II SA/Wa 1556/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. z dnia [...] listopada 2014r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym oraz ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1556/14 w sprawie ze skargi E. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uregulowania tytułu prawnego do lokalu postanawia: - odmówić zwolnienia od kosztów sądowych, - ustanowić dla E. K. adwokata z urzędu - o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Postanowieniem z dnia 24 października 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1556/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uregulowania tytułu prawnego do lokalu. Odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o możliwości zaskarżenia, został doręczony skarżącej w dniu 29 października 2014r. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2014r. E. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym oraz ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014r., sygn. akt II SA/Wa 1556/14. Z treści wniosku oraz załączonych do niego kserokopii dokumentów wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód stanowi renta rodzinna w wysokości 2099,18 zł brutto i 100 zł alimentów zasądzonych na jej rzecz od syna K. K. Nie posiada żadnych nieruchomości ani oszczędności pieniężnych. Wnioskodawczyni zamieszkuje w lokalu, do którego nie przysługuje jej prawo własności. Na miesięczne wydatki E. K. składa się kwota 328,67 zł za czynsz, 303,77zł opłaty za media, 79,30 zł telewizja (w tym kablowa), 100 zł telefon stacjonarny i komórkowy, 37,27 zł energia, 16,75 zł gaz, 35 zł ubezpieczenie na wypadek śmierci, co daje łącznie sumę 805,75 zł. Wnioskodawczyni posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności (na stałe), choruje min. na depresję, niewydolność układu krążenia, nadciśnienie tętnicze, posiada stany zwyrodnieniowe kręgosłupa, stawów barkowych i kolanowych. Na leki wydaje miesięcznie ok. 350 zł, dodatkowo kilka razy w roku musi uczęszczać na serię zabiegów rehabilitacyjnych, z których każda kosztuje od 150 do 550 zł. Nie może liczyć na pomoc rodziny i w związku z powyższym nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez istotnego uszczerbku dla swojego utrzymania. Sygn. akt II SA/Wa 1556/14 Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa. W świetle art. 245 § 1 i § 2 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika -adwokata, czy radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynika, że łączny dochód skarżącej wynosi 2099,18 zł brutto (renta rodzinna) i dodatkowo 100 zł alimentów. Z kolei stałe wydatki skarżącej to ok. 1150 zł miesięcznie. Jak już wcześniej wskazano koszty strony, związane z jej udziałem w sprawie, mogą zostać pokryte z budżetu państwa jedynie w przypadku, gdy jej dochody oraz stan majątkowy są istotnie niższe od przeciętnych i często nie wystarczają nawet na zaspokojenie podstawowych potrzeb (opłacenie kosztów utrzymania mieszkania oraz Sygn. akt II SA/Wa 1556/14 wyżywienie). W związku z powyższym trzeba uznać, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, w zakresie częściowym, następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oceniając aktualną sytuację finansową skarżącej należy uznać, że obecnie uzyskiwane przez nią dochody nie pozwalają na ustanowienie pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla jej koniecznego utrzymania. Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 254 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.