II SA/Wa 1554/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego postanawia 1. oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, 2. odmówić ustanowienia radcy prawnego, 3. odmówić ustanowienia adwokata. R. M. wniósł na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, a do takich należy niniejsza sprawa, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Na mocy powołanego przepisu skarżący z mocy prawa zwolniony jest zatem w niniejszej sprawie od ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania, a zatem również przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z tego względu, na podstawie art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 postanowienia. Odnosząc się do wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika wskazać należy, iż prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na podstawie informacji zawartych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz znajdującej się w aktach postępowania administracyjnego kserokopii decyzji ZUS o waloryzacji emerytury R. M. z [...] marca 2009 r. ustalono, co następuje. Skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną. Na stały miesięczny dochód w łącznej wysokości 2.936 zł składa się emerytura uzyskiwana przez skarżącego (1.496 zł) i emerytura uzyskiwana przez żonę (1.440 zł). Wnioskodawca ponosi, zgodnie z oświadczeniem, stałe miesięczne wydatki w łącznej wysokości około 994,86 zł, na które składają się: koszty opału, energii elektrycznej, wody, lekarstw, wywozu nieczystości oraz miesięczna rata kredytu w wysokości 144,86 zł, z tytułu zakupu pościeli zdrowotnej. Majątek żony wnioskodawcy stanowi ½ domu o powierzchni 140,82 m2 oraz 1,205 ha nieruchomości rolnej. Majątek wspólny małżonków stanowi lokal mieszkalny o powierzchni 70,41 m2. Wnioskodawca i jego żona nie mają oszczędności. Prawo pomocy powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy. Dochód w 2-osobowym gospodarstwie domowym wynosi łącznie 2.936 zł, a zatem na jedną osobę w rodzinie przypada miesięcznie kwota 1.468 zł. Choć stałe miesięczne opłaty stanowią prawie 1/3 uzyskiwanych dochodów, to po dokonaniu tych opłat (994,86 zł) do dyspozycji wnioskodawcy nadal pozostaje kwota 1.941,14 zł. Biorąc pod uwagę wysokość tej kwoty, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w punkcie 2 i 3 postanowienia.