II SA/Wa 1555/07

II SA/Wa 1555/07 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A. R. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2004 r. w sprawie o sygn. II SA 4550/03 oddala skargę. II SA/Wa 1555/07 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. II SA 4550/03 stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z [...] października 2003 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, tj. Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z [...] sierpnia 2003 r., w przedmiocie zwolnienia A. R. z zawodowej służby wojskowej. Zwolnienie to nastąpiło z dniem 31 października 2003 r. Zawarty przez skarżącego w 1999 r. kontrakt przewidywał służbę do 31 lipca 2004 r. Po uprawomocnieniu się tego wyroku Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. decyzją z [...] lipca 2006 r. przyznał A. R. uposażenie i inne należności pieniężne za okres do upływu czasu służby wojskowej określonego w kontrakcie, tj. do 31 lipca 2004 r. Po wniesieniu odwołania od tej decyzji organ odwoławczy, tj. Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego, decyzją z [...] października 2006 r. uchylił decyzję z [...] lipca 2006 r. z powodu niewłaściwości organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem. Właściwym organem w sprawie uposażenia i innych należności skarżącego był bowiem WKU K. Wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r. WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. IV SA/Wr 838/06 oddalił skargę A. R. na decyzję z [...] października 2006 r. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. WKU K. przyznał skarżącemu uposażenie za okres od 1 listopada 2003 r. do upływu kontraktu skarżącego, tj. do 31 lipca 2004 r., a także inne należności pieniężne. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K. W dniu 4 czerwca 2007 r. A. R. wezwał Dowódcę Wojsk Lądowych do wykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 października 2004 r. W dniu 5 lipca 2007 r. skarżący odebrał odpowiedź organu na wezwanie z 4 czerwca 2007 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie wyroku z 8 października 2004 r. skarżący ocenił, że stwierdzenie nieważności zwolnienia go ze służby wywołuje ten skutek, że sprawa powraca do stanu sprzed wydania decyzji. Powinny też zostać usunięte wszelkie skutki wywołane wadliwą decyzją. Zwolnienie skarżącego ze służby w ogóle nie nastąpiło. Dlatego, jak uznał skarżący, właściwy organ wojskowy powinien wyznaczyć go na stanowisko służbowe. Organ wezwany do wykonania wyroku udzielił skarżącemu jedynie pisemnej odpowiedzi, nie wydał zaś stosownej decyzji kadrowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że postępowanie w przedmiocie wypłaty skarżącemu stosownych świadczeń za okres od pierwotnego, wadliwego zwolnienia do 31 lipca 2004 r. nadal trwa. Ponadto organ uznał, że niezasadne jest żądanie skarżącego wyznaczenia go na stanowisko służbowe, gdyż upłynął już czas, na jaki został zawarty kontrakt skarżącego. Organ zawnioskował też o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z 28 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący dopełnił wymagań powyższego przepisu dotyczących skuteczności skargi na niewykonanie wyroku WSA w Warszawie z 8 października 2008 r. (wezwał do wykonania wyroku), skierował skargę przeciwko organowi, którego decyzja administracyjna została usunięta z obrotu prawnego wskutek stwierdzenia jej nieważności, sprawa podlega właściwości sądu administracyjnego. Wniosek organu o odrzucenie skargi należy więc w tym kontekście ocenić jako nieuprawniony. Skarga podlegała merytorycznej ocenie Sądu. Prawomocnym wyrokiem z dnia 8 października 2004 r. tutejszy Sąd stwierdził nieważność decyzji zwalniającej skarżącego z zawodowej służby wojskowej, a także decyzji utrzymującej ją w mocy. Wyrok ten nie wymaga wykonania w tym sensie, w jakim jego wykonanie rozumie skarżący, tj. nie wynika z tego wyroku jakiekolwiek zobowiązanie dla Dowódcy Wojsk Lądowych lub Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego do pozostawienia skarżącego w służbie. Wyrok ten oznacza jedynie, że decyzje w przedmiocie jego zwolnienia były nieważne, a podtrzymywanie oceny, że skarżącego należy zwolnić ze służby, wymagać będzie wydania prawidłowej decyzji administracyjnej, wolnej od kwalifikowanych i zwykłych wad prawnych. W wyroku tym Sąd nie zobowiązał też organów do podjęcia czynności lub wydania decyzji o wyznaczeniu skarżącego na stanowisko służbowe. Zwolnienie skarżącego ze służby lub wyznaczenie go na stanowisko