II SA/Wa 1548/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Protokolant – specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu nienależnie wypłaconego świadczenia mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji Skarżący M. P., żołnierz służby kontraktowej, pełniący służbę wojskową w [...], w dniu [...] września 2010 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (obecnie Agencji Mienia Wojskowego) w [...] z wnioskiem o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego oraz z wnioskiem o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. W związku z dyspozycją art. 21 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w pierwszej kolejności został rozpatrzony wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. Z uwagi na brak możliwości realizacji wniosku o przydział kwatery/lokalu, zaistniała przesłanka do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, w związku z czym skarżący został umieszczony w wykazie żołnierzy zawodowych do wypłaty świadczenia mieszkaniowego od miesiąca października 2010 r., przyjmując za datę wypłaty [...] lipiec 2010 r. Przedmiotowe świadczenie było wypłacane skarżącemu nieprzerwanie do dnia [...] stycznia 2017 r. W dniu [...] lutego 2017 r. do Oddziału Regionalnego AMW w [...] wpłynął kolejny wniosek skarżącego M. P. o wypłatę świadczenia mieszkaniowego i w załączonym do przedmiotowego wniosku zaświadczeniu, wypełnionym przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...], jako datę przybycia do garnizonu [...], wskazano dzień [...] września 2011 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący w okresie od [...] lipca 2011 r. do [...] września 2011 r. pełnił zawodową służbę wojskową w garnizonie [...], a po zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska, z dniem [...] września 2011 r. został ponownie wyznaczony na stanowisko służbowe w garnizonie [...], o czym nie poinformował Oddziału Regionalnego WAM (obecnie AMW) w [...], nie złożył także nowych wniosków o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, co powinien był uczynić w związku z art. 48d ust 1 mówiącym, że świadczenie mieszkaniowe (...) przysługuje żołnierzowi zawodowemu przez czas pełnienia służby w danym garnizonie (...). W związku z zaistniałą sytuacją Oddział Regionalny AMW w [...] przesłał do skarżącego w dniu [...] marca 2017 r. pismo nr [...] z wezwaniem do zwrotu nadpłaconego świadczenia mieszkaniowego za okres od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia [...] stycznia 2017 r., w wysokości 30.180,00 zł, w terminie 14 dni od doręczenia wezwania. Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...], decyzja z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] , działając na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2015r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2016r. poz. 614 ze zm.) oraz art. 21 ust. 1, 2, 4, i art. 48d ust. 1, 3, 7, 12, 13 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o za kwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016r. poz. 207), zobowiązał skarżącego M. P. do zwrotu należności z tytułu nienależnie wypłaconego świadczenia mieszkaniowego za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] stycznia 2017 r. w łącznej kwocie 30.180,00 zł. W uzasadnieniu podał, że świadczenie mieszkaniowe było wypłacane skarżącemu nieprzerwanie od [...] lipca 2010 r. do [...] stycznia 2017 r., gdyż Oddział Regionalny w [...] nie został poinformowany przez wymienionego o zmianie garnizonu i nie został też złożony nowy wniosek o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. W związku z powyższym, od czasu pierwszej zmiany garnizonu, świadczenie mieszkaniowe było wypłacane nienależnie i zgodnie z art. 48d ust. 12 i 13 ustawy (...), należało wydać decyzję administracyjną zobowiązującą do zwrotu nadpłaconej kwoty. W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. do Prezesa Agencji Mienia Wojskowego skarżący podniósł, że krótkotrwała zmiana garnizonu nie miała wpływu na prawo do otrzymywania świadczenia, a jedynie na jego wysokość, przy czym Agencja nie poniosła straty z tego tytułu. Prezes Agencji Mienia Wojskowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 21 ust. 1, 2 i 4, art. 48d ust. 12 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – podał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej (...). Natomiast w myśl art. 21 ust. 2 ustawy, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej, 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Z art. 21 ust. 4 ustawy wynika z kolei, że żołnierzowi służby kontraktowej prawo do zakwaterowania realizuje się, na jego wniosek, w pierwszej kolejności w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Dopiero w przypadku nieprzydzielenia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego, żołnierz ten wybiera, na swój wniosek, jedną z form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, tj. przydział miejsca w internacie albo kwaterze internatowej albo wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Ustawodawca na gruncie przytoczonych powyżej przepisów zastrzegł, aby prawo do zakwaterowania żołnierzy zawodowych służby kontraktowej realizowane było w pierwszej kolejności w formie bezpośredniej, polegającej na przydziale kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Innymi słowy, intencją ustawodawcy było zapewnienie żołnierzowi zawodowemu służby kontraktowej zakwaterowania przy wykorzystaniu zasobów lokalowych, jakimi dysponuje Agencja Mienia Wojskowego. Dopiero w warunkach niezapewnienia żołnierzowi zawodowemu służby kontraktowej kwatery albo innego lokalu mieszkalnego może on skorzystać z jednej z pozostałych form, a wymienionych już wyżej. W rozpoznawanej sprawie skarżący M. P. jest żołnierzem służby kontraktowej, który z uwagi na brak możliwości realizacji wniosku o przydział kwatery/lokalu realizował swoje prawo do zakwaterowania w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego, które zgodnie z wytycznymi art. 48d pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu (...) przysługuje żołnierzowi zawodowemu przez czas pełnienia służby w danym garnizonie (...). Nie ulega też wątpliwości, że wymieniony dwukrotnie zmieniał garnizon pełnienia służby, bowiem z dniem [...] lipca 2011 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe w garnizonie [...], a z dniem [...] września 2011 r. został wyznaczony na stanowisko służbowe w garnizonie [...]. Jednakże o powyższym fakcie nie poinformował oddziału regionalnego, przez co zaniechał wymaganiom proceduralnym wynikającym z art. 24 ust. 5 ustawy o zakwaterowaniu. Podkreślono, że Oddział Regionalny w [...] przesłał do skarżącego pismo z dnia [...] sierpnia 2011 r. z zapytaniem w jakim garnizonie służył i w jakim służy oraz pouczeniem o obowiązku powiadamiania o wszelkich okolicznościach mających wpływ na prawo do zakwaterowania. W aktach sprawy znajduje się także pismo skarżącego z lipca 2013 r. informujące, że od [...] stycznia 2010 r. pełni on służbę nieprzerwanie w [...] w garnizonie [...], którego treść, jak wynika z rozkazów personalnych, nie była zgodna ze stanem faktycznym. W rozpoznawanej sprawie nie chodzi o kwestię wysokości wypłaconego świadczenia mieszkaniowego, a o sam fakt jego wypłaty. Jak już wcześniej wskazano, żołnierzowi służby kontraktowej prawo do zakwaterowania realizuje się w pierwszej kolejności w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego a dopiero w przypadku nieprzydzielenia kwatery lub innego lokalu mieszkalnego żołnierz ten wybiera, na swój wniosek, jedną z pozostałych form zakwaterowania. Ponadto organ drugiej instancji nie może domniemywać, że żołnierz zmieniając garnizon i tak otrzymałby świadczenie mieszkaniowe. Zatem w powyższym stanie faktycznym skarżący, po zmianie garnizonu, chcąc realizować swoje prawo do zakwaterowania, nie dopełnił obowiązku złożenia wniosku o przydział kwatery/lokalu i dalej pobierał świadczenie mieszkaniowe, przez co doszło do jego nienależnej wypłaty w wysokości 30.180,00 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca M. P. wniósł zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją zarzucając naruszenie przepisów: a) postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 7 k.p.a. (zasady prawdy