II SA/Wa 155/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 268a w zw. z art.113 § 1 Kpa, w dniu [...] listopada 2010 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o cofnięciu J.P. pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia podał, że w powyżej określonej decyzji organ pierwszej instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską polegającą na wpisaniu w sentencji decyzji błędnego imienia ojca ww. Określony w art. 113 § 1 Kpa tryb działania organu administracji publicznej służy tylko i wyłącznie do wyeliminowania z decyzji oczywistych pomyłek, błędów pisarskich i rachunkowych. Nie można na jego podstawie zmieniać samego rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie Komendanta Głównego Policji stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący we wniesionej skardze zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez uznanie, że pomyłka w określeniu imienia ojca skarżącego jest "oczywistą omyłką pisarską" oraz naruszenie przepisów postępowania, poprzez nie wydanie nowej decyzji, a jedynie dokonania jej sprostowania. Ponadto zgodnie z art. 132 § 2 Kpa organ na żądanie strony winien w drodze postanowienia wyjaśnić wątpliwości co do treści decyzji. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł "o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji i przekazanie odwołania do rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji". Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 113 § 1 Kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji publicznej lub mylne zastosowanie przepisu prawnego. Postanowienie o sprostowaniu błędów i omyłek w decyzji ma ten skutek, że po jego wydaniu decyzja musi być wykonywana stosownie do treści zgodnej ze sprostowaniem, a w przypadku jej zaskarżenia powinna być również wraz z nim oceniana (por. Wyrok NSA z dnia 26 marca 1993 r. sygn akt I SA 1429/92, ONSA 1994 Nr 1, poz. 39). Zdaniem Sądu, rację ma organ, że błędne wpisanie imienia ojca skarżącego w decyzji o cofnięciu mu pozwolenia na broń palną myśliwską stanowi oczywistą omyłkę i organ prawidłowo zastosował się do dyspozycji z art. 113 § 1 Kpa. Sprostowania tego nie można oceniać w kontekście mylnych ustaleń faktycznych, jak twierdzi skarżący we wniesionej skardze i obowiązku wydania przez organ nowej decyzji. Wyjaśnić należy również skarżącemu, że przedmiotem niniejszej sprawy było postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki, a nie postanowienie wydawane na podstawie art. 113 § 2 Kpa, tzn. postanowienie o wyjaśnieniu wątpliwości co do treści decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151, art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.