II SA/Wa 1558/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Ewa Grochowska – Jung, Protokolant Specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W. Sp. z o.o. w dniu [...] września 2010 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] dotyczącą odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci katalogu pytań i ćwiczeń egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 25 maja 2010 r. strona zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci katalogu pytań i ćwiczeń egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych. Organ, w dniu 12 lipca 2010 r. odmówił stronie udostępnienia informacji publicznej powołując się na art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz.1198 ze zm.). Podniósł, że art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Odmowa udostępnienia informacji publicznej w formie i treści wskazanej przez wnioskującą stronę jest uzasadniona treścią artykułu 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Następnie pismem z dnia 29 lipca 2010 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego argumentując, że z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika konieczność, aby inne zasady dostępu do informacji publicznej były zawarte w ustawie, a nie w rozporządzeniu. Nadto, pełnomocnik strony wskazał, że powołane prze organ rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. w sprawie uzyskania świadectwa przeszkolenia doradcy do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 200, poz. 1654) nie reguluje zasad i trybu dostępu do informacji publicznej, a jedynie wprowadza nakaz dla organu podania do publicznej wiadomości przykładowych pytań i ćwiczeń. W odpowiedzi na wniosek z dnia 29 lipca 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]., którą ponownie odmówił udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącego w dniu [...] września 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono naruszenie prawa materialnego, w tym przepisów: - art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; - art. 26 pkt 2 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. Skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W skardze podniósł, że zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych, oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Organ, w odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2010 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni przepisu art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, przez pryzmat stanu faktycznego sprawy. W myśl wyżej powołanego przepisu dane osobowe mogą być udostępniane w celach innych niż włączenie do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, jeżeli w sposób wiarygodny uzasadnią potrzebę posiadania tych danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą. Organ jest więc zobligowany do tego, aby przed udostępnieniem danych w celu innym niż włączenie do zbioru, dokonać oceny wniosku pod kątem spełnienia przedmiotowych przesłanek. Brak zaś spełnienia którejkolwiek z nich, musi powodować oddalenie wniosku. Aby więc możliwym było udostępnienie danych na podstawie powyższej normy prawnej, muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: - wnioskodawca winien w sposób wiarygodny uzasadnić potrzebę posiadania danych, - udostępnienie danych nie naruszy praw i wolności osób, których dotyczą. Co się tyczy pierwszej z powyższych przesłanek, to jej wykładni należy dokonywać w połączeniu z drugą przesłanką. Oznacza to zaś tyle, iż wiarygodne uzasadnienie potrzeby posiadania danych chronionych powinno być na tyle szczegółowe, aby umożliwiło organowi ocenę tego, czy wskutek udostępnienia danych nie zostaną naruszone prawa i wolności konkretnych osób. Za niewystarczające uznać więc należy ogólnikowe uzasadnienia, odnoszące się wyłącznie do celów jakie strona chce osiągnąć. W oparciu o takie uzasadnienie organ pozbawiony zostałby możliwości oceny drugiej z wyżej wymienionych przesłanek. Jako zasadna jawi się więc potrzeba zawarcia w uzasadnieniu wniosku, przynajmniej przykładowego katalogu czynności, jakie strona zamierza przedsiębrać wykorzystując otrzymane dane. Tylko bowiem takie uzasadnienie umożliwi organowi skuteczną ocenę wpływu ujawnionych danych, na prawa i wolności osób, których dane te dotyczą. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ w sposób prawidłowy zinterpretował omawianą normę prawną. W sposób uprawniony wywiódł też, iż strona wnioskująca o udostępnienie danych osobowych nie uczyniła zadość obowiązkowi przewidzianemu w omawianym przepisie. Nie uzasadniła w sposób wiarygodny potrzeby posiadania tych danych. Sformułowania zawarte we wniosku, iż "posiadanie przedmiotowych danych jest niezbędne w celu wyeliminowania istniejących nieprawidłowości związanych z dzierżawą gruntów", uznać należy za zbyt ogólnikowe i zawierające zbyt dużo dowolności w interpretacji. Wbrew twierdzeniom skargi przedmiotowych nieścisłości nie uzupełniono w sposób wystarczający w piśmie z dnia 20 maja. Zawarte w tym piśmie tłumaczenie, iż " dane są niezbędne dla wyegzekwowania należnych praw do współwłasności ", również musi być potraktowane jako niewystarczające. Takie uzasadnienie nie zawiera bowiem nawet przybliżonego katalogu zachowań planowanych przez stronę. Tym samym jako niemożliwe jawi się dokonanie oceny skutków ujawnienia żądanych danych, pod kątem wpływu na prawa i wolności osób, których dotyczą. Co zaś się tyczy pozostałych kwestii podnoszonych w skardze, to wskazać należy, iż pozostają one w oderwaniu od istoty i przedmiotu niniejszej sprawy. Sąd rozpoznając skargę na konkretną decyzję, może oceniać wyłącznie to konkretne rozstrzygnięcie władzy. Nie ma zaś uprawnień do tego, aby ukierunkowywać stronę co do sposobów postępowania dla osiągnięcia przez nią zamierzonego rezultatu. Takie postępowanie byłoby bowiem sprzeczne z zasadą bezstronności. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)