obiektywnej) poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jego sprawy (ewidentne pominięcie faktu pełnienia przez niego służby wojskowej tylko w jednej jednostce) i tym samym pominięcie jego interesu, jako żołnierza służby kontraktowej, b) prawa materialnego, tj. art.21 ust. 6 i 8 oraz ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016r., poz.207 ze zm.) poprzez przyjęcie, że w jego przypadku zaistniała jakakolwiek określona ustawowo okoliczność pozbawiająca go prawa do zakwaterowania, a tym samym prawa do świadczenia mieszkaniowego W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że przywołany w podstawie zaskarżonej decyzji przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy, jest nieprawidłowy. Dalej podał, że organ przepis art. 48d ust. 1 ustawy potraktował wybiórczo, odczytując fragmentaryczne jego treść, poprzez wyrwanie z kontekstu słowa garnizon bez uwzględnienia dalszej części zapisu tego ustępu dopowiadającego, że chodzi w tym zapisie o wysokość współczynnika dotyczącego obliczania świadczenia mieszkaniowego dla danego garnizonu, a nie o cokolwiek innego. Ponadto jego jednostka stacjonuje zarówno w [...] jak i [...], a ustawa nie zawiera przepisów, które wskazywałyby, że w jego przypadku zaistniały jakiekolwiek okoliczności pozbawiające go prawa do zakwaterowania, lub zaistniały okoliczności, które w jego konkretnej sytuacji faktycznej "miałyby wpływ na moje prawo do zakwaterowania". Przepisy art. 21 ust 6 i 8 ustawy enumeratywnie wskazują na okoliczności, które pozbawiają żołnierza prawa do zakwaterowania. W zapisach tych brak jest okoliczności, na które powołuje się Prezes AMW w zaskarżonej decyzji. Faktycznie w okresie od [...] lipca 2011 r. do [...] września 2011r. – będąc nadal żołnierzem [...] – został wyznaczony okresowo i na krótko w tej samej jednostce (na ok. 2 miesiące) na stanowisko służbowe w miejscowości [...]. Okoliczności wyznaczenia go w ramach tej samej jednostki wojskowej na stanowisko służbowe w innej miejscowości (przypisanej do innego garnizonu) miały wpływ jedynie na wysokość należnego mu świadczenia mieszkaniowego, a nie na sam fakt posiadania prawa do zakwaterowania, które to uprawnienie jest jednoznacznie określone w przywoływanym już powyżej art. 21 ust 1 ustawy. Ponadto zanim mógł podjąć jakiekolwiek działania zmierzające do wnioskowania do AMW o zamianę prawa do zakwaterowania z otrzymywanego świadczenia mieszkaniowego na przydział kwatery w [...] lub o zwiększenie wysokości przysługującego mu świadczenia mieszkaniowego (w ciągu zaledwie 2 miesięcy tam przebywania), został ponownie wyznaczony na stanowisko służbowe w [...]. Zatem jego ewentualny wniosek o zmianę formy realizacji prawa do zakwaterowania (ze świadczenia mieszkaniowego na kwaterę lub inny lokal mieszkalny bądź internat) wobec takich okoliczności faktycznych, byłby już bezprzedmiotowy. Podkreślił również, że sam fakt, iż jego Jednostka Wojskowa nr [...], jako jedna z dwóch na terenie Polski, funkcjonuje w dwóch garnizonach ( [...] i [...] – obu podlegającym pod Oddział AMW w [...] ) pozostaje bez wpływu na istnienie okoliczności, które obligowałyby go do niezwłocznego powiadomienia organu o zmianie okoliczności dotyczących jego prawa do zakwaterowania, bowiem takie okoliczności, jak w jego sprawie (tj. zmiana miejscowości w ramach tej samej JW) nie są wymienione w ustawie jako okoliczności pozbawiające prawa do zakwaterowania. Postawiony mu zarzut nie wykonania obowiązku wynikającego z art.24 ust. 5 ustawy jest nieuzasadniony, bowiem. treść tego przepisu statuującego po stronie żołnierza zawodowego obowiązek powiadomienia należy interpretować w kontekście uregulowań prawnych wynikających z art.21 ust. 1 – 5 ustawy, a mianowicie obowiązek wynikający z art.24 ust. 5 ustawy jest odniesiony przez ustawodawcę do obowiązku powiadomienia przez żołnierza o okolicznościach mających wpływ na posiadanie bądź nie posiadanie przez żołnierza prawa do zakwaterowania, a nie odnosi się do okoliczności wpływających na wysokość świadczenia mieszkaniowego, jako jednej z form realizacji tego prawa, przewidzianych przepisem art. 21 ust. 2 ustawy. Prawo do zakwaterowania w formie wypłaty