II SA/Wa 1550/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. B. i J. B. o wstrzymanie wykonania uchwały Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi L. B. i J. B. na uchwałę Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na ponowne zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Przedmiotem skargi L. B. i J. B. w niniejszej sprawie jest uchwała Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], którą odmówiono skarżącym wyrażenia zgody na ponowne zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]. W piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. L. B. i J. B. skierowali do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały oraz czynności polegającej na rozliczeniu ww. lokalu mieszkalnego (zdania kluczy do Administracji Nieruchomości). W uzasadnieniu wniosku wskazali, iż nie posiadają innego lokalu, w którym mogliby zamieszkać. Podkreślili, że zbliża się okres zimowy, co w połączeniu z istotnymi problemami zdrowotnymi obojga wnioskodawców uzasadnia wstrzymanie wykonania ww. czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu Sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, publ. LEX nr 281811). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby dla strony wywołać taki akt, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z rozstrzygnięć administracyjnych. Podkreślenia wymaga, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takiego aktu, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Wykonanie zaś aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Nie można natomiast mówić o wykonywaniu decyzji (uchwały) odmownej, gdyż brak jest w jej przypadku przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis Warszawa 2005, s. 295). W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną uchwałą odmówiono skarżącym wyrażenia zgody na ponowne zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...]. Wskazać więc należy, że zaskarżona uchwała nie ma przedmiotu wykonania, nie jest nim bowiem jakiekolwiek zachowanie się adresata polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów czy świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego. Nie kwalifikuje się ona zatem do wstrzymania jej wykonania. Skoro zatem zaskarżona uchwała nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, to tym samym uznać należy, iż nie ma niebezpieczeństwa wyrządzenia nią znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wobec czego nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Niedopuszczalne jest również – czego w istocie domagają się skarżący – wstrzymanie wykonania czynności polegającej na rozliczeniu ww. lokalu mieszkalnego (zdania kluczy do Administracji Nieruchomości), bowiem pismo Kierownika Administracji Nieruchomości nr [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] nie jest związane bezpośrednio z przedmiotową sprawą oraz nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Godzi się również wyjaśnić, że zawarte w skardze zarzuty dotyczące legalności uchwały Zarządu [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Sąd podda ocenie w trakcie rozpoznawania skargi (termin rozprawy w niniejszej sprawie został wyznaczony na dzień [...] stycznia 2013 r.), gdyż wchodzenie w meritum sprawy na etapie badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mijałoby się z celem tej instytucji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.