszonych przez skarżącego argumentów o niewystarczającym przeszkoleniu go w kierunku pożądanych metod pracy; pominięcie faktu, że skarżący poinformował swojego przełożonego o odczuwalnych brakach w wyszkoleniu; poparcie twierdzenia jakoby skarżący posiadał dużą wiedzę z wymaganym zakresie, jedynie na domniemaniu konieczności znajomości przedmiotowych zagadnień po latach służby, a to pomimo tego, że skarżący podnosił argument o niewystarczającym doświadczeniu na danym stanowisku; nie odniesienie się do kwestii zaniechań ze strony rzecznika dyscyplinarnego, co mogło mieć wpływ na pierwsze podejmowane przez skarżącego kroki w danej sprawie; nie odniesieniu się w sposób merytoryczny do zarzutów i argumentów podniesionych w odwołaniu; wydaniu orzeczenia z uwzględnieniem jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść, a zaniechanie rozstrzygania wątpliwości na korzyść skarżącego; - art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji polegające na jego nieprawidłowej interpretacji, a w konsekwencji zastosowanie zbyt szerokiej wykładni pojęcia "niedopełnienia obowiązków służbowych", podczas gdy rzeczone obowiązki służbowe nie zostały określone na tyle dokładnie, aby skarżący mógł jednoznacznie się z nich wywiązać. II. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji polegające na jego niezastosowaniu oraz niewskazaniu wystarczającego, spełniającego ustawowy wymóg uzasadnienia faktycznego i prawnego, a to poprzez brak wskazania podstawy prawnej w uzasadnieniu orzeczenia, a ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, że wcześniejsze postanowienie jest zasadne, bez wskazania konkretnych przepisów prawa, które regulują sposób postępowania w sprawie; niezawarciu logicznego procesu rozumowania, który doprowadził organ do wskazanych wniosków; niezawarciu ocen prawnych, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu orzeczenia; niewskazanie przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez skarżącego; nie wyartykułowanie wszechstronnego i przekonującego wyjaśnienia; - art. 134i ust. 4 ustawy o Policji polegające na jego niezastosowaniu oraz niewywiązaniu się z zawartego w nim ustawowego obowiązku, a to poprzez znaczące przekroczenie określonego maksymalnego czasu prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, które nawet w szczególnych przypadkach trwa nie więcej niż 60 dni, a tym samym dopuszczenie się rażącego naruszenia przepisów prawa proceduralnego; które to naruszenia miały oczywisty wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziły organ do oczywiście błędnych konstatacji. W związku z powyższym, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia z uwagi na istotne naruszenia prawa; zobowiązanie KGP do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w niniejszej skardze oraz zapewnienia prawidłowego zastosowania przepisów prawa. Nadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zgodnie z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, organ dyscyplinarny ma obowiązek uwzględnienia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego. W niniejszej sprawie KGP zlekceważył zaś szereg istotnych argumentów podniesionych przez skarżącego, które miały kluczowe znaczenie dla prawidłowej oceny jego odpowiedzialności dyscyplinarnej. W szczególności organ odwoławczy pominął fakt, że obwiniony nie posiada wystarczającego przeszkolenia w zakresie wymaganych metod pracy, mimo iż wielokrotnie zgłaszał swoje braki w tym zakresie przełożonym. Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Policji powinna być oparta na rzetelnej ocenie okoliczności faktycznych, w tym na analizie, czy funkcjonariusz miał zapewnione odpowiednie warunki do realizacji swoich obowiązków. Ponadto, organ orzekający bezpodstawnie uznał, że obwiniony, ze względu na wieloletnią służbę, posiadał wiedzę i doświadczenie pozwalające na prawidłowe wykonywanie obowiązków na danym stanowisku, co nie znalazło oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący zauważył, że zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji, niedopełnienie obowiązków służbowych stanowi przewinienie dyscyplinarne. Jednakże, obowiązki te muszą być precyzyjnie określone, aby funkcjonariusz mógł jednoznacznie ocenić, czy zostały przez niego właściwie wykonane. W niniejszej sprawie organ dyscyplinarny przyjął zbyt szeroką wykładnię pojęcia "niedopełnienia obowiązków służbowych", co doprowadziło do uznania obwinionego za winnego, mimo że jego obowiązki nie zostały określone wystarczająco precyzyjnie. Taka wykładnia jest sprzeczna z zasadą nullum crimen sine lege certa, która wymaga, aby przepisy określające odpowiedzialność dyscyplinarną były jasne i jednoznaczne. W ocenie skarżącego, w zaskarżonym orzeczeniu KGP ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że wcześniejsze postanowienie jest zasadne, bez przedstawienia pełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego, co stanowi naruszenie przepisów prawa. Brak wyczerpującego uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego oznacza, że KGP nie wypełnił swojego obowiązku, co winno skutkować uchyleniem tego orzeczenia. Organ nie wskazał również przyczyn, dla których odmówił wiarygodności dowodom przedstawionym przez obwinionego, co stanowi rażące naruszenie zasady obiektywizmu. Autor skargi wskazał, że postępowanie dyscyplinarne powinno być prowadzone w możliwie najkrótszym czasie, a jego maksymalny czas trwania, nawet w szczególnie skomplikowanych przypadkach, nie powinien przekraczać 60 dni. W niniejszej sprawie postępowanie to trwało zaś znacznie dłużej, co stanowi rażące naruszenie przepisów prawa proceduralnego. Dodatkowo, przedłużające się postępowanie dyscyplinarne może prowadzić do poważnych konsekwencji dla obwinionego, takich jak pogorszenie jego sytuacji zawodowej i osobistej, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zdaniem autora skargi powyższe naruszenia miały bezpośredni wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziły do wydania orzeczenia obarczonego błędami, które w sposób oczywisty naruszają prawa obwinionego. W szczególności, pominięcie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego oraz niewłaściwa interpretacja przepisów dotyczących jego obowiązków służbowych doprowadziły do niesłusznego uznania go za winnego niedopełnienia obowiązków służbowych. Dodatkowo, naruszenia proceduralne, takie jak brak uzasadnienia decyzji oraz przekroczenie terminu na zakończenie postępowania, podważają prawidłowość całego postępowania dyscyplinarnego i wskazują na potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy z zachowaniem przepisów prawa. W związku z powyższym, zaskarżone orzeczenie powinno zostać uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w niniejszej skardze. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując co do zasady swoją dotychczasową argumentację w sprawie szczegółowo odniósł się do zarzutów skargi uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie podzielając co do zasady ustalenia organów obu instancji. Przedmiotem skargi skarżący uczynił orzeczenie KGP wydane w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od orzeczenia organu I instancji uznającego go winnym popełnienia zarzucanego mu w postępowaniu dyscyplinarnym czynu stanowiącego naruszenie dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych i wymierzającego karę dyscyplinarną nagany. Na wstępie wskazać należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie zapoznał się z aktami postępowania dyscyplinarnego o klauzuli "poufne" znajdującymi się w Kancelarii Tajnej tutejszego Sądu. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdził bezsprzecznie fakt naruszenia dyscypliny służbowej przez skarżącego w sposób określony w przedstawionym mu zarzucie. Organy obu instancji wskazały na czym polegało zarzucane skarżącemu przewinienie dyscyplinarne, jakie przepisy naruszało i jaki materiał dowodowy potwierdził jego popełnienie przez skarżącego. Zostały wskazane również fakty, które organy uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły i przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły mocy dowodowej. Wymienione zostały też okoliczności, które organy miały na uwadze przy wydawaniu swoich rozstrzygnięć. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Ust. 2 przywołanego przepisu precyzuje, że naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Zgodnie z dyspozycją art. 132 ust. 3 pkt 4 przywołanej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Wskazać w tym miejscu trzeba, że Policja jako umundurowana i uzbrojona formacja, została stworzona do służenia społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań pełniących służbę Policji należą między innymi: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Są to elementarne zadania postawione przed Policją jako formacją, w której pełni służbę skarżący. Jak wynika z akt osobowych skarżącego został on przyjęty do służby w Policji w 2005 r. W trakcie pełnionej służby od 2014 r. zajmował stanowiska służbowe na których jednym z zadań było prowadzenie działań mających na celu wykrycie i ujęcie sprawcy przestępstwa. Od listopada 2017 r. pełnił służbę w strukturach Policji związanych ze zwalczaniem cyberprzestępczości. Posiada wykształcenie wyższe techniczne, a w trakcie pełnionej służby odbył też liczne szkolenia, uzyskując liczne certyfikaty, w tym profilowane z zakresu postępowania karnego i cyberbezpieczeństwa. Autor skargi podnosi, że wyższy przełożony dyscyplinarny rozpatrujący odwołanie, nie uwzględnił okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego. Taką zaś okolicznością, na którą powołuje się skarżący są braki w wyszkoleniu w kierunku pożądanych metod pracy. Powyższa argumentacja skarżącego nie znajduje uznania Sądu. Zauważyć bowiem należy, że skarżący w zeznaniach złożonych w ramach postępowania dyscyplinarnego przekonywał w sposób pewny co do słuszności swoich argumentów, że wszelkie czynności podjęte w ramach powierzonych mu do realizacji spraw, wykonał w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu, zgodzić się należy z organami obu instancji, że wbrew temu co skarżący podnosi w swojej skardze, posiada on jednak doświadczenie, stosowne kwalifikacje, ukończone kursy oraz zdał egzamin predystynujący go do pełnienia służby w elitarnej jednostce organizacyjnej Policji zajmującej się zwalczaniem cyberprzestępczości. Jak wynika z opinii służbowej znajdującej się na karcie nr 233 akt osobowych t. I, skarżący wysoko ocenia swoje kompetencje zawodowe. W ostatniej opinii służbowej sporządzonej podczas pełnienia służby w Centralnym Biurze [...] , skarżący we wszystkich kryteriach ocenił swoje kompetencje (szeroko rozumiane) na 5 w 6-stopniowej skali. Przełożony oceniający skarżącego podobnie (za wyjątkiem jednego kryterium ocenionego na 4) ocenił kompetencje ocenianego. W aktach osobowych skarżącego brak jest zaś raportów informujących przełożonego o brakach w wyszkoleniu uniemożliwiających prawidłowe realizowanie zadań służbowych na stanowisku detektywa w Centralnym Biurze [...]. Jak z kolei wyjaśnił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, z racji rodzaju i zakresu realizowanych zadań, a przede wszystkim dynamicznego rozwoju metod i technik popełniania cyberprzestępstw, w opinii służbowej wpisano dalsze podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Funkcjonariusz, który nie posiada wystarczającej wiedzy albo kompetencji do realizowania zadań na stanowisku służbowym detektywa w Centralnym Biurze [...], najprawdopodobniej nie przeszedłby wewnętrznej selekcji do pełnienia służby w tej jednostce. W związku z powyższym, w ocenie Sądu na podstawie treści uzasadnień do orzeczeń wydanych w obu instancjach, można stwierdzić, że zarówno przełożony dyscyplinarny, jak również wyższy przełożony dyscyplinarny, w sposób prawidłowy dokonali analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, wobec niewykazania przez skarżącego konkretnych dowodów potwierdzających treść zarzutu, należy więc uznać za bezzasadny. Słusznie wskazuje organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że pojęcie obowiązków służbowych powinno