II SA/Wa 1552/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 17 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą W. o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik strony skarżącej, w skardze z 14 lipca 2006 r., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że udostępnienie danych osobowych ma charakter nieodwracalny, a ewentualnie późniejsze nakazanie przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych usunięcie tych danych przez straż miejską może nie doprowadzić do unicestwienia skutków czynności proceduralnych podjętych już przez straż miejską wobec osób, których dane ujawniono. Rozpatrując kolejny raz powyższy wniosek Sąd postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek warunkujących wstrzymanie jej wykonania. Orzeczenie to zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OZ 584/07. W uzasadnieniu powołanego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym również argumenty powołane przez stronę w zażaleniu z dnia 22 maja 2007 r. Biorąc pod uwagę wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zarówno okoliczności sprawy, jak i argumenty powołane przez pełnomocnika strony skarżącej w zażaleniu z dnia 22 maja 2007 r. uprawdopodabniają konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Relacje pomiędzy podmiotem gospodarczym a jego kontrahentami, w tym i abonentami, łączą zazwyczaj nie tylko powadzone transakcje handlowe, ale również zaufanie i pewność w zakresie ochrony szczegółowych informacji związanych z daną umową. Utrata bądź brak zaufania ze strony aktualnych oraz potencjalnych klientów dla przedsiębiorcy może oznaczać ograniczenie lub zmniejszenie przychodu, niemniej jednak szkody materialne powstałe z powodu doznanego uszczerbku na wizerunku i marce są trudne do oszacowania. Natomiast opinia o stronie skarżącej jako przedsiębiorcy rozporządzającym danymi osobowymi swoich klientów wbrew obowiązującym przepisom prawa może mieć poważne konsekwencje dla strony skarżącej, przekładające się na wysokość zysków z prowadzonej działalności. Dodatkowo wskazać należy, że faktu przekazania danych osobowych przez stronę skarżącą straży miejskiej, nie będzie można skutecznie i w całości anulować. Ewentualne późniejsze nakazanie usunięcia takich danych z bazy danych straży miejskiej nie wyeliminuje bowiem czynności już podjętych przez straż miejską a związanych z prowadzeniem postępowania, na potrzeby którego żądano udostępnienia danych abonenta i wykorzystaniem tych danych. Zdaniem Sądu zatem całokształt okoliczności sprawy oraz podniesione w zażaleniu z dnia 22 maja 2007 r. argumenty uprawdopodabniają konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji. Możliwość wyrządzenia znacznej szkody, nawet pomimo braku chociażby szacunkowego podania jej kwoty, w obecnej sytuacji gospodarczej związanej z konkurencją na rynku telekomunikacyjnym i walką o nowych klientów, oraz wykorzystanie danych i związany z tym brak możliwości odwrócenia skutków ich wykorzystania, stanowią wystarczającą przesłankę wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.