służbowe pozostawało wyłączną kompetencją organu wojskowego. Znaczenie wyroku polega jedynie na tym, że wydana po raz kolejny ewentualna decyzja w przedmiocie zwolnienia powinna być prawidłowa. Po wydaniu wyroku stosowne organy faktycznie oceniły, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 37 ust. 2 punkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) stało się bezprzedmiotowe - jego stosunek służbowy został zakończony wskutek upływu terminu kontraktu zawartego do dnia 31 lipca 2004 r. Ponowna decyzja zwalniająca skarżącego ze służby wojskowej na podstawie art. 37 ust. 2 punkt 2 ustawy pragmatycznej nie została podjęta. Ze skargi wynika przy tym jednoznacznie, że skarżącemu z oczywistych względów nie chodzi o wydanie takiej decyzji. Kwestionuje on przecież zakończenie swojego stosunku służbowego na jakiejkolwiek podstawie i domaga się wyznaczenia na stanowisko służbowe po upływie okresu kontraktu, oraz wydania właściwych decyzji w przedmiocie jego uposażenia i innych należności za okres pozostawania (niezgodnego z prawem) poza służbą. Należy jednak podkreślić, że są to odrębne żądania i odrębne sprawy administracyjne, które nie pozostają w żadnym bezpośrednim związku z wyrokiem z 8 października 2004 r. Związek ten jest tylko pośredni i polega na tym, że konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji zwalniającej ze służby stała się konieczność uregulowania, w drodze decyzji, kwestii uposażenia i innych należności. Już z tego właśnie powodu skarga na niewykonanie wyroku nie zasługiwała na uwzględnienie. Zauważyć też należy, iż wyrok z 8 października 2004 r. zapadł ze skargi na decyzje wydane w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby na podstawie art. 37 ust. 2 punkt 2 ustawy pragmatycznej z 1970 r. Wydanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby z powodu upływu czasu służby określonego w kontrakcie (art. 75 ust. 1 punkt 4 ustawy) możliwe byłoby w innym, odrębnym postępowaniu, które dotychczas nie zostało zakończone decyzją zweryfikowaną przez sąd administracyjny, i którego z tego względu w żadnym stopniu i zakresie nie dotyczy wyrok z 8 października 2004 r. Skarżącemu, jak wynika ze skargi, nie chodzi poza tym o wydanie decyzji zwalniającej na podstawie art. 75 ust. 1 punkt 5, lecz żąda on wyznaczenia na stanowisko. Nie można więc stwierdzić, że niewykonanie wyroku stwierdzającego nieważność decyzji zwalniającej żołnierza na podstawie art. 37 ust. 2 punkt 2 ustawy pragmatycznej polega na niewydaniu decyzji zwalniającej na podstawie art. 75 ust. 1 punkt 4. Na marginesie należy ponadto zauważyć, że niedopuszczalna byłaby skarga na bezczynność organów wojskowych w przedmiocie niewyznaczenia na stanowisko służbowe. Wyznaczenie na stanowisko lub brak takiego wyznaczenia to wyłączna domena organów wojskowych, której nie mogą kontrolować sądy administracyjne. Natomiast postępowanie w kwestii należnego uposażenia i innych należności skarżącego zostało dotychczas zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 marca 2007 r., z którego wynika, jaki organ jest właściwy w sprawie tego uposażenia. Jeśli jednak skarżący nadal ocenia, że obowiązkiem organu jest wyznaczenie na stanowisko służbowe, a zaniechanie wykonania tego obowiązku podlegać może kontroli sądu administracyjnego - może on wnieść skargę na bezczynność organu, która zainicjuje jednak inną, odrębną sprawę, niezwiązaną z wyrokiem z 8 października 2004 r. Co więcej - jeśli uznaje, że nadal jest zawodowym żołnierzem, to może wnieść skargę na bezczynność w przedmiocie ustalenia uposażenia, która jednak także stanowić będzie odrębną sprawę, gdyż z wyroku z 8 października 2004 r. nie wynika obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Sąd administracyjny oceni dopuszczalność i zasadność takich skarg. Sąd nie przeprowadził dowodu z akt postępowania przed Wojewódzki Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w sprawie o sygn. IV SA/Wr 838/06, gdyż odpis prawomocnego wyroku z tej sprawy znajduje się w aktach administracyjnych, a odpis ten stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że organy nie pozostają w bezczynności w sprawie uposażenia i innych należności skarżącego. Jak zresztą wyżej wyjaśniono - sprawa ta i tak nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu ze skargi na niewykonanie wyroku z 8 października 2004 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając, że Dowódca Wojsk Lądowych nie pozostaje bezczynny w wykonaniu wyroku z dnia 8 października 2004 r., Sąd oddalił skargę.