II SA/Wa 1556/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E. O. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Oddala skargę Komendant Stołeczny Policji w Warszawie rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił w całości rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], którym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 oraz art. 37a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), funkcjonariusza Policji E. O., z dniem 14 kwietnia 2007 r. zwolnił z zajmowanego stanowiska i z dniem 15 kwietnia 2007 r. przekazał do swojej dyspozycji. Organ odwoławczy w zaskarżonym rozkazie personalnym sprawę tego funkcjonariusza przekazał organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu podał, że rozkaz personalny organ pierwszej instancji wydał z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. O. wnosiła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w L., zarzucając naruszenie art. 37a powołanej ustawy o Policji, na skutek braku przesłanek uzasadniających przeniesienie jej do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji w L. Ponadto zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., polegające na nieuzasadnionym zastosowaniu rozstrzygnięcia kasacyjnego, przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Komendant Stołeczny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę E. O. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy może wydać decyzję na podstawie powołanego przepisu, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa procesowego, a zatem, gdy: ─ organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Podjęcie decyzji przez organ I instancji bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie może być sanowane w postępowaniu odwoławczym, naruszałoby to bowiem zasadę dwuinstancyjności, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy, ─ postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to w jego kompetencji. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem art. 10 k.p.a. Komendant Powiatowy Policji w L. nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie zasady ogólnej, określonej w art. 10 k.p.a., czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony (art. 147 k.p.a). Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego i poprzedzającego go rozkazu organu I instancji i dlatego też Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.