świadczenia mieszkaniowego realizowane jest na jego wniosek z datą wypłaty od [...] lipca 2010 r., a po tej dacie, w trakcie jego ponad siedmioletniej zawodowej służby wojskowej, nikt z pracowników AMW nie informował go o tym, że miał obowiązek wystąpienia z kolejnym wnioskiem o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego oraz o wypłatę świadczenia mieszkaniowego, w szczególności od dnia [...] września 2011 r. W świetle powyższych okoliczności, stawianie mu po upływie siedmiu lat zarzutu niezłożenia kolejnego wniosku o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, skutkującego "nadpłatą" świadczenia mieszkaniowego w kwocie 30.180,00 zł (w sytuacji systematycznego i nieprzerwanego wypłacania mu tego świadczenia w okresie od [...].07.2010r. do [...].01.2017r.), stanowi nadużycie prawa ze strony organu terenowego AMW i zarazem naruszenie zasady określonej przepisem art.7 k.p.a. poprzez pominięcie jego słusznego interesu, jako żołnierza służby zawodowej. Krótkotrwała zmiana garnizonu (po tej zmianie został ponownie wyznaczony na stanowisko służbowe w garnizonie [...] ), która nastąpiła w wyniku wyznaczenia go na stanowisko służbowe w garnizonie [...], ale faktycznie miało to miejsce w ramach tej samej jednostki wojskowej, mogła mieć wpływ jedynie na wysokość świadczenia mieszkaniowego, jako jednej z form realizacji prawa do zakwaterowania, albowiem zgodnie załącznikiem do aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wypłaty świadczenia mieszkaniowego (Dz.U. z 2016r., poz.185 ze zm.), współczynnik świadczenia mieszkaniowego (stanowiący, obok stawki podstawowej, jeden z dwóch elementów iloczynu, o którym mowa w art.48d ust. 1 ustawy) wynosi dla garnizonu [...] 1,6, a dla garnizonu [...] 1,7. Tak więc w przypadku, gdybym dokonano zawiadomienia do dyrektora OR AMW w [...] o zmianie garnizonu, to za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] września 2011 r. przysługiwałoby mu świadczenie mieszkaniowe odpowiednio wyższe, przy zastosowaniu współczynnika właściwego dla garnizonu [...], a nie całkowite pozbawienie prawa do otrzymywania/wypłaty tegoż świadczenia mieszkaniowego. Reasumując, brzmienie ust. 1 art. 48d ustawy odnosi się jednoznacznie, wyłącznie do sposobu ustalania wysokości świadczenia mieszkaniowego w danym garnizonie, natomiast samo prawo do zakwaterowania oraz wynikające z niego prawo do wypłaty świadczenia mieszkaniowego, również jednoznacznie, jest określone w art. 21 ust. 2 pkt. 3 ustawy. Ponadto ust. 2 art. 48d przywoływanej ustawy, enumeratywnie wymienia przypadki, w których żołnierzowi zawodowemu wypłata świadczenia mieszkaniowego nie przysługuje. Żaden z przypadków wymienionych w art. 48d ust.2 pkt. 1 – 4, pozbawiających żołnierza zawodowego świadczenia mieszkaniowego, nie ma zastosowania w jego sprawie. Reasumując, fakt że nie dokonał powiadomienia o krótkotrwałej zmianie garnizonu, w ramach tej samej jednostki wojskowej, mogło mieć wpływ jedynie na ustalenie innej wysokości świadczenia, a nie na ustalenie samego prawa do tego świadczenia (które to świadczenie w rzeczy samej przysługiwałoby mu, w wyniku dokonania powiadomienia, w wyższej wysokości niż świadczenie wypłacane, a więc w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła nadpłata świadczenia mieszkaniowego). W odpowiedzi na skargę, Prezes Agencji Mienia Wojskowego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że ogólna zasada (art. 21) formułująca prawo żołnierza zawodowego do zakwaterowania w jednej z trzech form, jest generalnie odniesiona do miejsca pełnienia służby. Zmiana miejsca pełnienia służby (a jak w przypadku świadczenia mieszkaniowego zmiana garnizonu, a nie jednostki wojskowej) powoduje, że żołnierz nabywa nowe uprawnienia do zakwaterowania, zaś w poprzednim miejscu uprawnienia te wygasają. Wywołuje to konieczność złożenia wniosku o tę formę zakwaterowania na którą zgodnie z art. 21 ust. 2 żołnierz się zdecyduje, bądź która mu przysługuje (art. 21 ust. 4). Brak zachowania stosownej procedury uniemożliwia kontynuację wypłaty świadczenia zwłaszcza gdy chodzi o żołnierza służby kontraktowej. Przepis art. 21 ust. 4 ustawy wyraźnie