być definiowane przez pryzmat nie tylko przepisów regulujących funkcjonowanie Policji, ale także przez pryzmat np. wydawanych przez przełożonych poleceń służbowych, czy też karty opisu stanowiska pracy. W analizowanej sprawie obowiązek służbowy definiować zaś należy w oparciu zarówno o cel, jaki powinien osiągnąć policjant wykonując owe obowiązki służbowe, jak również w oparciu o poszczególne, pojedyncze czynności do wykonania, które, de facto, traktowane razem, powinny prowadzić do osiągnięcia owego celu. Innymi słowy, celem wykonywanych przez policjanta czynności służbowych jest np. wykrycie przestępstwa i jego sprawcy, ujmowane właśnie jako obowiązek służbowy. Niejednokrotnie niewykonanie jednej lub kilku czynności, determinuje brak osiągnięcia zakładanego celu, co z kolei przekłada się na niedopełnienie obowiązków służbowych. Zgodzić się też należy z organem odwoławczym, że nie jest możliwe zdefiniowanie w sposób jednoznaczny i uniwersalny pojęcia obowiązków służbowych, bowiem uzależnione one są od wielu czynników, jak np. zajmowane stanowisko służbowe, wydane przez przełożonych polecenia etc. Nawiązując do argumentacji zawartej w skardze odnoszącej się do jasności i jednoznaczności definiowania obowiązków służbowych, zauważyć wypada, że sam ustawodawca ich nie sprecyzował, a ponadto w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji posłużył się katalogiem otwartym w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że pojęcie obowiązków służbowych powinno być każdorazowo definiowane w odniesieniu do konkretnej, zindywidualizowanej sytuacji faktyczno-prawnej policjanta. Rozpiętość struktury Policji oraz szerokie spektrum stanowisk umiejscowionych ramach tej struktury, powoduje ten skutek, że niezwykle ciężko jest w sposób jednoznaczny i uniwersalny zdefiniować pojęcie obowiązków służbowych. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, zarówno przełożony dyscyplinarny, jak również wyższy przełożony dyscyplinarny, zarzut naruszenia dyscypliny służbowej sformułowali w prawidłowy sposób, umożliwiający odniesienie się do jego treści (co zresztą skarżący uczynił w sposób bardzo szczegółowy w zeznaniach w ramach czynności prowadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym przed rzecznikiem dyscyplinarnym). W związku z powyższym, zarzut naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji nie zasługuje na uwzględnienie. Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. W treści orzeczenia dyscyplinarnego, zarówno przełożonego dyscyplinarnego, jak i wyższego przełożonego dyscyplinarnego, w którym sformułowano zarzut przewinienia dyscyplinarnego, wskazano bowiem czynności, które stały się podstawą faktyczną naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej, a następnie podano podstawę prawną, która wynikała z przepisów ustawy o Policji. W uzasadnieniu do wydanych przez organy dyscyplinarne orzeczeń, wskazano czynności, których skarżący nie wykonał w ramach powierzonych do wykonania zadań służbowych. Znaczna część uzasadnienia orzeczenia dyscyplinarnego wydanego przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego odnosi się do podstawy faktycznej przewinienia dyscyplinarnego. W podstawie prawnej wskazano, że wszystkie opisane w podstawie faktycznej czynności, zakwalifikowane jako zaniechane przez skarżącego, sprowadzają się do kwalifikacji prawnej jako czyn ciągły w postaci niedopełnienia obowiązków służbowych. W podstawie faktycznej przewinienia dyscyplinarnego w sposób szczegółowy wymieniono zaś czynności, których skarżący zaniechał wykonując obowiązki służbowe, jednocześnie wskazując na skutki owych zaniechań. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego odmowy wiarygodności dowodom przedstawionym przez obwinionego, zauważyć należy, że skarżący w toku postępowania dyscyplinarnego złożył dwa wnioski dowodowe. Pierwszy wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków (wskazanych we wniosku) w obecności obwinionego, na okoliczność wskazaną we wniosku dowodowym, oraz drugi wniosek odnoszący się do możliwości wglądu przez obwinionego w akta postępowania dyscyplinarnego oraz powiadomienie o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego, a tym samym możliwości zapoznania się z aktami postępowania (dowód karta nr 71 akt postępowania dyscyplinarnego). W następstwie powyższego rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie z [...] lutego 2024 r. o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego sformułowanego w punkcie 1, tj. przesłuchanie świadków w obecności obwinionego, ze względu na to, że przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne. Na wydane przez rzecznika dyscyplinarnego postanowienie, obwiniony nie wniósł jednak zażalenia. Natomiast w zakresie drugiego wniosku dowodowego, wyjaśnić należy, że czynność zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego wynika z przepisów ustawy o Policji. Niezależnie od złożonego przez obwinionego wniosku dowodowego w tym zakresie, został on zapoznany z całością zebranych akt postępowania dyscyplinarnego (dowód karty nr 138 i 139 akt postępowania dyscyplinarnego). Skarżący nie składał zaś żadnych wniosków dowodowych w odwołaniu od orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego, które wyższy przełożony dyscyplinarny zobligowany byłby rozpoznać. Tym samym zarzut ten należy uznać za pozbawiony podstaw. W odniesieniu do zarzutu skargi sformułowanego w oparciu o przepis art. 134i ust. 4 ustawy o Policji, zauważyć należy, że przepis ten odnosi się do czynności wyjaśniających, a więc czynności wszczynanych przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. KGP jako wyższy przełożony dyscyplinarny wydał w trybie art. 135h ust. 1 ustawy o Policji postanowienie nr [...] z [...] stycznia 2024 r. o przedłużeniu terminu prowadzenia czynności dowodowych na czas oznaczony do 3 miesięcy, przedłużając tym samym termin prowadzenia czynności dowodowych do [...]marca 2024 r. Z kolei orzeczenie organu I instancji nr [...]wydane zostało w dniu [...] marca 2024 r. W związku z powyższym nie doszło do naruszenia przepisów regulujących terminy na zakończenie poszczególnych czynności. Reasumując, w ocenie Sądu, słusznie uznały organy obu instancji, że zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdził, że skarżący będąc wyznaczonym do prowadzenia spraw operacyjnych o wskazanych kryptonimach naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązków służbowych, tj. dopuścił się czynu z art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji w związku z pkt 17 i 18 zakresu obowiązków Karty Opisu Stanowiska Pracy z [...] września 2022 r. i art. 132 c ustawy o Policji. Przede wszystkim za trafnością takiego stanowiska organów obu instancji przemawia bowiem fakt dobrowolnego podjęcia przez skarżącego służby na stanowisku związanym ze zwalczaniem cyberprzestępczości. Od skarżącego jako policjanta z 18 letnim stażem służby, w tym z doświadczeniem od 2017 r. w realizacji czynności służbowych związanych z cyberprzestępczością na stanowisku detektywa należy zaś wymagać samodzielnej inicjatywy w prowadzonych przez niego sprawach operacyjnych i ciągłego podnoszenia kwalifikacji zawodowych. W tej sytuacji organy obu instancji słusznie uznały za subiektywne odczucia skarżącego, że nie posiada on odpowiednich uprawnień do wykonywanych zadań operacyjnych. Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, obwinionemu wymierza się karę dyscyplinarną współmierną do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego oraz stopnia zawinienia. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające (ust. 1 a). W ocenie Sądu przy wymiarze kary organy obu instancji wzięły pod uwagę treść ww. przepisu. Wymierzona zaś skarżącemu kara jest współmierna do charakteru popełnionego czynu i stopnia zawinienia policjanta. Podejmując decyzję o wymierzeniu kary nagany, organy orzekające uwzględniły wszystkie ww. okoliczności i słusznie uznały, że zastosowany w rozstrzygnięciach wymiar kary stanowi odpowiednią reakcję na zachowanie skarżącego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.