stanowi w jakiej kolejności świadczenie może być wypłacane i zmiana garnizonu pełnienia służby nie pociąga za sobą automatycznej wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z powodów innych, aniżeli wskazane w skardze. Zezwala na to treść art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) w myśl którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., żołnierzowi zawodowemu od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej przysługuje prawo do zakwaterowania na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości, zaś na podstawie ust. 2 tegoż przepisu, prawo do zakwaterowania żołnierza zawodowego jest realizowane w jednej z następujących form: 1) przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego; 2) przydziału miejsca w internacie albo kwaterze internatowej; 3) wypłaty świadczenia mieszkaniowego. Natomiast według brzmienia ust. 4 tegoż przepisu, żołnierzowi służby kontraktowej prawo do zakwaterowania realizuje się, na jego wniosek, w pierwszej kolejności w formie przydziału kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. W przypadku nieprzydzielenia kwatery albo innego lokalu mieszkalnego żołnierz ten wybiera, na swój wniosek, jedną z form zakwaterowania, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3. Z kolei w myśl art. 48d ust. 1 ustawy, świadczenie mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 2 pkt 3, przysługuje żołnierzowi zawodowemu przez czas pełnienia służby w danym garnizonie w wysokości iloczynu stawki podstawowej i współczynnika świadczenia mieszkaniowego zależnego od garnizonu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący M. P., żołnierz służby kontraktowej, pełniący służbę wojskową w [...] w [...] (garnizon [...] ), w dniu [...] września 2010 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (obecnie Agencji Mienia Wojskowego) w [...] z wnioskiem o przydział kwatery lub innego lokalu mieszkalnego oraz z wnioskiem o wypłatę świadczenia mieszkaniowego. Nie budzi również wątpliwości, że skarżący w okresie od [...] lipca 2011 r. do [...] września 2011 r. pełnił zawodową służbę wojskową w garnizonie [...], a po zwolnieniu go z zajmowanego stanowiska, z dniem [...] września 2011 r. został ponownie wyznaczony na stanowisko służbowe w garnizonie [...]. W tym miejscu jednakże należy stanowczo wskazać, że zarówno Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...], jak i Prezes Agencji Mienia Wojskowego, podejmując decyzję o zobowiązaniu strony do zwrotu należności z tytułu nienależnie wypłaconego świadczenia mieszkaniowego za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] stycznia 2017 r. w kwocie 30.180,00 zł, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z kolei w rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – zarówno z akt sprawy, jak i z uzasadnienia decyzji wynika, że organy obu instancji zbadały w sposób niewyczerpujący i niewystarczający wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i dokonały nieobiektywnej oraz mało wnikliwej ich oceny. Zauważyć bowiem należy, a co pozostaje w sprzeczności z poczynionymi ustaleniami organów w zaskarżonych decyzjach o nienależnie wypłaconym świadczeniu mieszkaniowym za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] stycznia 2017 r., że Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zawiadomił skarżącego M. P., że: "W związku z dostarczonymi do Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] dokumentami informuję, że od dnia [...] .07.2013 r. przywrócono Panu wypłatę świadczenia mieszkaniowego i ponownie umieszczono na wykazie żołnierzy zawodowych do wypłaty przedmiotowego świadczenia od miesiąca sierpnia 2013 r. z uwzględnieniem współczynnika dla garnizonu [...]." Zatem organ rozpoznając na nowo sprawę, ustali dokładnie i rzetelnie stan faktyczny sprawy w oparciu również o wskazany powyżej dokument, a następnie dokona jego subsumpcji pod cytowane już wyżej przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wobec powyższego zbędnym staje się na obecnym etapie postępowania sądowego, odnoszenie do pozostałych zarzutów ze skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.